Girl Friday

ความเปราะบางที่แข็งแรง

2011-08-23T23:16:00.005+07:00

ถ้าทำให้การหย่าร้างเป็นเรื่องง่ายขึ้น

อาจช่วยจูงใจให้คนแต่งงานมากขึ้น

เขา... ผู้ซึ่งหลับบนเก้าอี้

2010-06-23T03:49:00.002+07:00

มีเพียงเขาคนเดียวที่ตีตั๋วเข้ามาดูหนังรอบนั้น โฆษณาชิ้นแล้วชิ้นเล่า...
เขาเหนื่อยกับเสียงรบกวนมีราคาที่คั่นเวลารอให้หนังฉาย
พลันค่อยๆ หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน
เขาคงฝันไป หรืออาจเป็นเพียงจินตนาการระหว่างสะลึมสะลือ
ที่ชวนให้สงสัยว่า หากเขาหลับไปก่อนที่หนังจะฉาย
เขาจะถูกต่อว่าเพราะนอนหลับบนเก้าอี้
เหมือนที่สมัยเด็กๆ คุณครูมักหวดไม้เรียวหรือขว้างยางลบใส่นักเรียนที่หลับระหว่างคาบ

แต่ใครจะมารู้มาจับได้เล่า
เมื่อทั้งโรงหนังมีแค่เขาคนเดียว

... เขาเสียใจที่เขากลัว
และหวังให้คำถามนั้น มาจากฝันเหนือจินตนาการ
ไม่ใช่จิตใต้สำนึกที่กระตุ้นความกลัวให้ตื่นขึ้น

jealously

2009-07-15T02:22:00.004+07:00

ก. ความสุขเกิดขึ้นเมื่อพบว่ามีคนอิจฉาเรา
ข. เพราะเราเป็นคนขี้อิจฉา
ค. เราเองก็อิจฉาคนอื่นบ่อยๆ
ง. ทุกครั้งนั้นๆ เราไม่มีความสุขเลย

things

2009-07-14T03:17:00.003+07:00

แปรงสีฟันราคา 39 บาท คุณภาพดีกว่าแปรงสีฟันราคา 20 บาท
แปรงสีฟันราคา 79 บาท คุณภาพไม่ดีกว่าแปรงสีฟันราคา 39 บาท

ไอศกรีมถ้วยละ 55 บาท อร่อยเท่ากันกับไอศกรีมรสชาติเดียวกันราคา 89 บาท

Nang-Nak The Musuem

2009-06-21T02:21:00.003+07:00

พื้นที่ภูมิใจเสนอข่าวประชาสัมพันธ์ วิบ วิบ วิบ วิ๊ง....

คำประกาศจากนอกเขตพระโขนง

พ.ศ. 2552 ประเทศไทยเผชิญปัญหาทั้งวิกฤติทางด้านการเมืองและเศรษฐกิจ หน่วยงานทั้งของรัฐและเอกชนต่างก็ร่วมใจกันสร้างสรรค์นโยบายที่จะสามารถกระตุ้นเศรษฐกิจได้ หนึ่งในจำนวนโครงการเหล่านั้นเป็นการจัดนิทรรศการโดยพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง ซึ่งได้นำตำนานพื้นบ้านเรื่องหนึ่งอันเป็นที่รู้จักกันดีมาจัดแสดง ด้วยหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะสามารถกระตุ้นการท่องเที่ยวและนำเม็ดเงินให้เดินสะพัดช่วยชาติได้มากกว่าเช็คที่คนไทยที่ควรได้กลับไม่ได้

ตำนานพื้นบ้านเรื่องนั้นคือ “นางนากแห่งพระโขนง”

แต่ถ้าจะว่าไปตามเหตุผลดังที่อารัมภบทมา มันก็ไม่ช่วยเศรษฐกิจของชาติซักเท่าไหร่ หนำซ้ำก็ยังไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการเมืองอันแสนร้อนระอุและพิษภัยทางเศรษฐกิจด้วย หากแต่ประเด็นที่น่าสนใจของการจัดนิทรรศการคราวนี้ก็คือ... ผู้จัดทำนิทรรศการได้มีกระบวนการวิจัยข้อมูลโดยผ่านการเข้าทรงวิญญาณนางนากแห่งพระโขนง

หมายเหตุ : การเข้าทรงนี้ดำเนินงานโดยหมอผีสาวใหญ่ ผู้กำลังทำปริญญาโทอยู่ที่อักษรฯ จุฬาฯ โดยเธอวางแผนว่าจะเสนอวิทยานิพนธ์หัวข้อ “Trance Drama in Southeast Asia” ส่วนที่ว่าคณาจารย์จะเห็นชอบกับหัวข้อนี้ในความเป็นจริงหรือไม่นั้น ไม่ใช่ประเด็นที่เราควรจะใส่ใจมากนัก เพราะสิ่งที่เราควรจะสนใจกว่าก็คือ...

อะไรจะเกิดขึ้นถ้านางนากกลับมาในปี พ.ศ. นี้?

อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเธอพบว่าผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์...คือ “พี่มาก” ของเธอในชาติปางก่อน?

อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเธอพบว่า...พี่มากของเธอในชาติปางก่อนนั้น...ในชาตินี้เขามีภรรยาเป็นเจ้าแม่บริษัทออกาไนเซอร์ รับจัดงานศิลปวัฒนธรรมของทางราชการภายใต้นโยบายลับ ๆ ของบริษัทที่ว่า...

“วัดครึ่งหนึ่งกรรมการครึ่งหนึ่ง” …?

และที่สำคัญ...อะไรจะเกิดขึ้นถ้า “ความรักที่มีแต่การครอบครอง” กำลังจะถูกท้าทายให้ผ่านบททดสอบอีกครั้ง?

ทั้งหมดนี้สามารถพบได้บ้างไม่ได้บ้างใน... “ละครพูดสุดเดช แต่ไม่ปฏิเสธการร้องโชว์”

“นางนาก เดอะ มิวเซียม”

ผลงานละครเวทีลำดับที่ 7 ภายในระยะเวลา 2 ปีของ New Theatre Society

และละครเวทีเรื่องที่ 33 ของ “บิ๊ก” ดำเกิง ฐิตะปิยะศักดิ์ ผู้กำกับการแสดง

นำแสดงโดย นักแสดงละครเวทีนอกเขตพระโขนง

“เกรียง” - เกรียงไกร ฟูเกษม,
“อิ๋ว” - ปานรัตน กริชชาญชัย
“เอี้ยง” - สวนีย์ อุทุมมา
“กั๊ก” - วรรณศักดิ์ ศิริหล้า
“เบิร์ด” - นีลชา เฟื่องฟูเกียรติ
“ดาว” - สาธิกา โภคทรัพย์
และ “กอล์ฟ” - อรอนงค์ ไทยศรีวงศ์ รับบท นางนาก

จัดแสดงวันที่ 19 ถึง 30 มิถุนายน 2552 ทุกวันเวลา 19.30 น.
ยกเว้นรอบสุดท้าย วันที่ 30 มิถุนายน เล่นเวลา 18.30 น.
ณ มะขามป้อม สตูดิโอ จัตุรัสสะพานควาย แห่งเดียวเท่านั้น!

บัตรราคาเริ่มต้นที่ 250 บาท และขึ้นทีละ 50 บาททุก ๆ 4 รอบจนถึง 350 บาท

สำรองที่นั่งโทร 086 787 7155 (ที่นั่งมีจำนวนจำกัดเพียง 40 ที่ต่อรอบเท่านั้น)

Log? Hash? Authentication? ....?

2009-06-05T01:54:00.004+07:00

ไปเป็นลิงน้อยหน้างง อยู่ในการประชุม ที่เรียกว่า "ประชาพิจารณ์มาตรฐานระบบเก็บข้อมูลจราจรคอมพิวเตอร์ ฉบับที่ 1" ขอเรียกชื่องานนี้ด้วยภาษาปากว่า "ประชาพิจารณ์มาตรฐานระบบเก็บ log file" จัดที่เนคเทค อะแคเดมี ตรงตึกมหานครยิปซัม

งานนี้จัดประชาพิจารณ์สิ่งที่เรียกว่า "(ร่าง) มาตรฐานศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ" หรือ NECTEC Standard ที่จัดทำโดยเนคเทคร่วมกับกระทรวงวิทยาศาสตร์ คนนำเสนอหลัก คือ นายบรรจง หะรังษี จากบริษัท ที-เน็ต จำกัด

ที่มาที่ไปของบทสนทนาเรื่องการเก็บ log นี้ มันสืบเนื่องมาจากข้อกำหนดในพ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 ที่บอกว่าผู้ให้บริการจะต้องเก็บ log file เป็นเวลา 90 วัน ซึ่งเจ้า log นี้มันก็คือหลักฐานชิ้นเอกสำหรับการสืบคดีที่มีคอมพิวเตอร์มาเกี่ยวข้อง

ภาระการเก็บ log file เป็นเรื่องใหม่ ไม่ใช่แค่รู้เทคนิคและยินดีทำตามกฎหมายเท่านั้น แต่ต้องมีสตางค์ด้วย เพราะเขาว่ากันว่าไอ้ log file 90 วันนี้ มันก็คือข้อมูลมหาศาล (หน้าตามันแนวๆ ตัวหนังสือกระยึกกระยือที่คนทั่วไปอ่านไม่เข้าใจ แต่มันสามารถถอดรหัสออกมาได้ว่า ใครทำอะไรที่ไหนอย่างไรเมื่อไร) การเก็บข้อมูลมหาศาลก็ต้องมี "ผลิตภัณฑ์" ที่รับประกันคุณภาพได้

งานนี้เขาว่ากันด้วยเรื่องการวาง "มาตรฐาน" ของ "ผลิตภัณฑ์" ที่จะมาเก็บ log ซึ่งเป็นหน้าที่ของผู้ให้บริการ โดยมาตรฐานระบบเก็บ log ฉบับนี้ มุ่งไปที่ผู้ให้บริการประเภท ๕ (๑) ข และ ๕ (๑) ค ตัวอย่างเช่น ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISP), ผู้ประกอบการซึ่งให้บริการในห้องพัก ห้องเช่า โรงแรม ร้านอาหารและเครื่องดืม, ผู้ให้บริการประเภทองค์กรเช่น หน่วยงานราชการ บริษัท สถาบันการศึกษา, Web Hosting, Web Server, File Server, Mail Server, Internet Data Center

ในงานพยายามเน้นว่า มาตรฐานในการเก็บข้อมูล จะต้องมั่นคงปลอดภัยเชื่อถือได้ มีการตรวจสอบความสมบูรณ์และถูกต้องของข้อมูลด้วยวิธี hashing มีระบบการเก็บและต้องกำหนดชั้นความลับในการเข้าถึงข้อมูลนี้เพื่อไม่ให้ใครก็ตามเข้าไปแก้ไขข้อมูลนั้น เพื่อสุดท้ายจะได้สามารถนำข้อมูลนี้ไปใช้ในชั้นศาลได้

อย่างไรก็ดี แม้การจัดงานแบบ "ประชาพิจารณ์" จะฟังดูมีน้ำหนักทางนโยบาย แต่มาตรฐานที่ว่านี้ เป็นการกำหนดกรอบขึ้นโดยไม่มีผลบังคับตามกฎหมาย.. แปลว่าลงเอยสุดท้ายคุณจะใช้ผลิตภัณฑ์ใดก็ได้ แต่หากไม่ได้เป็นมาตรฐานแบบผมบ็อบ-รองทรงสูง คุณในฐานะผู้ให้บริการก็มีหน้าที่ต้องพิสูจน์เองว่า log ที่คุณจัดเก็บมันมีความน่าเชื่อถือหรือไม่เพียงใด

อาจิน จิรชีพพัฒนา ผู้อำนวยการสำนักส่งเสริมอุตสาหกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร บอกไว้ในงานครั้งนี้ว่า...พูดง่ายๆ คืออยากทำมาตรฐานให้ศาลยอมรับ และให้ผู้บริหารหน่วยงานภาครัฐซึ่งมักมีคำถามเรื่องนี้ และจะได้ทำการจัดซื่อจัดจ้างตามมาตรฐาน ตอนนี้จึงอยากให้ทุกท่านช่วยกันดูว่า หลักฐาน (log) ตามมาตรฐานที่วางไว้มันน่าเชื่อถือไหม ถ้ามันน่าเชื่อถือ เราจะได้ทำให้ทุกหน่วยงานจัดซื้อตามมาตรฐานนี้

อาจินยังเสริมต่อไปด้วยว่า หากมองว่ามาตรฐานที่วางไว้มันเข้มงวดเกินไปก็แล้วแต่ท่าน แต่หากสุดท้าย เมื่อมีคดีแล้วต้องขึ้นศาล หากศาลไม่เชื่อในหลักฐาน ไอ้หมอนั่น (หมายถึงคนร้ายทางคอมพิวเตอร์) ก็อาจจะหลุดคดีไปได้

"ไม่ได้หมายความว่า อุปกรณ์ที่ไม่ได้ทำตามมาตรฐานจะผิดพ.ร.บ.เสมอไป แต่อุปกรณ์ที่ไม่ได้ทำตามมาตรฐานอาจจะต้องไป defend เองว่าได้จัดเก็บข้อมูลมาอย่างไร"

เนื่องจากในร่างมาตรฐาน มีส่วนหนึ่งที่ระบุเรื่อง "การพิสูจน์ตัวตน" ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ยืนยันความถูกต้องการหลักฐานที่จะแสดงว่าเป็นบุคคลที่กล่าวอ้างจริง ซึ่งในสองขั้นตอน คือ การระบุตัวตน (Identification) ขั้นนี้จะบอกหลักฐานว่าผู้ใช้คือ username อะไร ขั้นถัดมาคือ การพิสูจน์ตัวตน (Authentication) ขั้นนี้จะตรวจสอบว่านั่นคือบุคคลคนนั้นจริงๆ นะ

ด้วยเรื่องนี้ทำให้มีผู้เข้าร่วมท่านหนึ่งที่แสดงความเห็นว่า จากที่ผู้ให้บริการต้องเก็บ log แต่ตอนนี้เหมือนว่าต้องเป็นผู้ชี้ตัว ต้องพิสูจน์ตัวตน ตรงนี้เราทำหน้าที่เกินตำรวจไปไหม แทนที่จะเพียงแค่ส่งข้อมูลให้ตำรวจเท่านั้น

อาจินบอกว่า คนชี้ตัวคือตำรวจ แต่ log จะช่วยให้ผู้บริการพ้นผิด เจ้าของเว็บ เจ้าของเครื่องพ้นผิด และช่วยตำรวจด้วย

.............................

เราไม่ได้อยู่ฟังจนจบเพราะรีบออกไปประชุมอีกนัดหนึ่ง และเราไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย หากข้อมูลส่วนใดที่เราพิมพ์มามันผิดไป ก็ขอให้ช่วยบอกเราด้วย

ยังไงก็ตาม เราแอบมีความรู้สึกว่า เหมือนเขาจัดประชาพิจารณ์เพื่อให้คนทั่วไปช่วยเป็นพยานให้เขาไฟเขียวเดินหน้าต่อไป แล้วนำไปสู่การจัดซื้อจัดจ้าง "ผลิตภัณฑ์" อันมีมาตรฐานดังว่า...

แม้จะบอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้บังคับเป็นกฎหมายก็ตาม แต่หวังว่าการวาง "มาตรฐาน" นี้ จะไม่ได้มีนัยยะว่า อะไรที่นอกเหนือจากนี้ แม้ไม่ผิด แต่ก็ไร้เครดิตให้ศาลเชื่อถือ อย่าลืมว่า คดีตามพ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ เท่าที่เห็นตอนนี้ ไม่ค่อยเน้นจับคนผิด แต่เน้นที่คนเห็นต่าง และคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ... นะเออ

The Fox and the Crow (and the Gecko)

2008-11-06T03:25:00.007+07:00

นอกจากสายตาที่สั้นเกือบพันแล้ว

ไม่แน่ใจว่ากำลังมีปัญหาอื่นๆ กับสายตาไหม

เพราะเวลาอ่านเว็บหรือบล็อกที่พื้นหลังสีดำๆ ตัวอักษรสีอ่อน

เมื่ออ่านเสร็จแล้ว มองอะไรเป็นจุดๆ ไปหมด

ระยะหลัง สังเกตตัวเองได้ว่า อาการโลกลายตุ๊กแกมักเกิดขึ้นหลังจากอ่านบล็อกของสุกรี

แต่ก็พอรู้มาว่า พื้นหลังที่เป็นสีดำ สร้างความรู้สึกอบอุ่นใจต่อนักเทคนิค นักพัฒนา :-)

เอ แล้วถ้าให้ background เป็นสีดำ ควรเลือกสีอะไรสำหรับตัวอักษร?

ภาพข้างล่างนี้ มีใครอ่านแล้ว มองโลกเป็นลายตุ๊กแกบ้าง

From pair of color

ReadCamp is coming

2008-11-04T23:39:00.003+07:00

เรื่องมันแดงขึ้นมาจนได้

หลังจากมีคนคนหนึ่งเริ่มพูดขึ้นมาว่า เรามาทำReadCamp (รี้ดแคมป์) กันเถอะ
บรรดานักดมกลิ่นหนังสือก็เกิดหูผึ่ง รุกเร้าว่าให้จัดงาน "ประมาณนั้น" ขึ้นมาไวๆ

พักหลังๆ มีกิจกรรมเชิงไม่เป็นทางการ หรือ อสัมมนา เกิดขึ้นบ่อยๆ
อย่างงานเพชะคุชะ ที่นิตยสารไบโอสโคปเคยจัด และงานบาร์แคมป์ที่หลายๆ ช่วยกันปั้นมันขึ้นมา

สิ่งที่เราชอบมากที่สุดในงาน "ประมาณนี้" ก็คือ คนที่มาพูดไม่ต้องเขินมาก ไม่ต้องแต่งตัวเรียบร้อยหมดจด ไม่ต้องเป็นเซเล็บ ไม่ต้องหล่อ คนมาพูดจะเป็นใครก็ได้ ... แต่คุณอาจจะต้องเจ๋งสักหน่อย ... แปลว่า เจ๋งที่มีความสนใจในเรื่องนึง แล้วก็เปิดความคิดในเรื่องนั้นๆ ต่อผู้อื่น

คนฟังในงาน "ประมาณนี้" ก็ไม่โหด ไม่มีใครมาคอยตัดสินดีงามถูกผิดจากคุณ แต่บรรยากาศและคุณค่าทั้งหมดมันเกิดขึ้นเมื่อคนทั้งห้อง ทั้งฝ่ายพูดก่อนและฝ่ายนักฟัง-ชงประเด็น จะช่วยกันแลกเปลี่ยน ตรงนี้เองที่ทำให้อรรถรสและความคิดสร้างสรรค์ต่อยอดออกไปได้

งานนี้อาจจะต่างจากงานอื่นๆ นิดหน่อย (นิดหน่อยจริงๆ ) คือ อย่างเพชะฯ หรือบารแคมป์ มันเป็นเรื่องราวที่ผู้พูด เป็นผู้สร้างสรรค์ขึ้น แต่ รี้ดแคมป์ (read camp) ออกจะเป็นเรื่องเล่า ในมุมของ "ผู้เสพ"

ไอเดียแบบรี้ดแคมป์ คือคิดว่า คนเรามีวิํธี "อ่าน" สิ่งต่างๆ ได้หลากหลายวิธี แล้ว "ทุกอย่างอ่านได้" เป็นเรื่องชวนกันเปิดมุมมองของวัฒนธรรมการอ่าน ว่ามันกว้างและสร้างสรรค์ ลึกๆ อยากบอกว่า คนอ่านไม่ได้เป็นฝ่ายรับอย่างเดียวนะ แต่เป็นฝ่ายรุกด้วยนะ ผ่านการคิดต่อ ตีความ ให้ความหมายในแบบต่างๆ และอยากทำลายกำแพงที่มักพูดกันหนาหูเสมอว่า "เด็กไทยอ่านหนังสือปีละ ๗ บรรทัด"

งานนี้ได้ความใจดีด้านสถานที่จากหอศิลป์กทม. วันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๑ เราก็ว่าจะไปที่นั่น...

เผื่อ/เพื่อจะได้เจอคนคอเดียวกัลล์...

...ไปมะ --

รายละเอียด
www.readcamp.org

โปสเตอร์ แบนเนอร์ และเสื้อยืด ออกแบบโดย anpanpon ;)

From ReadCamp

barcamp bangkok 2

2008-08-13T02:04:00.006+07:00

"คนที่ไม่มีอะไรเลยงั้นเหรอ เฮ้ย คุณต้องมีอะไรสักอย่างล่ะ
คุณอย่าไปคิดว่าคุณไม่มี 'อะไร' "
- - @pittaya

ไม่บ่อยนัก ที่จะมีงานประเภท คุยเรื่องอะไรก็ได้ โดยใครก็ได้
แต่มันก็เคยเกิดขึ้นแล้วในกรุงเทพฯ [0] [1] [2] [3] [4]
'บาร์แคมป์' ณ บางกอก กำลังจะมีขึ้นเป็นครั้งที่ ๒
ระดมไอเดียในเรื่องครอบจักรวาล โดย เราๆ
คุย แลก คิด พูด ฟัง กิน นอน เอน
ที่ชั้น ๓ ตึก ๓ คณะวิศวะ จุฬา วันที่ ๓๐ - ๓๐ สิงหานี้
ตั้งแต่เช้า (10) ยันเย็น (18) ฟรีตลอดงาน

mind open, net open

2008-05-30T04:59:00.006+07:00

ปกป้องเสรีภาพของเรา
บนอินเทอร์เน็ตของเรา
ร่วมลงชื่อในแถลงการณ์

mystery story

2008-05-18T14:43:00.003+07:00

ฉันเดินทางไประนองกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ เป็นเพื่อนที่ทำงานฉันเอง มันเป็นการพักผ่อนประจำปีของพวกเรา

เช้าวันแรกที่เราไปถึง เราเดินเล่นกันในตัวเมือง แวะกินกาแฟและอาหารเช้า ที่ร้านแห่งหนึ่ง บรรยากาศร้านดูแนวจีนๆ มีอาแป๊ะใช้ถุงน่องชงกาแฟ แนวๆ นั้น

หอมดี... ฉันคิดในใจเมื่อเดินเข้าไปในร้าน แม้จะเป็นภาพชินตาสำหรับฉัน แต่ก็ไม่ค่อยได้เห็นเท่าไร โต๊ะกลมแบบที่ขาโต๊ะเป็นไม้ ผิวโต๊ะเป็นแผ่นหินสีขาว ที่ผ่านร่องรอยของกาลเวลามายาวนาน เก้าอี้ไม้ฐานกลมๆ พนักพิงโค้งๆ มีซี่ๆ สี่ซี่

พวกเราฝากท้องมื้อเช้าไว้ที่นั่น

ในร้านคนไม่เยอะนัก แต่มีโต๊ะข้างๆ ผู้ชายสี่คนพร้อมกับหนังสือพิมพ์เต็มโต๊ะ ฉันเห็นสองคนในนั้น กินไข่ลวก

หน้าตาดี ...ไข่ลวกดูกำลังอร่อยเชียว

เพื่อนบางคนไม่ชินกับอาหารเช้า แต่หลายคนในทีมเคยชินกับการกินอาหารในทุกสถานการณ์แม้เวลาอิ่ม เราสั่งมื้อเช้ากันคนละอย่างสองอย่าง

"งานวิจัยชิ้นนั้น ที่จริงแล้วคุณวิชัยเป็นคนเขียน" เสียงจากโต๊ะข้างๆ ทะลุเข้ามาในวงล้อมโต๊ะของเรา
"พูดเป็นเล่น คนอย่างคุณวิชัยเนี่ยนะ มาศึกษาเรื่องการทรัพย์สิน และการครอบครองที่ดินของสถาบันฯ"
"ก็เพราะเป็นคุณวิชัยน่ะสิ ถึงทำได้ ไม่งั้นใครจะรู้ข้อมูลและเขียนได้ขนาดนั้น" ชายคนเดิมพูด พลางฉีกปาท่องโก๋ออกจากคู่ของมัน

นอกจากเสียงเคี้ยวแล้ว พวกเราไม่ยอมให้เสียงอื่นใดมารบกวนการแอบฟังของพวกเรา เพราะงานวิจัยชิ้นที่ว่า เป็นผลการศึกษาที่น่าจับตามองที่สุดในขณะนี้ ข้อจำกัดหลายๆ อย่างทำให้ผู้เขียนไม่ยอมเปิดเผยตัวตนว่าคือเจ้าของผลงานที่ทำให้คนทั้งประเทศต้องอึ้ง

เราแอบฟังสักพัก จึงได้เบาะแสคร่าวๆ ว่าจะตามหาคุณวิชัย ผู้เขียนงานชิ้นนี้ได้ที่ไหน ฉัน พี่บอกอ และเพื่อนนักข่าวอีกคน ถูกเพื่อนทั้งทีมถีบออกมาจากการพักผ่อน ให้ทำหน้าที่ตามหาชายคนนี้

เขาเป็นผู้บริหารระดับสูงของธนาคารพาณิชย์ ฉันไม่แน่ใจว่าต้องแปลกใจไหมที่เขามาอยู่ในจังหวัดเล็กๆ แบบนี้

เราสามคนนั่งรอเขา... ชายคนที่เราไม่คุ้นหน้า และไม่รู้ว่าจะโผล่มาเมื่อไร
ครึ่งวันผ่านไป สภาพพวกเราเหมือนยามหน้าธนาคาร จ๋อง...รออยู่อย่างนั้น ช่างเป็นเมืองที่เงียบเสียนี่กระไร

แต่แล้ว ยามที่เมื่อสักครู่ทำท่าเหมือนใกล้หลับ ก็ผลุนผลันลุกขึ้น เปิดรั้ว และทำท่าตะเบ๊ะ ยอมให้รถตู้ยี่ห้อหรูคันหนึ่งวิ่งเข้าไปข้างใน พวกเราสะกิดกันแล้วรีบวิ่งตามเข้าไป

เราวิ่งเข้าไปอย่างซื่อๆ ไม่เหมือนท่าทางของนักข่าวที่จะมาเจาะเรื่องลึกลับ รถตู้คันนั้นจอดที่หน้าประตูทางเข้าธนาคารกรุงศรีฯ ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากรถ ทำหน้าแปลกใจกับหนุ่มสาวบ้านนอกจากกรุงเทพฯ ทั้งสามคน

"คุณวิชัยคะ..." เราทักเขาก่อน
สิ้นเสียงคำทัก ชายคนนั้นก็หัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี "ฮ่าฮ่า คุณมารอคุณวิชัยงั้นหรือ..."

พวกเราทำหน้าเหวอ ... หน้าแตกอีกแล้วสิ ... ฉันคิดในใจ

"ดูเหมือนคุณวิชัยของพวกคุณมาพอดี นั่นไง รถของเขา" ชายตัวใหญ่ใจดี ผายมือไปยังรถอีกคันที่กำลังวิ่งเข้ามา

รถคันนั้น ถูกขับไปยังอาคารติดกัน เราเงยหน้ามองป้าย มันคือธนาคาร ไทยพาณิชย์

พวกเราวิ่งเข้าไปโดยไม่ทันได้ร่ำลาชายแห่งธนาคารกรุงศรี วิ่งผลุนผลันไปยังชายแห่งธนาคารไทยพาณิชย์ ระหว่างนั้นฉันรู้สึกปวดฉี่มากเพราะอั้นมาหลายชั่วโมง และตื่นขึ้นในที่สุด

Syndromes and a century (Sang Sattawat)

2008-04-11T14:17:00.006+07:00

ภาพยนตร์เรื่อง แสงศตวรรษ
โดย อภิชาติพงษ์ วีระเศรษฐกุล

และเหล่านี้ คือฟิล์มดำ ที่มีรอยขูดขีด

อ่านข่าวที่เกี่ยวข้อง : อภิชาติพงศ์ตัดสินใจ ฉาย ‘แสงศตวรรษ’ ฉบับ ‘ไทยเอดิชั่น’ ใช้ฟิล์มดำและความเงียบ แทน 6 ฉากที่ถูกตัด

The world of Retainer!

2008-04-03T20:41:00.001+07:00

วันนี้เป็นวันแรกในรอบ 8 ปี ที่กระพุ้งแก้มได้มีโอกาสสัมผัสฟันอีกครั้ง

เย่

MRT Research

2008-01-16T14:46:00.000+07:00

จากผลการวิจัยแบบมั่ว เรื่อง "ระยะเวลาที่ใช้ในการเดินทาง ระหว่างสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ศึกษาเฉพาะกรณีสามย่านถึงห้วยขวาง"

วิธิการวิจัย : จับเวลาโดยโทรศัพท์มือถือโซนี่ อิริคสัน โดยใช้ัจังหวะที่ประตูเปิด เป็นจุดตัดเวลาเปลี่ยนสถานี

วันเวลาที่ทำการศึกษา : 16 ม.ค. 51 เวลา 12.21 น.

ผลการวิจัยเป็นดังนี้

สามย่าน - สีลม 1 33 1 นาที
สีลม - ลุมพินี 1 45 4 นาที
ลุมพินี - คลองเตย 1 40 3 นาที
คลองเตย - ศูนย์สิริกิตติ์ 1 40 0 นาที
ศูนย์สิริกิตติ์ - สุขุมวิท 2 25 6 นาที
สุขุมวิท - เพชรบุรี 1 59 0 นาที
เพชรบุรี - พระราม 9 1 42 0 นาที
พระราม 9 - ศูนย์วัฒนธรรม 1 52 3 นาที
ศูนย์วัฒนธรรม - ห้วยขวาง 2 12 3 นาที

- เฉลี่ยเวลาที่ใช้ ตั้งแต่ประตูรถไฟฟ้าเปิดจนประตูรถไฟฟ้าปิด ประมาณ 40 วินาที
- เวลาอาจมีค่าแปรเปลี่ยน ตามความหนาแน่นของมวล เช่น มีผู้โดยสารเยอะ ซึ่งทำให้ประตูเปิดนาน

ป.ล. เสียดายที่ทำวิจัยนี้ช้าไป เพราะถ้าศึกษาในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเดือนธันวาคม จะได้นับจำนวนครั้งของ 'การหมุนวน' ของเพลงที่เปิด 'ซ้ำ' ไปมา ว่ามีทั้งหมดกี่เที่ยว มาคำนวณประกอบด้วย

Sun Flower

2008-01-06T03:31:00.000+07:00

"บางทีชีวิตมันก็ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้"

ดอกทานตะวันตามแสง
คนวิ่งหาความอบอุ่น
บางทีเราก็สวยงาม แต่บางทีก็ช่างบอบบาง
เราต่อสู้กับทุกๆ วันที่ผ่านไปเพื่อเหนี่ยวรั้งสิ่งที่เรารักไว้

.......

ชีวิตของคนเราก็ไม่แตกต่างไปจากสิ่งที่มีชีวิตทั่วไป
เราต้องการความรักและความอบอุ่น
เหมือนดอกทานตะวันที่ดำรงชีวิตด้วยการรับแสง
แต่สำหรับพวกเขาสามคน ในยุคสมัยที่ยากที่จะตามทัน
ทำไมสิ่งๆ นั้นมันหายากเหลือเกิน

.......

การหาจุดยืน การหาตัวตน ดิ้นรนเพื่อครอบครองสิ่งที่จับต้องไม่ได้

"ดอกไม้ในแสงแดด"

ละครสั้น เขียนบทและกำกับโดย นพพันธ์ บุญใหญ่

นำแสดงโดย
วรัญญู อินทรกำแพง
อรอนงค์ ไทยศรีวงศ์
นพพันธ์ บุญใหญ่

วันที่ 18, 19, 20 มกราคม 2008
ที่ cresentmoonspace ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซอยทองหล่อ
ราคาบัตร 200 บาท
โทรจองล่วงหน้าที่ 0868141676
email : inseadang@hotmail.com

ถ้าผิด

2007-12-30T03:54:00.000+07:00

ถ้าฉันผิด
ฉันจะไม่ยอมรับผิด

ถ้าฉันผิดทั้งหมด
ฉันจะไม่มีวันยอมรับผิด

ถ้าฉันกับเธอผิด
ฉันจะยอมรับผิด

ถ้าเธอผิด
ฉันจะไม่ยอมให้เธอผิด

ถ้าเธอผิดทั้งหมด
ฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอผิด

via pat ที่เล่าเรื่องน้องหนอนให้ฟัง ขอบคุณมากนะ

In my life

2007-11-13T18:09:00.000+07:00

In my life - beatles

There are places I remember
All my life though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places have their moments
With lovers and friends I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I've loved them all

But of all these friends and lovers
There is no one compares with you
And these memories lose their meaning
When I think of love as something new

Though I know I'll never ever lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more

Though I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more
In my life I love you more

Don't be innocent!

2007-08-02T01:30:00.000+07:00

อย่าแอ๊บแบ๊วได้ปะ

ศ.กิตติคุณ กาญจนา นาคสกุล ราชบัณฑิต และนายกสมาคมครูภาษาไทยแห่งประเทศไทย บอกว่า ‘แอ๊บแบ๊ว’ เป็นคำผสมระหว่างคำว่า แอ๊บนอร์มอล (abnormal) ในภาษาอังกฤษที่แปลว่า ผิดปกติ มารวมกับกับคำว่า “บ้องแบ๊ว” ที่หมายความว่า น่ารัก ไร้เดียงสา จึงหมายความว่า เป็นกระทำที่ผิดปกติ ดูน่ารัก ไร้เดียงสา

ข้อมูลจากเว็บไซต์ ‘อันไซโคลพีเดีย’ ไร้สาระนุกรมเสรี ให้คำจำกัดความ ‘แอ๊บแบ๊ว’ ว่า เป็นอาการที่มักเกิดขึ้นในเพศหญิงช่วงแรกรุ่นเป็นต้นไป แสดงออกทางอวัยวะต่างๆ เช่น มีดวงตากลมบ้องแบ๊ว สีหน้าดูสงสัยไร้เดียงสาตลอดเวลา พยายามทำให้แก้มป่อง ริมฝีปากบนจะบางๆ แล้วยกเชิดขึ้นจนเห็นฟันคู่หน้านิดๆ เบะคางให้ดูคล้ายแอบงอน ยิงมุมปากให้เบี้ยวไปข้างใดข้างหนึ่งให้รูปหน้ามีลักษณะแก่นเซี้ยว แสนซน และรักษารูปปากไว้ตลอดเวลาที่พูดคุย เสียงที่ออกมาจะได้เล็กๆ อู้อี้ อ้อน และพูดให้ผิดอักขรวิธีให้มากที่สุด เช่น จริงเหรอ ออกเสียงเป็น จิ๊ง-ง๋ออออออ?? ใช่ไหม เป็น ชิเมะ? / ชิป้ะ? / ชิม้า? ไม่เอา เป็น มิอาวววว

กระทรวงวัฒนธรรมและผู้หลักผู้ใหญ่ ต่างรู้สึกหนักใจมากกับภาวะแอ๊บแบ๊ว ว่าเด็กใช้ภาษาเฉพาะกลุ่มมากเกินไป หากปล่อยให้เด็กใช้ภาษาไทยแบบชุ่ยๆ จะนำไปสู่การดำเนินชีวิตแบบง่ายๆ เพราะการใช้ภาษาเชื่อมโยงไปสู่การพัฒนาจิตใจและสติปัญญาของคน

อันที่จริง หลักการพื้นฐานธรรมดาที่รู้กันอยู่แล้วคือ ภาษามีการเปลี่ยนแปลง ศัพท์แสลงเป็นของคู่สังคม และการใช้ภาษาก็มีหลายระดับ

นอกจากนี้ ภาษาแอ๊บแบ๊ว โดยเฉพาะทางออนไลน์นั้น มันก็คือวิธีการดิ้นของภาษาที่ทำให้บรรยากาศการคุยผ่านจอเหลี่ยมๆ มันละเอียดและดูมีชีวิตมากขึ้น

เหมือนที่การออกเสียงที่ต่างเพียงเล็กน้อย ของคำว่า ‘คะ’ กับ ‘ค่ะ’ ให้ความหมายที่แตกต่าง เสียงแบบ ‘เค่อะ’ ก็บอกโทนความรู้สึกอีกแบบในตัวมัน เช่นเดียวกัน คำว่า ‘คับ’ และ ‘ครับ’ หรือ ‘คร้าบบบบ’ ก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกัน

มันอาจเป็นความละเมียด ที่คน ‘ใช้’ ภาษามองเห็น แต่ ‘นักเชี่ยวชาญ’ ภาษาอาจจะมองไม่เห็น หรือตามไม่ทัน?

นอกจากด้านภาษาแล้ว มีการวิเคราะห์ว่า ต้นแบบคำนี้มาจากกิริยาท่าทางการพูดจาของนักร้องค่ายเพลงใหญ่ที่มีอายุมากแล้ว แต่มีบุคลิกอ่อนกว่าวัย มีพฤติกรรมดูน่ารัก ทำให้วัยรุ่นที่ชื่นชอบศิลปินคนดังกล่าว มีพฤติกรรมเลียนแบบตามมา

ประเด็นที่น่าสนใจอยู่ที่ว่า ทำไมสังคมไทยถึงมีเรื่องการปลุกกระแสเหล่านี้ขึ้นมาซ้ำๆ

อะไรที่กระทรวงวัฒนธรรมทำนั้น มักมียี่ห้อที่ชัดเจน ว่าเป็นกระทรวงที่ดูไม่ค่อยเข้าใจเรื่อง ‘วัฒนธรรม’ ไม่เข้าใจความเป็นมนุษย์ ไม่ใช่แค่กระทรวงวัฒนธรรม แต่รวมไปถึงนักจับตา นักเฝ้าระวัง (หรือนักถ้ำมอง) ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน คนเหล่านี้ก็ยังคงเดิม ทำงานในประเด็นเดิมๆ

ประเด็นเดิมๆ ที่ว่านี้ ไม่เคยหนีพ้นไปจากเรื่องความเสื่อมของวัยรุ่น รักเที่ยว ‘เสีย’ตัว ‘มั่ว’เซ็กส์ ติดยา ปัญหาการรุกล้ำของวัฒนธรรมต่างชาติ ว่ามาทำลายศีลธรรมและวัฒนธรรมอันดีงาม สิ่งเหล่านี้ไม่เคยหนีพ้นการมองผ่านแว่นของคนที่มี ‘อคติ’ ต่อวัยรุ่น

น่าแปลก คนกลุ่มเดิมๆ เหล่านี้ที่ออกมาพูดเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก ปีแล้วปีเล่า แสดงว่าการทำงานของท่าน ไม่เป็นผลหรือเปล่า? หรือว่าจับประเด็น แก้ปัญหาไม่ถูกจุด?

บทเรียนหนึ่งอย่างน้อยสำหรับครั้งนี้ บอกให้รู้ว่า ประเด็นที่ถกกันว่า วิกฤตการใช้ภาษา จะนำไปสู่พฤติกรรมไม่งดงามนั้น ไม่น่าจะเป็นประเด็นสำคัญของเรื่อง

แต่ประเด็นน่าคิด คือเรื่องวุฒิภาวะของนักสร้างปัญหา หรืออีกนัยคือ “ภาวะแอ๊บแบ๊ว” ของคนที่มีอำนาจ ไม่ว่าจะระดับนโยบายหรือบรรดานักถ้ำมองทั้งหลาย ที่ตั้งประเด็นโน้นนี้ว่าเป็นปัญหาสังคม ผ่านมุมมองแบบไร้เดียงสา

เรื่องนี้คนตัวเล็กตัวน้อย น่าจะออกมาโต้ และบอกว่า... อย่าแอ๊บแบ๊วได้ปะ

......................
เผยแพร่ครั้งแรก ผ่านทาง "สื่อสังวาส" ซึ่งเป็นสื่อกลางระหว่างโครงการ "ก้าวย่างอย่างเข้าใจ" กับสื่อมวลชนสาขาต่างๆ เพื่อเผยแพร่ข่าวสารและความคิดเห็นในเรื่องเพศศึกษา

guy

2007-07-29T03:36:00.000+07:00

โลเล ไม่ตรงต่อเวลา กลับไปกลับมา ไม่ชัดเจน
รักมวลชนแต่ไม่สนใจคนรอบข้าง เพ้อฝัน เย็นชา
หาตัวเองไม่เจอ รักตัวเอง เอาแต่ใจตัวเอง
สัญญาไม่เป็นสัญญา อ่อนไหวแต่ไม่อ่อนโยน
เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ไม่เสมอต้นเสมอปลาย

11 pm

2007-07-27T23:48:00.000+07:00

เวลาห้าทุ่ม ในเมืองหลวง
จะหาอาหารที่มีประโยชน์ สารอาหารครบ 5 หมู่
...ได้ที่ไหนบ้าง?

Why Does It Always Rain On Me?

2007-07-20T00:53:00.000+07:00

ทำไมฝนต้องตกที่เราตลอดเลยนะ
หรือเป็นเพราะเมื่อสิบเจ็ด เราเคย....
คิดถึงความทรงจำสมัยปีหนึ่งปีสองเลยแฮะ :p

ปัญหาคือรอยจะอธิบายให้ฟองฟ้าเข้าใจได้อย่างไร เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจมัน แต่เขาแน่ใจว่าเขารู้สึกถึงมัน รอยจำเป็นต้องพูดอะไรสักอย่าง

“ฟองฟ้า...เธอรู้ไหม เรา...เรา...เป็นคนที่มีความสามารถในการรักต่ำ...ถึงต่ำมาก”

จาก "ทำไมฝนต้องตกที่เราตลอด" เรื่องสั้นประพันธ์จากเพลง โดย เผ่าจ้าว กำลังใจดี
(ขอบคุณหนุ่มน้อย ซึ่งฉี่ริมกำแพงขาว ที่เซ้าซี้ รบเร้า ให้อ่านงานชิ้นนี้มาหลายต่อหลายครั้ง)

Why Does It Always Rain On Me?
by Travis

I can’t sleep tonight

Everybody saying everything’s alright

Still I can’t close my eyes

I’m seeing a tunnel at the end of all these lights

Sunny days

Where have you gone?

I get the strangest feeling you belong

Why does it always rain on me?

Is it because I lied when I was seventeen?

Why does it always rain on me?

Even when the sun is shining

I can’t avoid the lightning

I can’t stand myself

I’m being held up by an invisible man

Still life on a shelf when

I got my mind on something else

Sunny days

Where have you gone?

I get the strangest feeling you belong

Why does it always rain on me?

Is it because I lied when I was seventeen?

Why does it always rain on me?

Even when the sun is shining

I can’t avoid the lightning

Oh, where did the blue skies go?

And why is it raining so?

It’s so cold

I can’t sleep tonight

Everybody’s saying everything’s all right

Still I can’t close my eyes

I’m seeing a tunnel at the end of the lights

Sunny days

Where have you gone?

I get the strangest feeling you belong

Why does it always rain on me?

Is it because I lied when I was seventeen?

Even when the sun is shining

I can’t avoid the lightning

Oh, where did the blue skies go?

And why is it raining so?

It’s so cold

Why does it always rain on me?

Why does it always rain on…

blog addiction

2007-07-19T19:41:00.000+07:00

ไม่เห็นแฟร์เลย
มีแต่คำถามที่ทำให้คำตอบออกมาคะแนนสูงๆ ทั้งนั้น

ยังไงก็ถาม เพื่อนคนนึงเล่าเรื่องมา เป็นแรงบันดาลใจและไอเดีย
เลยว่าจะลองทำบล็อกสด (Live Blogged) บ้าง

เช่นเวลาไปทำข่าว มีอะไรมันส์ๆ ขำๆ ก็ไปโพสต์ที่บล็อกก่อน
เป็นเรื่องเบื้องหลัง ที่คงไม่ไ่ด้อยู่ในข่าว ทำนองนั้น ดีไหมนะ

เลียนแบบท่านวีร์มา ดีใจที่ได้คะแนนไม่เยอะเท่าท่านวีร์
หุหุ

74%

Sagittarius > The Emperor

2007-07-14T10:38:00.000+07:00

แม่นไหม ไม่ทราบ

สิ่งที่ควรระวัง ไพ่ 7 ถ้วย ค่ะ ความฝันที่แสนไกล
สิ่งที่อยากได้ อยากมี อยากลองไขว่คว้า แต่คุณเองก็รู้ว่ามันคือความฝัน
และสิ่งที่ไพ่ใบนี้สื่อสารกับคุณก็คือ มองทุกอย่างตามความจริงเถอะค่ะ
ของมีประกายสวยงามเมื่ออยู่ไกล
คุณอาจหลงคิดว่ามันเป็นดาวด้วยซ้ำ
แต่เข้าไปใกล้ๆ อาจเป็นแค่ลูกแก้วต้องแสงไฟ
วันนึง คุณก็จะถามตัวเองว่า อยากได้มันมาจริงหรือ หรือเอามาทำไม?

07 07 07

2007-07-07T07:07:00.000+07:00

วันที่ 07 เดือน 07 ปี 07
เราชอบเลข 7
รู้สึกผูกพันกับเลข 7 หลายเรื่อง
รุ้งมี 7 สี โน้ต ดนตรีมี 7 ตัว หนึ่งอาทิตย์มี 7 วัน

โอ๊ะ วิทยุกำลังเปิดเพลงพาราด็อกซ์
เพลงอะไรนะ...

...รักเราอาจดูเหมือนมันเป็นเพียงแค่สิ่งปลอมๆ
แค่เงาที่เคียงข้างกาย แม้จะสัมผัสเพียงใด
แต่ก็ยังรักยังคงรู้สึก
ขอบคุณที่เธอให้ฉันรู้จัก
กับความรักที่คุ้มค่ากว่ารัก
ไม่เลิศเลอ ไม่ยิ่งใหญ่
ไม่มีความหมายใดสำคัญกว่าครั้งหนึ่งเรารักกัน...

นี่... บันทึกเนื้อเพลง ยังใช้ 7 บรรทัด (มั่วแระ)
แรกๆ ที่ฟังเพลงนี้ ได้ยินเนื้อเพลงผิด ฟังเป็น "แต่ก็ยังรักจนคนรู้สึก"
แล้วรู้สึกว่า คนแต่งเพลง ละเมียดแบบแปลกๆ ดี
่บรรยายความรักของเราสอง ผ่านมุมมองคนอื่นได้้ด้วยเว๊ย
แต่อย่างไรก็ดี อารมณ์แบบ "แต่ก็ยังรักจนคนรู้สึก" นี่มัน่ารักดีนะ นึกออกได้เลย

ขำขำ อัพบล็อกแบบไม่มีแก่นเลย
ก็แล้วจะทำไม วันนี้มัน triple seven นี่นา

little pluto

2007-07-01T23:12:00.000+07:00

ควันหลงคอนเสิร์ตเฉลียงที่เราซื้อบัตรแต่ชวดที่จะไปดู
ขอบคุณคนที่ส่งเพลงนี้มาให้ น่ารักจริง

ทำให้หวนนึกถึงผู้คนทั้งหลายที่เคยโคจรมาเจอกัน
ทำให้ฤดูของกันและกันเปลี่ยน
และต่างก็ปรับจังหวะหมุนให้มาใกล้กัน

แม้ที่สุดเราจะพบว่า ดาวดวงไหน ก็อยู่ไกลทั้งนั้น
ดวงดาวต่างมีเส้นทางเดินของตัวเอง :D

เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบ (ฟังเพลง)
เฉลียง

ดาวนับล้านที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า
จะมีไหมหนาที่ลอยอยู่เองเฉย ๆ
ไม่ยอมโคจรหมุนไปไหนเลย
ไม่เคยไม่เห็นเลยสักดวง

ดาวของฉันเธอว่าห่างไกลลิบลิบ
แต่ดาวไหนไหนมันก็อยู่ไกลกันทั้งนั้น
ดาวของเธอฉันว่าก็เหมือนกัน
กี่ปีแสงนั้นอย่านับเลย

เมื่อดาวโคจรมาเจอะกัน
ฤดูก็เปลี่ยนผัน การหมุนก็ผันแปร
เมื่อเธอกับฉันมาเจอะกัน ชีวิตก็เปลี่ยนผัน
เปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนจังหวะหมุนของหัวใจให้ใกล้กัน

เกิดอาการเธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ
แต่สองดาวก็ยังหมุนรอบตัวเอง
เธอดึงดูดฉัน ฉันดึงดูดเธอ
และสองดาวยังส่องแสงที่งดงามให้แก่กัน
(และสองดาวยังเปล่งแสงอันงดงามไปทั่วฟ้า)

ดาวนับแสนที่มีวงแหวนนับร้อย
ทั้งดาวเคราะห์น้อย ดาวฤกษ์ลอยคว้างคว้าง
ดาวทุกดวงนั้นย่อมจะแตกต่าง
ในเส้นทางหมุนของตัวเอง

inspiration

2007-07-01T23:01:00.000+07:00

แรงบันดาลใจบางอย่างมาจากการประชุมเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

คงต้องขอบคุณท่านผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย ที่ทำให้เรามองเห็นว่า
อาจเป็นเพราะท่าน "ผู้รู้" ทั้งหลายนั่นเอง
ที่ทำตัวเองเป็นกับดักของการพัฒนา
และวางตัวเองอยู่ในจารีตเดิมๆ
ไม่ยอมปรับตัว เ่พียงนั่งบ่นรำพึงและรอคอยให้คนอื่นปรับตัวเข้าหา

ขำ ขำ น่า
สิ่งที่เจอมันแค่้เ่รื่องเล็กๆ ธรรมดาจากวงประชุมวงหนึ่ง
อย่างน้อยเราก็พอจะจับทางได้

มองเห็นกับดักแล้ว ก็น่าจะพอเห็นโอกาสบ้างล่ะน่า

neverending story

2007-06-23T17:14:00.000+07:00

ทีวีกำลังเล่านิทานอยู่
จู่ๆ ไฟก็ดับ
เด็กน้อยร้องไห้งอแง
ไม่ใช่เพราะตกใจ ที่ทั้งบ้านมืดมิด
แต่เพราะนิทานยังไม่จบ

ไฟมาแล้ว...

แต่ทีวี ก็ีไม่ยอมเล่านิทานอีก

นิทานจบลงแล้ว
แบบกระทันหัน ในแบบที่มันเป็น

Bitter Sweet

2007-06-18T23:53:00.000+07:00

"bitter sweet นี่มันเป็นความรู้สึกแบบไหนเหรอ"
คำถามหนึ่งผุดขึ้น หลังจากเสียงเพลงแว่วมา
พี่สาวคนดีตอบว่า แปลตามตัวมันคงคือ "หวานอมขมกลืน"
ชีวิตก็เป็นแบบนี้... สุข สุข เศร้า เศร้า เบียดๆ กันไปแต่ละช่วงชีวิต

อีก 7 นาทีจะหมดวัน...
วันที่ผ่านพ้นไป กับเดือนที่ผ่านพ้นไป

ช่อการะเกด ฉบับที่ 42

2007-05-21T02:36:00.000+07:00

…. ‘ช่อการะเกด’ กลับมาแล้ว…

สำหรับนักอ่านที่ยังไม่เด็กเกินไปนัก น่าจะทันได้ยินชื่อ หรือติดตามอ่านเรื่องสั้นที่ได้ตีพิมพ์ใน ‘ช่อการะเกด’ นิตยสารวรรณกรรมในอดีต หรืออาจเคยได้รับรู้ว่า วงการวรรณกรรมมีรางวัลเกียรติยศที่นักเขียนส่วนใหญ่เชื่อมั่นในคุณภาพของผลงานที่ได้รับการประดับช่อการะเกด

ช่อการะเกดมีบทบาทสำคัญ ในฐานะเป็น ‘สนาม’ หรือ ‘เวที’ ให้ผู้คนวงการวรรณกรรม ไม่ว่าจะนักเขียน นักอยากเขียน และนักอ่านแล้ว ได้โลดแล่นลองสนาม ผลงานทุกชิ้นผ่านตาผู้พิจารณากลั่นกรองโดยบรรณาธิการอย่าง ‘สุชาติ สวัสดิ์ศรี’ หรืออีกชื่อหนึ่งที่เรารู้จักกันในนามของ ‘สิงห์สนามหลวง’

30 ปีที่แล้ว ช่อการะเกดเปิดตัวขึ้นครั้งแรก ไม่นานก็ปิดตัวลงไป ผ่านไป 9 ปีช่อการะเกดก็เปิดตัวและปิดตัวลงอีกครั้ง เช่นกัน เมื่อเวลาผ่านไปอีก 9 ปี มาในวันนี้ พ.ศ. 2550 ช่อการะเกด ยุคที่สาม กำลังจะกลับมาให้วงการวรรณกรรมคึกคักอีกครั้งหนึ่ง

ช่อการะเกด ก่อกำเนิดของนักเขียนไทย
นิตยสารช่อการะเกด เป็นนิตยสารวรรณกรรม เกิดขึ้นครั้งแรกในช่วงหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 โดย ‘สุข สูงสว่าง’ ผู้ก่อตั้งธุรกิจหนังสือดวงกมล ชักชวน ‘สุชาติ สวัสดิ์ศรี’ ให้มาเป็นบรรณาธิการนิตยสาร ‘โลกหนังสือ’

โลกหนังสือปรากฏตัวในบรรณพิภพครั้งแรกเมื่อเดือนมิ.ย. 2520 และทำให้เกิดหนังสือเล่มซึ่งเป็นที่มาของช่อการะเกด หนังสือเล่มนั้นรู้จักกันในนาม ‘โลกหนังสือ ฉบับเรื่องสั้น’ ใช้ชื่อหนังสือว่า ‘วันเวลาที่ผ่านเลย’ อันรู้กันว่าเป็นเล่มแรกของ ‘ช่อการะเกด’

ภายในบรรจุเรื่องสั้นประมาณ 15 เรื่อง และมีการตั้ง ‘ประดับช่อการะเกด’ ซึ่งถือเป็นความเห็นส่วนตัวของบรรณาธิการ โดยเล่มหนึ่งๆ จะมีประดับช่อการะเกดอยู่ราว 4-5 เรื่อง จนต่อมา บรรดาคนเขียนหนังสือและเรื่องสั้นก็ทึกทักเรียกการประดับช่อการะเกดจากสุชาติ สวัสดิ์ศรี ว่าเป็นรางวัลวรรณกรรม

ยุคแรกของช่อการะเกด เกิดนักเขียนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นวิมล ไทรนิ่มนวล, มาลา คำจันทร์, จำลอง ฝั่งชลจิตร ฯลฯ แต่ช่อการะเกดยุคแรก ออกมาได้เพียง 4 เล่มก็ยุติไปในปี 2523 ด้วยเหตุที่ว่า บรรณาธิการเครางาม สุชาติ สวัสดิ์ศรี ไม่มีเวลา เพราะเวลาส่วนใหญ่ต้องให้กับการทำ ‘โลกหนังสือ’

ยุคสองของช่อการะเกด บาดแผลจากวัฒนธรรมการอ่าน
9 ปีหลังจากปิดตัวไปครั้งแรก ในปี 2532 ‘เรืองเดช จันทรคีรี’ คือบุคคลที่ปลุกช่อการะเกดขึ้นมาอีกครั้ง เขาชวนให้สุชาติ สวัสดิ์ศรี ทำช่อการะเกดในยุคที่สอง ด้วยเห็นว่าน่าจะเอาเรื่องสั้นกลับมา เขารับหน้าที่เป็นผู้จัดการและดูแลการเงิน

โจทย์ใหญ่ที่สุดในขณะนั้นคือ จะทำอย่างไรให้ช่อการะเกดอยู่รอดได้นานที่สุด ทางออกแรกจึงเริ่มจากการตีพิมพ์แล้วขายขาดส่งให้สายส่งในขณะนั้น ซึ่งคือบริษัทเคล็ดไทย แต่หลังจากทำได้หนึ่งเล่ม ก็เกิดข้อจำกัดที่ทางสายส่งไม่สามารถรับซื้อขาดได้ ซึ่งก็สร้างความเสี่ยงให้ธุรกิจหนังสือไม่น้อย

สุชาติ และเรืองเดช จึงร่วมกันก่อตั้งบริษัท ดวงกมลวรรณกรรม รับจ้างทำหนังสือ เพื่อเป็นหลังพิงให้กับช่อการะเกดสามารถอยู่รอดได้ ‘สำนักช่างวรรณกรรม’ ก็เกิดขึ้นในยุคนี้

อย่างไรก็ดี ท้ายที่สุด ช่อการะเกดก็ต้องปิดตัวลงไปในเดือนม.ค. 2542 เหตุมีแค่เรื่องเดียว คือ เมื่อวิกฤติเศรษฐกิจ เกิดปัญหาฟองสบู่แตก ทำให้ธุรกิจดำรงอยู่ไม่ได้

สุชาติกล่าวว่า ตอนยุติช่อการะเกดครั้งนั้น ก็บอกกับแวดวงวรรณกรรม ตั้งคำถามว่า อำนาจวรรณกรรมมันมีจริงหรือ ถ้ามีจริง ทำไมหนังสือในลักษณะเข้มข้น จริงจัง มันจึงอยู่ไม่ได้ ทั้งที่ประเทศไทยมีคนจบการศึกษาในระดับอุดมศึกษาจำนวนมาก แต่เหตุใด หนังสือสาระจึงมีปัญหา และทำไมการเกิดขึ้นของหนังสือประเภทนี้จึงต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่เสมอ

จากเรื่องนี้ สุชาติเล่าว่า เขาจึงคิดเสียดสีตัวเองว่า บางทีอำนาจวรรณกรรมอาจจะไม่มีจริง เพราะไม่งั้นแล้ว การอ่านต้องมีพัฒนาการต่อเนื่องมาจากสมัยบรรพบุรุษได้ เช่น สมัยพ.ศ. 2472 ที่เริ่มมีหนังสือ ‘สุภาพบุรุษ’ โดย ‘กุหลาบ สายประดิษฐ์’ เป็นบรรณาธิการนั้น สุภาพบุรุษตีพิมพ์รายปักษ์ออกมาต่อเนื่องรวม 37 เล่ม มีจำนวนพิมพ์ครั้งละ 2,000 ฉบับ แต่ทุกวันนี้ แม้จำนวนประชากรของประเทศไทยจะสูงขึ้น แต่ยอดการพิมพ์การขายหนังสือ ไมได้พัฒนาไปไหน ทุกวันนี้หนังสือที่ตีพิมพ์ครั้งละ 2,000 ฉบับก็ยังเกิดปัญหา

“มันเกิดอะไรกับวัฒนธรรมการอ่าน สังคมไทยอาจจะมีแต่วัฒนธรรมหนังสือ ไม่มีวัฒนธรรมการอ่าน” สุชาติตั้งคำถามเอาไว้

ข้อสังเกตของเขาต่อวงการหนังสือทุกวันนี้คือ การผลิตหนังสือยังเกิดขึ้นมากๆ กลายเป็นสินค้า มีขึ้นเพื่อสนองการบริโภคมากกว่าเรื่องรสนิยม เรื่องการศึกษา และเรื่องจิตใจ

บรรณาธิการเครางาม “ผมกลับมาแล้วครับ”
ระยะห่างระหว่างช่อการะเกดยุคแรกและยุคที่สอง ใช้เวลาผ่านไป 9 ปี จนมาในยุคที่สาม ก็ใช้เวลาผ่านจากยุคที่สองมาอีก 9 ปีเช่นกัน ที่สองศิษย์เก่าช่อการะเกด ‘เช็ค-สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ’ และ ‘เวียง-วชิระ บัวสนธ์’ ร่วมกันปลุกช่อการะเกดให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อตกลงที่จะทำช่อการะเกดราย 3 เดือน ยาวนาน 3 ปี

สำนักช่างวรรณกรรมเป็นผู้จัดพิมพ์ โดยมีสำนักพิมพ์พิมพ์บูรพาเป็นผู้ลงทุน และการกลับมาของช่อการะเกดในครั้งนี้ สุชาติ สวัสดิ์ศรี จะมาเป็นบรรณาธิการเต็มรูปแบบ เพื่อปูพื้นฐานในปีแรก เหตุที่จำกัดไว้เพียงปีแรก เพราะสุชาติเองไม่แน่ใจในสุขภาพสายตาของตัวเอง อย่างไรก็ดี บรรณาธิการท่านนี้ กล่าวเอาไว้ว่า จะรออ่านผลงานทุกชิ้น แม้งานจะไม่ได้พิมพ์ แต่มั่นใจได้ว่า อย่างไรก็ต้องผ่านสายตาของบรรณาธิการ

จากนั้นในปีที่สองและสาม จะขอส่งไม้หน้าที่บรรณาธิการ ซึ่งตอนนั้นยังมาไม่ถึง แต่เชื่อว่าเมื่อถึงเวลา เวียง วชิระ จะรับหน้าที่นี้ได้ โดยสุชาติยังคงยินดีอยู่เคียงข้างเป็นพระประธานให้

สุชาติกล่าวว่า ช่อการะเกดยุคใหม่ที่กำลังจะมาถึงนี้ จะเป็นช่อการะเกดฉบับที่ 42 เปิดรับต้นฉบับ ‘เรื่องสั้นที่ดีที่สุด’ ถึงกลางเดือนสิงหาคม เนื้อหาภายใน มีสองส่วนเช่นเคยคือ

ส่วนแรก ประมาณร้อยละ 80 ของเนื้อหาทั้งหมด เป็นเรื่องสั้น รวมประมาณ 12-15 เรื่อง และส่วนที่สอง อีกประมาณร้อยละ 20 ของเนื้อหา เป็นช่อการะเกดฉบับโลกหนังสือ ว่าด้วยข่าวคราวโลกวรรณกรรมในระดับนานาชาติ งานวิจารณ์วรรณกรรม

ใครต่อใครสงสัยถึงการกลับมาอีกครั้งของช่อการะเกด ซึ่งที่มาที่ไปนั้น นอกจากเพราะการชักชวนของสองศิษย์เก่าช่อฯ แล้ว การกลับมาครั้งใหม่นี้ ยังมีวาระอื่น ไม่ว่าจะเป็นวาระครบรอบสามสิบปีของ ‘โลกหนังสือ’ เพื่อระลึกถึง ‘สุข สูงสว่าง’ ผู้ก่อตั้งคนแรกซึ่งเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อวันที่ 12 ม.ค. 2550 ที่ผ่านมา

สุชาติ สวัสดิ์ศรียังกล่าวว่า สามสิบปีโลกหนังสือ ก็คือสามสิบปีของสิงห์สนามหลวงด้วย ซึ่งก็ดูมีเหตุมีวาระมากมายที่จะเกิดช่อการะเกดอีกครั้ง ไม่เพียงเท่านั้น ช่อการะเกด 3 กลับมาในวาระของ ‘ราชาเรื่องสั้นไทย’ ด้วยถึงโอกาสครบรอบ 100 ปี ‘มนัส จรรยงค์’

เลือดใหม่ช่อการะเกด
ด้านของ เช็ค สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ และ เวียง วชิระ บัวสนธ์นั้น นอกจากเป็นศิษย์เก่าช่อการะเกดแล้ว สุชาติยังเล่าเชิงติดตลกว่า เวียง ซึ่งปัจจุบันทำสำนักพิมพ์สามัญชนนั้น เขียนจดหมายและรู้จักกับสิงห์ สนามหลวงมาตั้งแต่ประถม 5 เป็นผู้ที่เชื่อมั่นในอำนาจของวรรณกรรมตลอดมา และสนใจในอำนาจวรรณกรรมจนกระทั่งเรียนไม่จบ ส่วนเช็คนั้น เคยร่วมงานกับสุชาติมาตั้งแต่สมัยคณะละครสองแปด โดยเป็นทั้งผู้ช่วยผู้กำกับและนักแสดง ก่อนจะเข้าสู่วงการโทรทัศน์

ทุกวันนี้ เช็คและเวียง ร่วมกันทำนิตยสาร ฅอ ฅน และเหตุหนึ่งของการชักชวนกันมาริเริ่มช่อการะเกดในยุคที่สาม ก็เป็นเพราะส่วนหนึ่งในนิตยสารฅอ ฅน คือส่วนของเรื่องสั้น ที่ปรากฏว่ามีคนส่งผลงานคุณภาพเข้ามาเป็นจำนวนมาก แต่มีเนื้อที่ให้พอลงได้เพียงเล่มละหนึ่งเรื่องเท่านั้น

เช็ค ในฐานะคนที่เขียนเรื่องสั้น เห็นว่า เมื่อเขานึกถึงความรู้สึกตัวเอง เป็นความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่อยากเขียนหนังสือ แล้วพอได้ ‘ประดับช่อ’ มันเหมือนเป็นแสงสว่าง เป็นประตูแห่งชีวิต และยิ่งทำให้เกิดความรักในสิ่งที่ทำมากยิ่งขึ้น เขากล่าวต่อว่า ความรู้สึกเช่นนี้ ไม่น่าจะเป็นความรู้สึกของเขาโดยลำพัง

การหาพื้นที่ให้เรื่องสั้น จึงเกิดขึ้นอีกครั้ง

เปิดสนามสำหรับนักเขียน
ครั้งหนึ่ง แวดวงวรรณกรรม ดูเหมือนจะมีแค่รางวัลซีไรต์และการประดับช่อการะเกด ที่เป็นแรงใจให้แก่นักเขียน จนกระทั่งมีผู้คนที่ยกยอหรืออาจจะเรียกว่าเสียดสีว่า เวทีช่อการะเกดเป็นเสมือนโรงเรียนเตรียมซีไรต์

แต่ระยะหลัง วงการวรรณกรรมมีรางวัลเกิดขึ้นมากมาย สุชาติกล่าวว่า ทุกวันนี้ อาจจะมีรางวัลมากกว่าตัวผู้เขียนด้วยซ้ำ

เขากล่าวว่า เราไม่รู้ว่าคนปัจจุบันคิดยังไงกับช่อการะเกด ซึ่งที่ผ่านๆ มาก็มีนักเขียนใหม่ๆ เกิดขึ้นในช่วงที่ช่อการะเกดตายไป เป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องมีช่อการะเกดแต่ก็มีนักเขียนใหม่ๆ เกิดขึ้นมา

เขากล่าวว่า หวังว่าศิษย์เก่าช่อการะเกด เลือดลมยังดีอยู่ พอมีเวทีเกิดขึ้น จะกลับมาด้วยความเข้มข้นเท่าเดิมหรือมากขึ้น เพราะมาตรฐานยังเหมือนเดิม

ขณะเดียวกัน ก็รอผลงานนักเขียนรุ่นใหม่ ที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นแบบไหน ภาษาเป็นอย่างไร มุมมองเป็นอย่างไร เพราะทุกวันนี้มีพื้นที่ใหม่ๆ เกิดขึ้นมาก แต่ถึงอย่างไร การเขียนงานก็มีความร่วมกัน คือ ใช้ภาษาไทยเขียน เป็นภาษาที่สื่อความได้ และเป็นอันรู้กันว่า มาตรฐานช่อการะเกดนั้น เน้นที่ความคิดเริ่มต้นเป็นพื้นฐานสำคัญ

ในส่วนของการ ‘ประดับช่อ’ อย่างที่เคยมีนั้น สุชาติกล่าวว่าขอคิดและปรึกษาร่วมกันก่อนว่า ช่อการะเกด 42 จะมีประดับช่อหรือไม่ เพราะหากกำหนดว่าจะประดับช่อ มันทำให้เกิดสิ่งที่คาดหมายล่วงหน้า เวลานี้ จึงยังไม่แน่ว่า จะประดับช่อในทุกๆ เล่ม หรือรอให้ครบปี แล้วจึงประดับช่อ

ในวันนี้ 30 ปี ช่อการะเกดกลับมาอีกครั้ง ไม่เพียงคนอ่านที่ตั้งตาคอย แต่สำหรับเจ้าของผลงาน "เรื่องสั้นที่ดีที่สุด" สามารถส่งมาพิจารณาเพื่อตีพิมพ์ในนิตยสาร "ช่อการะเกด" ฉบับ 42 ได้แล้วตั้งแต่วันนี้ จนถึงวันที่ 15 สิงหาคม 2550

ช่อการะเกด รับพิจารณาต้นฉบับที่พิมพ์ลงในกระดาษแล้ว หรืออาจจะแนบไฟล์อิเล็คทรอนิกส์มาด้วยหรือไม่ก็ได้ โดยรับผลงานเฉพาะทางไปรษณีย์เท่านั้น ผ่านทางตู้ ปณ.1143 ปท.ดอนเมือง กรุงเทพฯ 10211

หมายเหตุ: บรรณาธิการเครางาม สุชาติ สวัสดิ์ศรี ร่วมกับสองศิษย์เก่าช่อ แถลงข่าวเปิดตัวการกลับมาอีกครั้งของช่อการะเกด เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ที่ผ่านมา ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์

ป.ล. งานเขียนนี้เผยแพร่ครั้งแรก ที่ประชาไท

mah pandy

2007-04-23T21:04:00.000+07:00

adopt your own virtual pet!

what are you reading?

2007-04-17T00:25:00.000+07:00

หนังสือเล่มล่าสุดที่อ่านจบ คือหนังสืออะไร? แล้วกำลังอ่านอะไรอยู่?

เรื่องสนุกในสงกรานต์นี้ คือได้โอกาสจัดห้อง เก็บกวาดข้าวของและความทรงจำต่างๆ

ที่สนุกที่สุดคือจัดหนังสือ หยิบหนังสือแต่ละเล่มขึ้นมา ก็ชวนให้นึกถึงที่มาของมัน.. ตอนซื้อเล่มนั้นมากำลังคิดอะไรนะ.. เล่ีมนู้นได้มาตอนกำลังบ้าเรื่องนี้.. เล่มนี้ของเพื่อน ยังไมไ่ด้คืนนี่หว่า เจ้าตัวก็ไปเมืองนอกแล้ว.. รวมถึงเล่มที่มีคนให้ยืมมา แต่เจ้าตัวไม่เปิดโอกาสให้เราคืนแล้ว

หนังสือมากมายที่ซื้อมาแล้วยังไม่อ่าน หลายเล่มอ่านค้างอยู่ แต่ถูกคั่นด้วยหนังสืออื่นๆ บางเล่มที่อ่านจบแล้วแต่ก็ชอบจะหยิบมาเปิดพลิกไปมา

เรื่องมากมายในชีวิตที่คิดตั้งใจไว้แต่ยังไม่ได้ลงมือทำ หลายเรื่องกำลังลองผิดลองถูกอยู่ บางเรื่องในอดีตเป็นความทรงจำมีค่าในวันนี้

ตอนนี้ หนังสือที่อ่านค้างอยู่ คือ ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต โดย มิลาน คุนเดอรา, ย้อนรอย ถอดรหัสไอทีวี พิมพ์โดยมูลนิธิเพื่อผู้บริโภค

ส่วนหนังสือที่เข้าคิว waiting list ในตอนนี้ คือ นาครเขษม โดย คอยนุช, katsu เล่มสุดท้าย, โคนันเล่มล่าสุด, ฝนตกขึ้นฟ้า โดย วินทร์ เลียววาริณ

และด้วยควันหลงจากบรรยากาศเมืองใหญ่ที่ฮ่องกง ทำให้เอาหนังเรื่อง Chung King Express ของหว่องการ์ไว ขึ้นมาดูอีก เป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ ยิ่งพอมาจัดหนังสือแล้ว เจอ "เดียวดายอย่างโรแมนติก" ที่มโนธรรม เทียบเทียมรัตน์ และ สุทธากร สันติธวัช สองนักวิจารณ์หนังมารวมเล่มเขียนถึงหนังของหว่องการ์ไว

ดังนั้น คืนนี้คงไม่รอด หยิบ "เดียวดายอย่างโรแมนติก" ขึ้นมาอ่านอีกรอบ

world

2007-04-04T23:53:00.000+07:00

เรื่องบางเรื่อง

ยิ่งเรียนรู้ ยิ่งไม่เข้าใจ

inner

2007-03-31T01:29:00.000+07:00

พี่ตัวแสบ ที่ชอบหาว่าเราเป็นเด็กช่างขี้ (ขี้สงสัย ขี้อ้อน ขี้งอน ขี้เกียจ ขี้คิดถึง ...)
วันนี้มาแหย่คำถามให้คันหูว่า

เราเคยทำผิดกฎหมายไหม
เลยลองนึกๆ เร็วๆ ตอบเร็วๆ ไปว่า "เคยสิ" ...

แต่จริงๆ แล้ว การทำผิดกฎหมาย ไม่ใช่เรื่องท้าทาย เท่ากับ "การทำผิดต่อสามัญสำนึกของตัวเอง"

อืมมมม เคยไม๊ บ่อยไม๊ ที่ทำในสิ่งที่ฝืนต่อสามัญสำนึก?

m says:
เคยทำสิ่งผิดกฎหมายไหม

n says:
เคยสิ
เยอะแยะ
ไม่เคยเหรอ

m says:
ถ้าตอบว่าไม่เคยล่ะ
กำลังจะบอกว่าทุกคนเคยทำสิ่งผิดกฎหมายเหรอ

n says:
น่าจะนี่นา
การทำผิดกฎหมาย ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่นา แต่ว่า การทำในสิ่งที่ท้าทายจริยธรรมนี่ น่าสนใจกว่า คือ น่าคิด ตั้งประเด็นใหม่ว่า เคยทำอะไรในสิ่งที่ท้าทายจริยธรรม น่าคิดๆๆ

m says:
อันนั้นก็อีกประเด็น
555+
แบบนั้นต้องเคยทุกคน

n says:
ท้าทายจริยธรรม ทำยากกว่าท้าทายกฎหมายนะ

m says:
หือ
ง่ายกว่านะพี่ว่า...

everlasting friend

2007-03-29T15:01:00.000+07:00

ความสุขของชีวิต คือ มีใครสักคนเป็นหมอนอิงให้เราได้ในทุกอารมณ์
เป็นคนที่นั่งด้วยกันเงียบๆ ได้ ไม่จำเป็นต้องมีบทสนทนามากความ
และบางอารมณ์ ก็จ้อไร้สาระได้ด้วย

13 ปีแล้วนะ คนปลูกต้นไม้! แต่เหมือนไม่นานมานี้เอง

VisualDNA

2007-03-16T23:25:00.000+07:00

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™

ตาม jittat ที่ตามคนอื่นๆอีกมากมาย

บรรณาธิการของฉันเป็นคนโรแมนติก

2007-03-01T18:29:00.000+07:00

:-)

เขาใช้ title ในบลอกว่า "Romance was not built in one day"

ชื่อเดียวกันนี้ ก็เป็นชื่อคอลัมน์หนึ่งในนิตยสาร way ที่เขาเป็นคอลัมนิสต์อยู่ด้วย

เขาไม่ใช่คนใจร้าย ไม่ใช่คนใจแคบ ตรงกันข้าม กลับเป็นคนอ่อนโยนเกินหน้าตาที่เห็น

ทัศนะต่อสังคมและจุดยืนทางการเมืองของเขา ได้สะท้อนความโรแมนติกออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ชูวัส ฤกษ์ศิริสุข" กำลังทดลอง ก่อร่าง และสื่อสารผ่านทางบลอกของเขา และประกาศว่า ต่อจากนี้ไป จะอัพบลอกทุกวัน

มาช่วยกันจับตาดู อิอิ

:-)

lost & found

2007-02-28T01:20:00.000+07:00

ด้วยความเศร้าที่ไม่อาจเยียวยา

สามปีแล้ว ที่เราจากกัน

พบกันวันที่ 12 มีนาคมนี้ เวลา 13.30 น.

อยากเป็นครูอนุบาลที่เชียงใหม่ไหม?

2007-02-27T16:31:00.000+07:00

เพื่อนที่เชียงใหม่ ฝากข่าวมาว่า

ป้าอุ๋ม ลดาวดี วนวิทย์ แห่งคิดดี้แบร์ พรีสกูล ผู้ริเริ่มโครงการ ฝากบอกมา ด้วยงานที่ล้นมือ คิดดี้แบร์ พรีสกูล จึงรับสมัครผู้ช่วยครูต่างประเทศเพิ่มเติม จบปริญญาตรีสาขาใดก็ได้ ใช้ภาษาอังกฤษได้ดี ติดต่อด่วนมากๆ ที่ 053-243160-1 จ้า

ชื่อโรงเรียนน่ารักจัง เพราะคืออนุบาล "หมีน้อย" จริงๆ เลยนะ อยู่ที่เชียงใหม่เจ้า :)

Give me 5! < BLOG TAG >

2007-02-16T02:54:00.000+07:00

อันเนื่องมาจากบลอกแทกที่เล่นกันเมื่อต้นปี
เราได้รับแท็กออนไลน์จาก bact' , thanska , เจ้าหญิงเพี้ยน
และได้รับแท็กออฟไลน์จาก นักข่าวในฐานะชนเผ่าหนึ่ง , กานต์ ยืนยง , วิลาศ เตชะไพบูลย์ , เริงฤทธิ์ 'dog , Pawoot , คุณกั้ง , Jakrapong และคุณสาธิต

หลังจากเสียมารยาท ต๊ะแท็กมานาน และโดนกดดันด้วยวิธีการต่างๆ ไม่ว่าจะผ่านการไถ่ถามอย่างสุภาพ ข่มขู่ ส่งข้อความทางมือถือ และออนไลน์ทวง ว่าเมื่อไรจะตอบแท็กเสียทีนั้น

บัดนี้ถึงเวลาอันควรแล้วจ้า

ห้าประการเกี่ยวกับตัวฉัน ที่คุณอาจจะยังไม่รู้

เราเป็นลูกจีนรุ่นแรก เกิดที่ตรอกเจ้าสัวติกล้ง ถนนทรงวาด
ที่ว่าเป็นลูกจีน 'รุ่นแรก' คือเป็นรุ่นแรกของครอบครัวที่มาเกิดเมืองไทย ส่วนรุ่นพ่อรุ่นแม่นั้น เกิดและโตที่เมืองจีนโดยเพิ่งเข้ามาเมืองไทยตอนที่พวกเขาอายุ 24 ปี

พ่อกับแม่ไม่ได้มีการศึกษาสูง ถ้าเข้าใจไม่ผิด พ่อน่าจะจบสักม.ต้น ส่วนแม่คงจบประถม และก็เข้าใจว่า พวกเขาผ่านระบบการศึกษามาในช่วงปลายๆ ของการปฏิวัติวัฒนธรรมจีน

เมื่อมาเมืองไทย ก็มาค้าขาย แปลก... พ่อกับแม่กลายเป็นคนชนชั้นกลางที่สนใจการเมืองมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ทั้งคู่ต้านทักษิณอย่างมาก แต่การไม่มีช่องทางรับข่าวสาร ก็ทำให้พ่อกับแม่จำต้องติดตามสรยุทธ์ สุทัศนะจินดา และสนธิ ลิ้มทองกุล ผ่านทางทีวี เพราะจะให้อ่านหนังสือพิมพ์ ก็อ่านภาษาไทยไม่ออก อ่านได้เฉพาะหนังสือพิมพ์จีนที่ไม่มีข่าวอะไรเท่าไร

เมื่อมีการรัฐประหาร พ่อกับแม่จึงโล่งใจมาก ที่ทักษิณออกไปได้

แม้ที่บ้านจะสนใจการเมืองก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากให้เรายุ่งคลุกคลีกับการเมือง เพราะเขารู้ว่า เรื่องการเมือง ยิ่งข้องเกี่ยว ยิ่งสกปรกและไม่มีความสุข แต่เขาก็รู้ว่าเราเป็นเด็กดื้อ แต่ก่อนเขามักพูดว่า "ถ้าที่ไหนมีม็อบ เราอย่าไปนะ" แต่หลังๆ เขาเปลี่ยนประโยคใหม่เป็น "ถ้าที่ไหนมีม็อบแล้วเราไปร่วมด้วย อย่ายืนข้างหน้านะ"

ประนีประนอมแฮะ

มีครั้งหนึ่ง ภาคประชาชนจัดงานสมัชชาสังคมไทย และในวันสุดท้ายมีเดินขบวน เราจะออกจากบ้านไปร่วม พ่อกับแม่ก็ถามว่าจะไปไหน เราบอกว่า เราจะไปเดินขบวน เขาถามว่าเดินขบวนไปเพื่ออะไร เราตอบว่า เพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย (ตอนตอบ ก็แอบอ้วกในใจ)

ปรากฏว่าพ่อโกรธมากบอกว่าให้รอดูคณะรัฐประหารทำงานก่อน และบอกว่า 'ประชาธิปไตยที่แท้จริง มันไม่มีหรอก' นักศึกษามากมายที่เรียกร้องประชาธิปไตยที่เทียนอันเหมินชะตากรรมเป็นยังไงรู้ไหม เรื่องนี้เรียกร้องยังไงก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

เนื่องจากพ่อแม่เรียนมาน้อย และเห็นว่าประตูบานเดียวที่จะเปิดโอกาสให้คนได้ก็คือการศึกษา เขาเลยปลูกฝังให้ตั้งใจเรียนหนังสือ พี่น้องทั้ง 6 คนยกเว้นเราแล้ว มีดีกรีที่ก้าวหน้าอวดคนในตลาดแถวบ้านได้กันทุกคน

แต่ก่อน เรามักจะบ่นให้คนนอกบ้านฟังเสมอๆ เรื่องความคาดหวังของครอบครัว ความแตกต่างทางความคิด ช่องว่างระหว่างวัย แต่ตอนนี้ก็เริ่มเข้าใจและมองได้ด้วยยิ้มๆ เอาเข้าจริง เราได้แต่บ่นแต่แทบจะไม่ปรับตัวอะไร เขาเสียอีกที่ต้องใช้ความพยายามฝ่าความแตกต่าง (วัฒนธรรม ชนชาติ ภาษา การศึกษา) ระหว่างเด็กดื้ออย่างเรากับเขา อดทนกับเด็กดื้ออย่างเรา และยอมเด็กดื้ออย่างเราไปมากมายนับไม่ถ้วน

สมัยม.ต้น แม่ขอว่าให้ตั้งใจเพื่อเป้าหมายที่เตรียมอุดมศึกษา พอม.ปลาย แม่บอกว่า ชีวิตนี้จะไม่ขอไม่ห่วงอะไรอีกแล้ว ถ้าเราเอ็นท์ติด (ตอนนั้นโคตรดีใจเลย ที่แม่บอกว่าจะไม่ขออะไรอีก ฮ่าฮ่า) พอเรียนจบปริญญาตรี แม่ลืมคำสัญญาเดิม แล้วบอกว่า มีสองเรื่องที่ยังห่วง คือ ให้เรียนจบปริญญาโท และให้มีแฟนสักที

คำขอของแม่ช่างยากขึ้นไปทุกทีๆ กลัวว่ามันจะสะดุดเหมือนประชาธิปไตยไทยน่ะซี

ตอนเข้าม. 1 ครูวิชาสังคม ให้ลองทำแบบสอบถามเกี่ยวกับตัวฉัน ตอนแจกแบบสอบถาม ครูบอกว่า ให้ตอบตามที่เป็นเรา และให้ตอบตามสบาย เพราะไม่มีผิด ไม่มีถูก และไม่มีคะแนน

คำถามข้อหนึ่งถามว่า เหงาบ่อยแค่ไหน? มีตัวเลือกคือ ไม่เคยเลย บางครั้งบางคราว สม่ำเสมอ บ่อยมาก เราเลือกช่อง 'ไม่เคยเหงาเลย' ปรากฏว่าคุณครูแจกแบบสอบถามนั้นกลับมาที่เรา วงตัวแดงตัวโตๆ แล้วบอกว่า ไม่มีทาง ที่คนเราจะไม่เคยเหงา และคำตอบข้อนั้นของเรา ตอบผิด

เราโคตรจะไม่เข้าใจ แต่หลังจากนั้นก็เริ่มค้นความรู้สึกตัวเอง หลังจากนั้นมา เราก็เหงา เหงาบ่อยๆ บ่อยมาก และบ่อยถึงที่สุด จนถึงขั้นโอเวอร์ มักจะขนานนามตัวเองเสมอ ว่าเป็นผู้ที่รู้จริงเรื่องความเหงาที่สุดในโลก ขณะเดียวกัน ก็เสพติดความเหงาด้วย

แม้จะสนิทกับความเหงา แต่ก็มีคติประจำใจว่า จะไม่ใช้ความเหงาทำร้ายผู้อื่น แต่เท่านั้นคงไม่พอ เพราะคงต้องเพิ่มอีกข้อว่า แม้จะหลีกหนีผู้อื่นที่เอาความเหงามาทำร้ายไม่ได้ แต่ก็จะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันอย่างเท่าทัน

เขาว่ากันว่าเราเป็นคนปากจัด แม้เราจะไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็คงต้องรับฟังไว้บ้าง (แฮ่ม)

ตอนสมัยมัธยมต้น เพื่อนสนิทที่สุด ที่ปัจจุบันก็ยังยอมคบเราอยู่ (ชื่อจิ๋ว ตอนนี้เป็น geek เรื่องต้นไม้) ถึงกับเคยพูดว่า เราจะพูดยังไงก็ได้ แต่ขออย่าประชดได้ไหม เพราะมันไม่ดี

เนื่องจากเราแคร์เพื่อน เราจึงปรับตัว ดังนั้น ทุกวันนี้ เราจึงเติบโตขึ้นมา เป็นคนที่ปากจัดอย่างตรงไปตรงมา ไม่นิยมประชดใคร และก็ไม่ชอบคนที่พูดจากประชดด้วย ... เพราะมันไม่มีประโยชน์

เรามีความเชื่อแปลกๆ คือ เชื่อและศรัทธาในการพัฒนา การเติบโต

ก่อนที่จะมาเชื่อแบบนี้ มันอาจมาจากมุมมองที่เรามองว่า เราเป็นคนที่โชคดีเสมอ คือ ตั้งแต่เด็กจนโต นอกจากมีครอบครัวที่อบอุ่นและรักกันแล้ว เรายังมีเพื่อนสนิทคู่ใจในทุกๆ ที่ เมื่อมาเรียนหนังสือในสถาบันที่ห่วยเป็นอันดับสองของประเทศ แม้จะพบความย่ำแย่ความจอมปลอมของโลกใบใหญ่ แต่ในนั้นก็ยังมีอาจารย์ที่ดี ที่เปลี่ยนความหมายของคำว่ามหาวิทยาลัยจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อมาทำงานในองค์กรที่มีแต่พวกเสือสิงห์กระทิงแรดและพวกเขี้ยวลากดิน แต่กลับได้พบเจอผู้คนแปลกประหลาด ซึ่งกลายเป็นเพื่อนกันจริงๆ ไปแล้ว แล้วเมื่อทำงานต่อๆๆ ไป ชีวิตก็มีแต่พบเจอผู้คนที่น่ารักมากยิ่งขึ้น ที่สำคัญคือ การที่มีผู้ที่เชื่อเรา ให้โอกาสเราเสมอๆ

เราจึงคิดเหมาๆ เอาว่า นี่เป็นสิ่งที่สังคมให้เรา และทำให้เราอยากตอบแทนสิ่งรอบข้าง (อย่าอ้วก)

สิ่งที่ทำให้เชื่อมั่นในพัฒนาการ ก็มาจากความโชคดีที่มีโอกาสรู้จักและเห็นการทำงานของเพื่อนๆ ที่เคลื่อนไหวเพื่อผู้ติดเชื้อเอชไอวี ซึ่งน่าจะเป็นตัวแบบที่ดีในทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นพัฒนาการการเติบโต ทัศนะต่อการจัดการกับปัญหา ทัศนะของชีวิตและมนุษย์ พี่คนหนึ่งเคยบอกเราว่า เข้าใจเอดส์ คือเข้าใจชีวิต เราเห็นด้วยตามนั้น

ดังนั้น บ่อยๆ ที่เราท้อแท้ เจออุปสรรค เรามักแอบไปพูดไปคุยไปคลุกคลีกับคนทำงานกลุ่มนี้ เขาไม่รู้หรอก ว่าเราแอบไปดูดอะไรจากเขามา ฮ่า

เมื่อเชื่อมั่นในพัฒนาการและการเติบโต แม้สถานการณ์การเมืองจะทำให้รู้สึกท้อได้บ่อยๆ แต่สิ่งหนึ่งที่เรายืนยันเสมอ คือ สักวันคนตัวเล็กๆ จะครองเมือง

แม้หลายคนจะพูดว่า ภาคประชาชนหน่อมแน๊ม (ซึ่งไม่เถียง แต่ไม่ลืมด้วยว่า มีคนไม่มากที่จะมีโอกาสได้เป็นชนชั้นนำ ผู้มีอำนาจ และนักวิชาการ) แต่มันเป็นอย่างนั้นแล้ว ไม่มีทางไหน นอกจากเชื่อมั่น ร่วมก้าวไปด้วยกัน ยินดีที่จะอดทน และไม่เร่งรัดให้ภาคประชาชนต้องโตเร็วๆ หรอก

เพราะตอนนี้ โตไป ก็ไม่มีที่ยืน

.......

จบแล้ว แนะนำตัวเองห้าข้อ

จากนี้ไป ถึงคิวเราได้แท็กต่อคนอื่นบ้าง เนื่องจากคนที่อยากแท็กก็ล้วนถูกแท็กไปหมดแล้ว ดังนั้น เราจะขอแท็กบลอกเกอร์มือใหม่ ดังต่อไปนี้

หนึ่ง ขุนพลน้อย นักข่าวสายความมั่นคง ประชาไท
สอง :::third eye NOT blind::: นักข่าวสายต่างประเทศ ประชาไท และบรรณาธิการ prachatai weekend
สาม pig the day นักข่าวสายคุณภาพชีวิต ประชาไท
สี่ chuwat เอดิเตอร์ อิน 'ชิท' ประชาไท
ห้า gg's world ผู้จัดการ ประชาไท
หก ปกป้องดอทคอม เวบมาสเตอร์หัวขนม ประชาไท
เจ็ด I am just fine ^^ นักอ่านวรรณกรรมผู้อบอุ่นโรแมนติก
แปด ซังกุงสูงสุดแห่งประชาไท ผู้ดูแลชุมชนและคอลัมน์
เก้า นอนุ้นแสนดี ผู้สร้างความอบอุ่นให้ประชาไท

เอ เขายอมให้แท็กบลอกเกอร์ในอนาคตไหมนะ จะได้แท็กรอไว้ อุอุ

Sand in my shoes

2007-02-16T00:36:00.000+07:00

วันนี้ เดินทางทั้งวัน
พาตัวเองไปเอาทรายเปื้อนเท้าโดยไม่จำเป็น

H2

2007-02-13T01:04:00.000+07:00

"แล้วเธอล่ะ คุนิมิ ยังมีสิ่งที่อยากทำอยู่หรือเปล่า
ถ้าเธอยังมีอะไรคาใจอยู่ล่ะก็ จะก้าวต่อไปไม่ได้"

Lost in the City

2007-02-11T00:20:00.000+07:00

จิม ทอมป์สัน ไมไ่ด้หายไป เขากลับมาแล้ว !

เขาคือชาวอเมริกันคนหนึ่ง ที่เข้ามาในเมืองไทยตั้งแต่สมัยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
และหลงใหลในศิลปะ วัฒนธรรมไทย
เขาคนนี้เองที่ทำให้ 'ไหมไทย' เป็นที่รู้จักในระดับโลก
ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างลึกลับในป่า

ถ้าจิมป์ ทอมสันยังมีชีวิตอยู่ ปัจจุบันเขาจะมีอายุครบ 100 ปี
ด้วยโอกาสนี้ Navin Rawanchaikul จึงจัดนิทรรศการที่มีชื่อว่า
"หลงกรุง" (Lost in tha City) ขึ้น

แฮ่ม... ยังไม่ไ่ด้ไปดูหรอก แต่บังเอิญได้อ่านจาก "ดิฉัน" ขณะรอตัดผม
คอลัมนิสต์บอกว่า มีอะไรหลายอย่างให้เล่นได้
เช่น ตู้โทรศัพท์สีแดง ยกหูขึ้นก็จะได้ฟังข้อมูลต่างๆ
อ่านแล้ว... ดูรูปแล้ว... ตั้งใจว่า จะต้้องปลีกตัวไปดูให้ได้เลยเชียว

Exhibition:	“Lost in the City "
Dates:	November 25, 2006 through March 31, 2007
Location:	Jim Thompson House, Center for the Arts 6 Soi Kasemsan 2 (BTS National Stadium)
Open:	Daily 9:00 am – 5:00 pm
Admission:	free

ต้องจำไว้ว่า ไปบ้านจิม ทอมป์สัน ที่อยู่ซอยเกษมสันต์ 2 ตรงข้ามสนามกีฬา ไม่ใช่แถวพัฒน์พงศ์!!!

the office

2007-02-06T23:56:00.000+07:00

ตอนนี้ทุกคนรอบตัวยุ่งๆ วุ่นวายกันไปหมด แต่ก็ยังน่ารัก แอบมีพื้นที่ส่วนตัวกัน
ล่าสุด pig the day และ chuwat ก็กำลังค่อยๆ ก่อร่้างสร้างบลอกกับเขาบ้าง
หลังจากที่เห็น ขุนพลน้อย แอบเขียนเรื่องสร้างภาพโรแมนติกออกมาได้สำเร็จ

third eye NOT blind VS archaeology

2007-01-26T16:30:00.000+07:00

เริ่มปีหมูไฟมาไม่ถึงเดือน มีบลอกใหม่ มาร่วมละเลงในยุทธจักรบลอกเกอร์

:::third eye NOT blind::: บลอกเก๋ๆ ว่าด้วยภาพยนตร์ ดนตรี ศิลปะ ชีวิต
ขุนพลน้อย นักโบราณคดี บลอกเพี้ยนๆ ของคนเพี้ยนๆ จากสายโบราณคดีที่กระแดะมาทำงานข่าว

เจ้าของบลอกทั้งสอง นั่งเคียงข้างกันทุกวัน แต่บุคลิกและอุปนิสัยช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

coming soon!!!

2007-01-22T23:56:00.000+07:00

ตั้งใจมาตั้งแต่สัปดาห์แรกของเดือนมกราคม ว่าจะมาตอบ tag ทุกๆ คน
แถมล่าสุด ก็ไปงาน youfest ในงานก็เล่น tag offline กันด้วยการเอา post it ไปแปะๆๆ บุคคลต่างๆ สนุกดี งานบรรยากาศอบอุ่น ทำให้เราได้เจอคน ไม่ว่าจะเป็นคนที่เราเคยเห็นแต่ชื่อ ก็ได้มาเจอในงานนี้ และยังได้เจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานแล้ว รวมถึงเพื่อนใหม่ๆ ทีเ่้ข้ามาทักทาย

แต่จนวันนี้ ก็ยังไม่ได้ตอบ tag ผู้ใด ที่มาเขียนบลอกครั้งนี้ก็กะเข้ามาสารภาพ ขอต๊ะ tag ทุกๆ คนเอาไว้ก่อน อย่าเพิ่งเคืองกันเลยนะ

หลังผ่านพ้นช่วงเวลาแบบนี้ ที่มีเรื่องมีราวที่ทำให้รู้สึุกทดท้อ
ค่อยกลับมาเจอกัน จะมาตอบ tag โดยละเอียด

•_• รักนะ แต่ไม่แสดงออก !?!

2006-12-16T15:09:00.000+07:00

มีบทความใหม่ที่เขียนลงในสื่อสังวาส ซึ่งเป็นคล้ายๆ จดหมายข่าวเรื่องเพศ ที่ส่งให้สื่อมวลชนทุกแขนงทุกๆ วันหวยออก (ทุกๆ วันที่ 1 และ 16 ของเดือน) เป็นงานที่กลุ่มคนหลากหลายมารวมตัวผลัดกันเขียน มีเป้าหมายเพื่อช่วยกันสร้างบรรยากาศที่ดีในการสื่อสารเรื่องเพศ

หลังจากส่งไป ก็คิดขึ้นมาใหม่ว่า น่าจะเปลี่ยนชื่อบทความใหม่ เป็น "รักนะ แต่ไม่แสดงออก!?!" ... แต่ก็ไม่ทันแล้ววววน่ะซี

000

สื่อสังวาส
ธันวาคม ๒๕๔๙

รักนี้ ไม่มีถุงยาง!

เพื่อนของฉัน ชายหนุ่มวัยทำงาน หน้าตาไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ นิสัยใจคออัธยาศัยดี การงานมั่นคง เป็นที่เคารพนับถือ และเป็นคนมีเสน่ห์

เขาเป็นคน “เจ้าชู้” นิดหน่อย

เวลามีเซ็กส์กับแฟน ก็ไม่ใช้ถุงยาง และเวลามีเซ็กส์กับคนอื่นที่ไม่ใช่แฟน ก็ไม่ใช้ถุงยางเหมือนกัน

"ถ้าพกถุงยาง แฟนก็สงสัยสิ" เป็นคำตอบแรกๆ ที่เขาพูดออกมาโดยเร็ว

อย่างไรก็ตาม เรื่องแฟนสงสัยว่าจะไปมีอะไรกับใครอื่น เพราะเห็นพกถุงยางนั้น เป็นเหตุผลของเรื่องว่าจะ 'พก' หรือ 'ไม่พก' เท่านั้น แต่เรื่องจะ 'ใช้' หรือ 'ไม่ใช้' ถุงยาง มีเหตุที่ต่างออกไป

เวลามีอะไรกับแฟน ไม่ใส่ถุงยาง ก็รับมือกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ด้วยคติเรื่อง 'เราเชื่อใจกัน' และรับมือกับการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ ด้วย ‘เชื่อ’ ว่าการหลั่งข้างนอกจะช่วยลดความเป็นไปได้ที่จะตั้งครรภ์

เวลามีอะไรกับคนที่ไม่ใช่แฟน ไม่ใส่ถุงยาง ก็รับมือกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ด้วยการประเมินเอาว่า อีกฝ่ายคงไม่น่าจะนำโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์มาให้ และอาจรับมือกับการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ ด้วยเชื่อเรื่องการหลั่งข้างนอก หรือใช้ยาคุมกำเนิด

คนส่วนใหญ่มีข้อมูลทุกอย่าง “รู้” ว่าอะไรคือความเสี่ยง และก็ “คงรู้” ด้วยว่า ในทางปฏิบัติแล้ว การป้องกันความเสี่ยง ไม่ง่ายกับทุกคู่

งานเชิงป้องกัน ให้ทางเลือกที่หลากหลายในการมีเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัย อาทิ การใช้ถุงยางอนามัย มีเพศสัมพันธ์โดยไม่สอดใส่ เช่นใช้มือ ใช้ปาก หรืออุปกรณ์เสริมความสุข

และที่ขาดไม่ได้เพราะมีความสำคัญไม่แพ้กัน คือ สัมพันธภาพนั้น ควรจะสื่อสารกันได้ ต่างฝ่ายบอกความต้องการตนเองได้ ...อย่าเพิ่งตอนนี้, ฉันอยากมี, แบบนี้ไม่ชอบ ฯลฯ

แต่นี่ก็เป็นทฤษฎีที่ปฏิบัติยากในวัฒนธรรมไทยเหลือเกิน

ทางเลือกอื่น ก็เหลือแต่การมีเพศสัมพันธ์กับคนคนเดียว คุยกับคู่เรื่องการป้องกัน ให้คู่ตรวจเลือด หรือใช้วิธีหลั่งข้างนอก ซึ่งเป็นทางเลือกที่เพียงแค่ 'ลด' ความเสี่ยง

ชายหนุ่มคนนี้บอกว่า ไม่เกี่ยงเลยที่จะใช้ถุงยางอนามัย หากแฟนยินยอมให้ใช้และให้พก โดยไม่เอามาเป็นประเด็นว่า นั่นเป็นสัญลักษณ์ของการนอกใจ

นอกจากนี้ อุปสรรคสำคัญ คือ วัฒนธรรมที่ทำให้ผู้คนต้องมีท่าที อิดเอื้อน เขินอาย เวลากำลังจะมีเพศสัมพันธ์ เพราะมันทำให้การพูดกันแบบตรงไปตรงมาเกิดขึ้นได้ยาก และท่าทีที่ อิดเอื้อน เขินอาย (ซึ่งอาจเป็นละครฉากหนึ่ง) นั้น บังคับให้เขาต้องรีบแสดงบทรักที่ต่อจากฉากเล้าโลมโดยข้ามฉากเก้ๆ กังๆ แบบการสวมถุงยางอนามัยไป

จึงไม่มีบทของ 'ถุงยางอนามัย' ในเลิฟซีนที่อารมณ์กำลังพริ้วไหว

เรายังมีวัฒนธรรมที่ให้ค่าว่า เซ็กส์ต้องสวยงาม (จึงต้องทำให้เนียนและงดงาม) ให้ค่าว่าเซ็กส์เป็นเรื่องได้เสีย (จึงมีคนอยากฉกฉวย) ให้ค่าว่าความสัมพันธ์นั้นเป็นเรื่องคนสองคน (ซึ่งจริงบ้างไม่จริงบ้าง) ให้ค่าว่าต้องรักนวลสงวนตัว (จึงต้องอิดเอื้อนและเขินอาย)

แต่คำพูดที่ตรงๆ แบบ “เรามามีเซ็กส์กันดีไม๊” หรือ “เอาไว้เรามีเซ็กส์กันนะ” กลับเป็นประโยคที่ดูไม่ค่อยดี ทั้งที่ประโยคแบบนี้ก็อยู่ในใจคนทุกคน แล้วมันก็...น่ารักดีออก

Couple

2006-12-14T15:16:00.000+07:00

วันก่อนฟัง Fat Radio ได้ยินเพลงนึง แว่วๆ ร้องว่า Now that I can see... จังหวะลััลล้า น่ารักดี เลยไปตามล่าหาข้อมูลต่อ ถึงได้รู้ว่า มันคือเพลง Now that I can see ของวง Couple จากประเทศมาเลเซีย เป็นวงที่มาเล่นคอนเสิร์ตของFatFesเมื่อเดือนก่อนด้วย

เจอบลอกของวง couple มีมิวสิคด้วยยยย

์

Now that I can see / Couple
แล้วภาพเทาๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีสันสดใส

Say Hi / Couple

... ไฮ ไย ไย ไย ย๊า ...

Quirkyalone?... Quirkytogether!

2006-12-13T14:57:00.000+07:00

จี้ใจดำชะมัดเล๊ย Quirkyalone

.......

Quirkyalone: noun/adj. A person who enjoys being single (but is not opposed to being in a relationship) and generally prefers to be alone rather than dating for the sake of being in a couple. With unique traits and an optimistic spirit; a sensibility that transcends relationship status. See also quirkytogether, perkytogether, quirkyslut.

Quirkytogether: The state of being that results when a quirkyalone enters a long-term romantic relationship.

Deeply single: A state of perceiving the benefits of aloneness and being single—of traveling, going out, going to movies alone.

Perkytogethers: Ahhh, the perkytogethers—the quirkyalone's natural opposite. While there are many people whom quirkyalones can respectfully recognize as not sharing their worldview, perkytogethers impose coupledom on everyone. They are the tyranny of coupledom.

Pseudo-quirky: One who tries to cultivate an air of difference for a charm factor.

Quirky: Goofy, zany, offbeat; unintentionally different, without artifice; possessing the courage to be yourself whether it's popular or not.

Q-A-dar: The uncanny ability to spot other quirkyalones in a crowd.

Spinster: A term which once described every unmarried woman, regardless of age, "spinster" gradually the label came to describe only ladies who never married (women who continued to spin). Those who would like to reclaim this term should buy them selves a really nice set of high-count sheets.

Too-quirky-for-their-own-good: People who feel that they are too distinctive to adopt a label.

Tyranny-of-coupledom: The prevailing brainwash that one should constantly be or aspire to be in a long-term relationship, that being single is always inferior to being in a relationship, and that romantic relationships provide the key to happiness.

Quirkyslut: One who maintains high standards for a romantic relationship, but becomes more flexible for the Saturday (or even Tuesday) night encounter.

.......

และ ARE YOU A QUIRKYALONE?

ปัจจุบันกาลที่สมบูรณ์ ... หอศิลป พีระศรี

2006-11-01T12:18:00.000+07:00

หวนนึกถึงหอศิลป์แห่งหนึ่ง ที่คนรุ่นเราไม่มีโอกาสได้ไป และไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับมันมากนัก เป็นหอศิลป์ใจกลางเมืองที่ชื่อว่า 'หอศิลป พีระศรี'

ถ้าใครเข้าซอยสาทร 1 จะยังพบว่า หอศิลป พีระศรี ยังคงมีอยู่ เป็นอาคารร้าง รกชัฏ ... ก็มันถูกปิดตัวลงไปเกือบจะ 20 ปีแล้วนี่นา

เราเคยเข้าไปในนั้นครั้งหนึ่งเมื่อปลายปี 2545 ซึ่งดูเหมือนจะเป็นครั้งสุดท้ายที่หอศิลป พีระศรีได้ถูกใช้เป็นสถานที่แสดงงานอีกครั้ง ศิลปิน 17 คน ร่วมกันจัดงานแสดงศิลปะที่ชื่อว่า 'Present Perfect' - - ปัจจุบันกาลที่สมบูรณ์ ยังจำได้ว่า เป็นการแสดงผลงานเพื่อรำลึกถึงหอศิลป พีระศรี และเป็นความคาดหวังให้มีการบูรณะหอศิป พีระศรีขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

bact' ผ่านไปแถวนั้น และเอื้อเฟื้อรูปถ่ายมาให้เรา แปลกดี เราพบร่องรอย (ผ่านรูปถ่ายของ bact') ของชื่องานนิทรรศการเมื่อ 4 ปีก่อน ที่ยังไม่ถูกแกะออก ... หอศิลป์ พีระศรี กลับมาร้างเหมือนเดิม

แม้จะไม่มีความทรงจำกับมันมากนัก แต่ก็อยากให้มีหอศิลป์ใกล้ๆ ตัว เสียดายพื้นที่ตรงนี้จัง และไม่อยากให้ความทรงจำอันเล็กน้อยเกี่ยวกับที่นี่หายไป เราจึงไปค้นข้อมูลเก่าๆ ที่เคยตีพิมพ์ลงในหน้าจุดประกาย หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ พบว่าหายไปจากสารบบทางอินเตอร์เน็ตเสียแล้ว จึงขอนำมาแก้ไขตัดตอนเล็กน้อย เป็นประวัติศาสตร์เล็กๆ ให้พอรู้จักสถานที่แห่งนี้มากขึ้น

*******

เซ็คชั่นจุดประกาย หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจวันที่ ๒๓ ธันวาคม ๒๕๔๕

การกลับมาอีกครั้งของ 'หอศิลป พีระศรี'

หลังจากหอศิลป พีระศรี เปิดตัวในฐานะสถานศิลปะนาน ๑๔ ปี ถูกปิดเป็นเวลาต่อเนื่องนานถึง ๑๔ ปี ล่าสุด เมื่อวันที่ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๕ หอศิลป พีระศรี เปิดแสดงงานศิลปะอีกครั้ง ภายใต้ชื่องานที่สมกับประวัติศาสตร์สถานที่ว่า 'Present Perfect' โดยความร่วมมือของคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ มูลนิธิจุมภฏ พันธุ์ทิพย์ และมูลนิธิหอศิลป พีระศรี จัดขึ้นเนื่องในโอกาสครบรอบ ๔๐ ปีมหาวิทยาลัยกรุงเทพ

หอศิลป พีระศรี เคยเป็นสถานที่ที่มีบทบาทต่อวงการศิลปะไทย เคยเป็นแรงบันดาลใจของศิลปินหลายต่อหลายคน แต่ด้วยเหตุผลและข้อจำกัดหลายประการ ทำให้หอศิลป์แห่งนี้ต้องปิดตัวลง

ความทรงจำในอดีต และความขาดแคลนพื้นที่ทางศิลปะ ส่งผลให้ศิลปินจำนวนหนึ่งคาดหวังว่า พอศิลป พีระศรี จะกลับมาเป็นสถานที่แสดงออกทางศิลปะอีกครั้ง

อ.อรรฆย์ ฟองสมุทร จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ภัณฑารักษ์ผู้จัดงานนี้ เล่าว่า ความสำคัญของพื้นที่จัดแสดงผลงานทางศิลปะ เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดนิทรรศการ จากนั้นจึงมีการกำหนดรายชื่อศิลปินที่จะร่วมแสดงผลงานศิลปะ จำนวน ๑๗ คน ด้วยโจทย์เดียวกัน

ศิลปินทั้งหมดมีความหลากหลาย ทั้งในแง่ของวัยและแนวคิดการสร้างผลงาน

"เราเชิญศิลปินโดยแบ่งเป็น ๓ รุ่น ที่เติบโตมาควบคู่กับหอศิลป, รุ่นที่เติบโตมากับหอศิลป, แล้วก็มีอีกกลุ่มหนึ่ง เป็นคนรุ่นใหม่ที่รู้จักหอศิลป พีระศรี ผ่านห้องเรียนประวัติศาสตร์ศิลป์ ผ่านสูจิบัตร หรือที่อื่น แต่ไม่เคยเห็นของจริง พอมาเห็นของจริงหอศิลปก็ปิดไปแล้ว เพราะฉะนั้นความรู้สึกที่มาเข้าร่วมกับพื้นที่จะแตกต่างกันออกไป"

ภัณฑารักษ์คนเดิมกล่าวว่า คนทั้ง ๓ รุ่นยังมีความแตกต่างในแง่การใช้สื่อสร้างสรรค์ มีทั้งแนวจิตรกรรม ประติมากรรม ศิลปะจัดวาง (Installation) ศิลปะแสดงสด (Performance) และ Media Art อื่นๆ เช่น ภาพถ่าย ภาพยนตร์ โดยเนื้องานทั้งหมด กลมกลืนกับพื้นที่แสดง ทำให้เห็นความเคลื่อนไหวหลากหลาย "เรามีหอศิลป์ไม่กี่แห่งในสังคมไทย ตอนนั้นหอศิลป พีระศรี ถือเป็นหอศิลป์หลักของกรุงเทพฯ ในการจัดกิจกรรมต่างๆ ตอนนี้หอศิลป พีระศรีก็หายไป ในกรณีหอศิลป์กรุงเทพมหานครจะเกิดขึ้นได้จริงหรือเปล่าก็เป็นเรื่องที่เราจะต้องคาดหวังกันไป ทำให้เราคิดว่า พื้นที่ที่มีอยู่แล้ว เอามาใช้ดีกว่าไหม ไม่ต้องไปคาดหวังไกลนัก มันอาจนำความผิดหวังมาให้เราก็ได้" อ.สรรเสริญ มิลินทสูต หนึ่งในศิลปินร่วมแสดง กล่าว

แนวคิดเรื่องการขาดแคลนพื้นที่ทางศิลปะนี้ ถ่ายทอดออกมาผ่านผลงานของศิลปินหลายท่าน ดังเช่น อ.กมล เป่าสวัสดิ์ ที่นำเสนองานชุด Input - Output ในเชิงปรัชญาสะท้อนสังคมมนุษย์

Input - Output เป็นผลงานศิลปะที่แสดงขึ้นในรูปแบบของห้องสุขาถูกจัดไฟใส่สีแปลกตาออกไป และยังทำหน้าที่เป็นสุขาของงานนิทรรศการแห่งนี้ด้วย

อ.กมล มองว่า ธรรมชาติมนุษย์มีการแสดงออกทางศิลปะมาแต่อดีต ไม่ว่าจะมีสถานที่แสดงศิลปะโดยตรงหรือไม่ก็ตาม ทว่าปัญหาคือ งานศิลปะในอดีตยังขาดระบบการจัดเก็บข้อมูลเพื่อค้นคว้าย้อนหลัง

"ศิลปะมันเป็นภาษาภาษาหนึ่งอยู่ในชีวิต แม้แต่ในระดับพื้นบ้านหรือศิลปะขั้นสูง ศิลปะมันกระจายไปหมด สิ่งที่มนุษย์จะเอาออกมาเป็นงานศิลปะก็คือข้อมูลที่เกิดขึ้นในสังคม เข้าสู่ตัวศิลปิน แล้วถ่ายทอดออกมา ทำนองเดียวกับที่มนุษย์มีความต้องการ คือการกิน แล้วก็ต้องมีสถานที่ที่ต้องขับถ่าย ถ้าไม่มีห้องน้ำคนก็ต้องเข้าข้างถนน พุ่มไม้ หรือในป่า แล้วเราต้องการให้ศิลปะมันกระจัดกระจายเหมือนคนที่ไม่มีห้องน้ำหรือเปล่า" อ.กมล อธิบายเกี่ยวกับผลงานที่เป็นห้องสุขาในพื้นที่หอศิลป พีระศรี

"หอศิลปนี้เป็นหอศิลปที่ทิ้งมานาน เพราะฉะนั้น ความสะดวกของคนที่เข้ามาก็เข้าห้องน้ำได้ด้วย แทนที่เราจะทำธรรมดา ผมก็ปรับแสงไฟ แต่เราจะไม่คุ้นหากไฟที่อยู่ในห้องน้ำหอศิลปมีลักษณะเหมือนไฟในสถานราตรี ความไม่คุ้นนี้ก็ไม่แตกต่างกับเวลาที่เราเข้าไปดูงานศิลปะ บางชิ้นเราก็ไม่คุ้น แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่คำตอบโดยตรง"

ประพนธ์ คำจิ่ม นำเสนอผลงานภาพถ่ายแนวแฟนตาซี ที่คละเคล้าระหว่างความหวังและจินตนาการในห้วงทะเล (Perfect Picture)

"ผมใช้ภาพของทะเลมาผ่านกระบวนการหลอกลวงแล้วก็นำเสนอ มันเป็นภาพนิ่งที่ดึงออกมาจากวิดีโอ เป็นงานผสมผสานระหว่างภาพถ่ายกับภาพพิมพ์ สมัยนี้เราอยู่ในยุคของโฟโต้ช้อป ผมก็ใช้เทคนิคที่ดูเหมือนโฟโต้ช้อปเบสิค แต่จริงๆ ไม่ใช่ มันคือภาพถ่ายจริง แต่เราเห็นเราก็ไม่เชื่อแล้วว่ามันจริง คือภาพนี้ไม่ได้ผ่านกระบวนการใดๆ แต่ถูกทำให้เชื่อว่าผ่านกระบวนการมา"

ขณะที่ผลงานของทักษิณา พิพิธกุล เสนอผ่านจอบนพื้นที่ในอดีจที่เคยเป็นมุมฉายหนัง "ผมคิดว่าถ้าเอาหนังมาฉายตรงนี้ ก็เหมือนเป็นการพูดถึงภาพเคลื่อนไหวอีกครั้ง แต่เป็นการเคลื่อนไหวทีเราทำในปัจจุบัน"

ภาพบนจอแสดงมุมมองว่าด้วย 'ผู้ชายอยากโกนหนวด ผู้หญิงอยากตัดผม'

"ผมใช้ทั้งสองสิ่งที่มันไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้ มาอยู่ด้วยกัน แล้วก็ทำให้เกิดบริบทบางอย่างที่มาพูดคุยว่า สิ่งที่เป็นภาพลักษณ์ที่คนอาจจะเห็นแล้วตลก เห็นแล้วชอบ เห็นแล้วกลัว ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ของคนดูซึ่งจะมีภาพความคิดล่วงหน้าต่อสิ่งนั้นๆ ไว้แล้ว"

ไม่เพียงศิลปะหลายแขนง แต่นิทรรศการนี้ยังรวบรวมบทความจากนักวิชาการ ภัณฑารักษ์ ผู้อำนวยการหอศิลป์ จำนวน ๕ คน ซึ่งมีที่มาแตกต่างกันภายใต้โจทย์เดียวกันกับงานศิลปะ

"เมื่อเราจะพูดถึงเรื่องการขาดแคลนพื้นที่ทางศิลปะ ก็อยากให้เกิดการสนทนา ให้มีกระบอกเสียง แต่ก็ไม่อยากให้รู้สึกว่าศิลปะอยู่ในกรอบของการศึกษาอย่างเดียว ศิลปะออกมาหาพื้นที่ข้างนอกได้ เกี่ยวข้องกับสาขาวิชาอื่นได้ด้วย" อ.อรรฆย์ กล่าวเสริม

ตัวอย่างบทความชิ้นหนึ่งเปรียบเทียบความเคลื่อนไหวทางศิลปะ กับความเคลื่อนไหวทางสังคมที่เกิดกระทรวงวัฒนธรรมว่า ที่ผ่านมาประเทศไทยเคยมีกระทรวงวัฒนธรรมมาแล้ว แม้จะไม่มีบทบาทมากนัก แต่นับว่าการเกิดใหม่ในปัจจุบันแสดงถึงความเคลื่อนไหว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เกิดการผลักดันจากแวดวงศิลปะร่วมกับส.ว.ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ จนเกิดสำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัยในกระทรวงวัฒนธรรมได้ในที่สุด

"ศิลปะมีความเคลื่อนไหวตลอด หอศิลป พีระศรี ที่เกิดแล้วหยุด แล้วกำลังจะเกิดใหม่ ก็เหมือนกับงานวัฒนธรรมเดิม ศิลปะร่วมสมัยที่เกิดขึ้นแล้ว คนนึกว่าหยุด แต่ยังไม่หยุด ยังดำเนินการอยู่" รศ.วิโชค มุกดามณี ผู้เขียนบทความชิ้นหนึ่งแถลงไว้เช่นนั้น

หอศิลป พีระศรี นอกจากจะมีความหมายในฐานะรอยเชื่อมศิลปะสมัยเก่ากับศิลปะสมัยใหม่ ยังเป็นรอยต่อระหว่างศิลปะสมัยใหม่กับศิลปะร่วมสมัย

ในระยะเวลาที่ขาดแคลนพื้นที่การแสดงออกทางศิลปะ นิทรรศการ Present Perfect อาจเป็นตัวบ่งชี้เล็กๆ ว่าสังคมไทยต้องการพื้นที่ทางศิลปะเพียงใด และหอศิลป พีระศรี ควรกลับมาหรือไม่

*******

ขอบคุณ bact' อีกครั้งที่เอื้อเฟื้อภาพถ่ายหอศิลป พีระศรี ในปี 2549 มาให้

เมืองนราน่าอยู่

2006-10-25T10:51:00.000+07:00

วันนี้ของเมื่อ ๒ ปีที่แล้ว ที่ภาคใต้ของประเทศไทย อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส เกิดเหตุอันสุดแสนหดหู่และน่าอับอาย

คนในพื้นที่ ชุมนุมที่หน้าสถานีตำรวจที่ตากใบ ขอให้ตำรวจช่วยปล่อยตัวญาติพี่น้องของเขาที่ถูกจับไปโดยพวกเขาไม่มีโอกาสทราบสาเหตุ (ในพื้นที่ภาคใต้ การที่จู่ๆ เจ้าหน้าที่ของรัฐจะจับตัวใครไป เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ)

เจ้าหน้าที่ปราบปรามกลุ่มคนที่มาชุมนุม ฉีดน้ำใส่ มีหลักฐานรอยกระสุนในที่เกิดเหตุทั้งหมด ๖ นัด มีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ ๖ คน เจ้าหน้าที่ตำรวจรวบตัวผู้ชุมนุมทั้งหมดรวมถึงชายวัยฉกรรจ์ในละแวกอำเภอนั้น รวมแล้วประมาณ ๑,๓๐๐ คน ล้อมจับแล้วเอาขึ้นรถ ในสภาพที่ให้ทุกคนนอนคว่ำลง ซ้อนทับๆๆๆๆๆๆๆ กัน

ระหว่างการเดินทาง มีคนตาย ๗๘ คน เพราะขาดอากาศหายใจ

หลังเหตุการณ์ครั้งนั้นได้สักสิบวัน ฉันเดินทางไปลงพื้นที่ที่ตากใบ พร้อมกับเพื่อนผู้กำกับภาพยนตร์โฆษณา (เขาเรียกตัวเองว่า ครรชิต-ประชาไท) ผู้ซึ่งสะเทือนใจกับเหตุการณ์นี้ไม่น้อยเช่นกัน จึงตั้งใจจะลงไปสัมผัสบรรยากาศและวิถีชีวิตของผู้คนที่นั่น แล้วนำมาถ่ายทอดทางออนไลน์

ขณะที่เราอยู่ที่กรุงเทพฯ เมื่อฟังข่าวสารเกี่ยวกับภาคใต้ มันเต็มไปด้วยความน่าเคลือบแคลง หวาดกลัว ใครๆ ก็บอกว่าอย่าลงไปภาคใต้ มันน่ากลัว แต่เมื่อได้สัมผัสนราธิวาสจริงๆแล้ว เราพบว่า ผู้คนที่นราธิวาส มีชีวิตที่สุขสงบ ประกอบอาชีพอย่างเรียบง่าย พอกินพอใช้ รอยยิ้มปรากฏอยู่ทั่วทุกมุมเมือง

ฉันบอกได้เลยว่า นราธิวาสที่ฉันยืนอยู่ ต้องเป็นคนละนราธิวาสกับที่เรารู้จักในทีวีและหนังสือพิมพ์แน่ๆ

...นราธิวาสในสิ่งเหล่านั้น เป็นนราธิวาสที่ห่างไกลตัวเกินไป...

ฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันเชื่อว่า สิ่งที่เราเรียกว่าการก่อการร้าย ไม่ได้สร้างปัญหา เท่ากับที่เจ้าหน้าที่ของรัฐก่อขึ้น

เหตุการณ์ตากใบ ผ่านไป ๒ ปี การสืบสวนไม่คืบหน้า แต่น่าแปลก... ชาวบ้านถูกจับให้เป็นจำเลยอีก ๕๘ คนในคดีอาญาข้อหาขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง และทำให้เสียทรัพย์ที่มีไว้เพื่อสาธารณประโยชน์ โดยไม่มีเงื่อนไข... นอกเหนือจากเรื่องน่าแปลกนี้ ไม่มีอะไรคืบหน้า

ตอนนี้ ขอเอาคลิปหนึ่งในห้าคลิปจากอำเภอตากใบ ชื่อว่า "เมืองนรา น่าอยู่" ที่ 'ครรชิต สพโชคชัย - ประชาไท' ถ่ายและตัดต่อ มาแปะที่นี่

ความฝันกลางเดือนหนาว

2006-10-24T11:39:00.000+07:00

มีละครเวทีน่าสนใจอีกแล้ว ...

เรื่อง "ความฝันกลางเดือนหนาว" จัดโดย พระจันทร์เสี้ยวการละคร ร่วมกับหอศิลป์ตาดู

เป็นละครที่จัดขึ้นในวาระรำลึก 30 ปี 6 ตุลาคม 2519 กำกับการแสดงโดยครูคำรณ คุณะดิลก

"การเดินทางผ่านช่วงเวลาเดือนตุลาคม กับความทรงจำเสี้ยวหนึ่ง และความฝันกลางเดือนหนาว โลกกำลังหมุนไป ขณะที่เรากำลังยืนอยู่กับที่ ... การตั้งคำถามระหว่าง...ความฝัน และอุดมคติที่มีอยู่ในตัวมนุษย์กับ ความจริง ที่ดูเหมือนจะอยู่กันคนละโลก"

กอล์ฟ.. เพื่อนสมัยธรรมศาสตร์ หนึ่งในนักแสดงของละครเรื่องนี้ ส่งข่าวมาชวนให้ไปดู ปกติกอล์ฟอยู่กลุ่ม B-Floor Theatre ซึ่งเป็นการรวมตัวของกลุ่มคนหลากหลายอาชีพที่หลงรักการละคร และใช้กระบวนการแบบละครในการสื่อสารกับสังคม มาคราวนี้ กอล์ฟไปร่วมแสดงให้กับกลุ่มพระจันทร์เสี้ยวด้วย

กอล์ฟเล่าว่า บทละครเรื่อง "ความฝันกลางเดือนหนาว" เคยถูกนำมาแสดงเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว บทละครถูกร้อยเรียงออกมาในมิติแบบละครซ้อนละคร ด้วยการนำบทประพันธ์บางตอนจาก 4 บทละครเรื่องเยี่ยมจากหลากยุคสมัยของโลก คือ สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ (Man of La Mancha) ((บทประพันธ์ของ ดอน กิโฮเต้ นั่นเอง)) , หมอผีครองเมือง (The Crucible), ผู้บริสุทธิ์ ( The Justice ) และ ความตายและหญิงสาว (Death and the Maiden)

กอล์ฟบอกว่า เป็นละครสะท้อนการเมือง ที่เล่นเมื่อราว 10 ปีที่แล้ว "เปรี้ยวมาก" มาเล่นอีกครั้งนี้ ก็ยัง "เปรี้ยว" อยู่

พอเข้าไปดูในเวบไซต์ของพระจันทร์เสี้ยว ก็พบประโยคหนึ่ง ที่ว่า "จงทำความจริงให้ปรากฏ ก่อนที่จะพูดถึงการให้อภัย และความสมานฉันท์" ... ทำให้นึกถึงเหตุการณ์ตากใบ ที่วันพรุ่งนี้ (25 ตุลาคม 2549) ก็จะครบรอบ 2 ปีแล้ว

บทสนทนาตอนหนึ่ง ที่ได้คุยกับพี่ที่ทำงานในคณะทำงานยุติธรรมเพื่อสันติภาพ ซึ่งกำลังเตรียมจัดงานเสวนา ครบ 2 ปีเหตุการณ์ตากใบที่จุฬาฯ เธอบอกว่า จะทำอย่างไรให้ความจริงมันปรากฏ ใครต่อใครดูจะให้น้ำหนักไปที่การให้เงินชดเชยชีวิต ซึ่งมันแก้อะไรไม่ได้ เธอพูดถึงกระบวนที่ทางแอฟริกาใต้เคยใช้ คือ เน้นที่การเปิดเผยความจริง แล้วความจริงมันจะจัดการทุกอย่างเอง

อังคณา นีละไพจิตร ภรรยาของทนายสมชาย นีละไพจิตร และปัจจุบันเป็นประธานคณะทำงานยุติธรรมเพื่อสันติภาพ เคยเขียนบทความลงในสถาบันข่าวอิศรา เรื่อง ความจริง คนรับผิด บทบาทหญิง-ชาย หลากเรื่องราวที่ ‘หายไป’

[...] หลายครั้งที่ดิฉันเข้าร่วมในกรรมการชุดเยียวยาของ กอส. เวลาเราอยู่ในห้องทุกคนก็มีบรรยากาศสมานฉันท์ มีบรรยากาศการให้อภัย แต่ว่านอกห้อง..ตามทางเดิน..หน้าห้องน้ำ..ในห้องอาหาร ส่วนใหญ่ยังบอกว่า “มันเจ็บ” [...]

[...] กรณีตากใบ รัฐจ่ายค่าเยียวยาให้ครอบครัวละ 3 แสนบาท ทุกคนได้รับหมด ญาติผู้เสียชีวิตได้รับ พอดิฉันถามแม่ม่ายส่วนหนึ่งว่าเอาเงิน 3 แสนไปทำอะไร เขาบอกได้จริงๆ ไม่กี่หมื่นบาท ส่วนที่เหลือ 2 แสนกว่าบาทญาติสามีเอาไปหมด [...]

[...] ดิฉันเคยสงสัยในคำศัพท์ที่ว่า “ยุติธรรมสมานฉันท์” และเคยถาม อาจารย์ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ ว่า ยุติธรรมจะสมานฉันท์ได้ยังไง? ในเมื่อยุติธรรมก็คือจะต้องมีผู้กระทำผิด จะต้องมีการเปิดเผยความจริง จะต้องมีการลงโทษ แล้วมันจะสมานฉันท์ได้ยังไง อาจารย์ชัยวัฒน์ก็อธิบายว่า ยุติธรรมสมานฉันท์ก็คือการเปิดเผยความจริง การยอมรับผิด และนำไปสู่การให้อภัย แต่ในวันนี้มันไม่มีการเปิดเผยความจริง ไม่มีการยอมรับผิด มันมีแต่การเรียกร้องการให้อภัย [...]

เอาเป็นว่า ถ้าใครสนใจละคร "ความฝันกลางเดือนหนาว" ละครแสดงไปแล้วเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ยังเหลือโอกาสอีก 3 วัน คือวันศุกร์ที่ 27 วันเสาร์ที่ 28 และวันอาทิตย์ที่ 29 ตุลาคม 2549 เวลา 19.30 น.(เสาร์-อาทิตย์ เพิ่มรอบ 14.00 น.)ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ สุขุมวิท 55 (ซอยทองหล่อ)

กอล์ฟบอกเราเพิ่มมาว่า ถ้าใครไปดูรอบวันศุกร์ จะได้โอกาสร่วมกิจกรรมที่เพิ่งงอกขึ้นมา คือ ท้ายละครจะมีเสวนาการเมืองการละครด้วย โดยมีอาจารย์เจตนา นาควัชระ และ ครูคำรณ คุณะดิลก เป็นผู้ร่วมเสวนาหลัก

ใครสนใจ ควรโทรจองล่วงหน้า ที่ 081 259 6906 และ 085 842 4225 บัตรราคา 300 บาท (นักเรียน, นักศึกษา 250 บาท)

...เราอาจมีคำตอบให้ตัวเองได้ว่า จะอยู่กับโลกที่ 'ความจริง' ไม่ใช่ของเรา ได้อย่างไร

•_• ปฏิวัติ = เซ็กส์ ?

2006-10-14T18:21:00.000+07:00

สื่อสังวาส
ตุลาคม ๒๕๔๙

ปฏิวัติ = เซ็กส์ ?

มันทั้งน่าแปลกใจและน่าสนใจ ที่คนส่วนใหญ่โดยเฉพาะคนกรุงต่างก็หน้าชื่นตาบานกับการรัฐประหาร ๑๙ กันยายน ทั้งที่เรื่องการรัฐประหารในพ.ศ.นี้ ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่รับได้

ที่รัฐประหารกลายเป็นเรื่อง ‘หวานเย็น’ อาจเพราะคนคิดกันว่าไม่เป็นอันตราย อีกทั้งข่าวลือที่ว่า การรัฐประหารครั้งนี้มีเบื้องหลังที่อาจเชื่อมโยงได้กับ ‘สถาบัน’ ก็ยิ่งทำให้คนไทยยินดีปรีดา เดินออกจากบ้านไปถ่ายรูปคู่รถถังแม้จะอยู่ภายใต้ภาวะการประกาศกฎอัยการศึก

กระแสส่วนใหญ่ในสังคมไทย นิยมอะไรที่ได้มารวดเร็วทันใจ เมื่อครั้งที่คุณทักษิณมาแรง คนก็ชอบ เพราะได้นายกรัฐมนตรีมาดใหม่ พูดเร็ว ทำเร็ว มาคราวนี้เกิดการรัฐประหาร คนก็นิยม เพราะเหลือทนกับความไม่โปร่งใสของคุณทักษิณมาร่วมปี

บ้านเมืองที่มีการรัฐประหารจึงคล้ายๆ คอมพิวเตอร์ที่แฮงค์แล้วตัดสินใจกด shut down เพื่อ restart เครื่องใหม่

แต่ต้องพูดให้ชัดว่า คนที่อยู่ในกระแสส่วนใหญ่ในครั้งโน้นกับในครั้งนี้ เป็นกลุ่มเดียวหรือเปล่าก็ไม่รู้ได้ คนที่ชอบคุณทักษิณ อาจเป็นกลุ่มเดียวกับคนที่พึงพอใจการรัฐประหารหรือไม่ก็ได้ และคนที่ไม่ชอบคุณทักษิณ ก็อาจเป็นกลุ่มที่พึงพอใจการรัฐประหารหรือไม่ก็ได้เช่นกัน

นั่นคือ จุดยืนของคนมีหลากหลาย เพียงแต่กระแสหลักมาแรงมีอยู่เพียงกระแสรักทักษิณ กับกระแสพอใจการรัฐประหาร ซึ่งคนที่คิดต่างไปจากสองกระแสนี้มีมากมาย หลบยืนอยู่ในมุมเล็กๆ เผลอแสดงความคิดเห็นออกมาเมื่อไร ก็อาจถูกปัดให้ไปทางกระแสใดกระแสหนึ่งไม่รู้ตัว

จะว่าไป ก็เหมือนชีวิตทางเพศ บ้างนิยมการรักนวลสงวนตัว บ้างนิยมเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัย บ้างเห็นด้วยกับการทำแท้ง บ้างไม่เชื่อในเรื่องรักเดียวใจเดียว ฯลฯ

กับเรื่องการเมือง เรามักเห็นเสมอ ที่การแสดงความคิดเห็นทางการเมืองกลายเป็นต้นเหตุให้คนทะเลาะกัน ไม่ต่างจากเรื่องเพศ ที่อุดมการณ์ต่างกัน ก็มักถูกตัดสินดี-ชั่วไปเสียแล้ว

สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นโดยเราอาจลืมไปว่า เรามีเป้าหมายเดียวกัน คือต้องการการเคารพในสิทธิและเสรีภาพ และอยู่ร่วมกันอย่างเป็นธรรมใช่หรือไม่

ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลรองรับจุดยืนของตน คนที่ไม่เอาทักษิณเพราะรับไม่ได้ที่มีผู้นำที่ขี้โกง คนที่ไม่เอารัฐประหารเพราะถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดหลักการ และหวั่นใจว่าอาการแฮงค์นั้น แม้จะ restart ใหม่ แต่ถ้าไม่แก้ไขให้ดี ปัญหาเดิมก็ต้องย้อนกลับมา

ขณะเดียวกัน เราก็ไม่อาจปฏิเสธเสียงจำนวนมากที่รักทักษิณได้ เพราะทักษิณเป็นผู้นำที่รู้ว่าจะสนองให้คนพึงพอใจได้อย่างไร และเราก็ปฏิเสธคนที่เห็นด้วยกับการรัฐประหารไม่ได้ เพราะประวัติศาสตร์ของระบอบการปกครองไม่ได้ทำให้คนเชื่อมั่นในหลักการ

คนไม่ต้องคิดเห็นเหมือนกัน แต่ต้องเรียนรู้ที่จะได้ยินและเคารพเสียงที่ต่าง โดยไม่จำเป็นต้องตัดสิน ล้มล้างความคิดที่ต่างจากตน

และที่สำคัญเราจะมีความเห็นได้ ก็ต่อเมื่อเรามีความรู้ที่รอบด้านเพียงพอที่จะสำรวจข้อดีและข้อเสียของจุดยืนแต่ละแบบ

ขณะเดียวกัน ก็จำเป็นต้องตั้งคำถามต่อการเชื่อมั่นในค่านิยมเก่าๆ เช่น การ “เชื่อมั่นในคนดี” อาจสร้างอันตรายในอนาคตที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลง

เราน่าจะลองหรี่เสียงในความคิดของตนให้เบาลง เพื่อเปิดใจฟังข้อมูลให้รอบด้าน จะได้อยู่ร่วมกันในสังคมที่มีความรู้เป็นพื้นฐาน ไม่ใช่เต็มไปด้วยความเห็น

•_• ‘แต่เรามีเพียง งานวิวาห์เดียวดายภายใต้...’

2006-10-14T18:15:00.000+07:00

สื่อสังวาส
พฤษภาคม ๒๕๔๙

‘แต่เรามีเพียง งานวิวาห์เดียวดายภายใต้...’

การแต่งงานของเจ้าหญิงแห่งวงการบันเทิง แหม่ม - คัทลียา แมคอินทอช กับบีบี๋ - สงกรานต์ กระจ่างเนตร เป็นข่าวที่ร้อนแรงในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

เมื่อปีที่แล้ว แหม่มต้องตกอยู่ภายใต้ความกดดันของสังคม ในข้อหา ‘ท้องก่อนแต่ง’ โดยคนส่วนหนึ่งโกรธเธอ อ้างว่ารับไม่ได้ที่เจ้าหญิงแห่งวงการมายา ‘โกหก’ ไม่รู้ว่าโกรธเพราะแหม่มท้องก่อนแต่งแล้วไม่บอก โกรธเพราะแหม่มโกหกจำนวนเดือนที่ตั้งครรภ์ โกรธเพราะแหม่มแสดงอาการยิ้มแย้มยินดีขณะให้สัมภาษณ์นักข่าว

...คิดให้ดี...ไม่เห็นมีเรื่องไหน สมเหตุสมผลให้โกรธเธอได้

หลังกลับมาถึงเมืองไทยพร้อมลูกน้อยไม่นาน แหม่มก็จัดพิธีแต่งงานขึ้น เป็นงานแต่งงานในยุคที่คนหนุ่มสาวจำนวนหนึ่งกล้าพูดอย่างเต็มปากว่า ชีวิตนี้ฉันจะไม่แต่งงาน เราไม่มีโอกาสได้รู้ว่า แหม่มก็เป็นอีกคนหนึ่งหรือเปล่าที่เชื่อว่าปลายทางของชีวิตคู่ไม่จำเป็นต้องลงเอยที่การแต่งงานด้วย

แต่วันนี้ แหม่มแต่งงานแล้ว และถ้าให้เดาก็คือ เพราะมีลูก แหม่มจึงต้องแต่งงาน ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น งานแต่งงานของแหม่มในครั้งนี้ จึงเป็นการแต่งงาน ‘เพื่อสังคมไทย’ แต่งงานเพื่อวงการบันเทิงไทย แต่งงานเพื่อสังคมรูปแบบเก่าที่เชื่อว่า ‘ครอบครัวสมบูรณ์’ คือครอบครัวที่มีครบพ่อ - แม่ - ลูก

ทั้งที่ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่มีความจำเป็นจะต้องแต่งงานกับผู้ชายสักคนเพียงเพราะเขาเป็นพ่อของลูกเลยแม้แต่น้อย

ในพิธีแต่งงาน ประเด็นที่นักข่าวบันเทิงชอบมากถึงขั้นหยิบเอามาฉายซ้ำบ่อยๆ คือ ฉากที่แหม่มขอปฏิเสธไม่ตอบคำถามเรื่องจะจดทะเบียนสมรสหรือไม่? แล้วนักข่าวยังคงถามซ้ำต่ออีกว่า แล้วตกลงทั้งคู่จดทะเบียนไปแล้วหรือยัง?

ต้นทุนของการเป็น ‘บุคคลสาธารณะ’ ของเธอสูงเกินไปหรือเปล่า แล้วเธอยังรับมันไหวไหม

แม้ว่าภาพลักษณ์ของเหยี่ยวข่าวบันเทิงในการทำข่าวแต่งงานของแหม่ม จะถูกนำเสนอออกมาในทางดุดัน ไม่พอใจในการตอบคำถามในบางประเด็นของแหม่มและครอบครัวก็ตาม แต่เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า ถึงอย่างไรนักข่าวบันเทิงที่ลงไปทำงานภาคสนาม มีโอกาสได้ใกล้ชิดและรู้จักแหม่มตลอดมา และมีโอกาสได้รู้เรื่องราวของเธอมากกว่าใคร ย่อมต้องเข้าใจแหม่มและครอบครัวในสถานการณ์เช่นนี้อย่างแน่นอน

ในความเป็นจริง ในนามของบุคคลสาธารณะของแหม่ม เชื่อว่าหลายคนก็รอที่จะเห็นเธอเลือกทางเดินในแบบที่เธอต้องการ และกล้าหาญที่จะบอกให้สังคมได้รับรู้การตัดสินใจต่ออนาคตครอบครัวของเธอ แทนที่การเป็นตัวอย่างแบบเดิมๆ ที่ต้องแลกฉากหน้าของ ‘ครอบครัวเป็นสุข’ ด้วยการสูญเสียบางอย่างไป

แม้การแต่งงานจะเป็นเรื่องของคนสองคน แต่การแต่งงานของแหม่มไม่ได้มีขึ้นเพื่อประโยชน์สุขส่วนตนอย่างแน่นอน น่าเชื่อและน่าหวังว่าคนที่คอยติดตามข่าว ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับของแหม่มหรือไม่ก็ตาม จะช่วยกันลุ้นไม่ให้แหม่มกับลูก ถูกความกดดันบีบคั้นจนไม่กล้าเลือกทางออกอย่างที่ตนต้องการ

ทำอะไรก็ได้ ขอให้เป็นตัวอย่างของคนที่มีความสุขเป็นพอ

•_• ไยเล่าเสียงนวลน้อง ล่องลี้ หนีหาย

2006-10-14T17:41:00.000+07:00

คอลัมน์ sextertainment
นิตยสาร s-exchange
ผู้เขียน ละไมและไลลา

ไยเล่าเสียงนวลน้อง ล่องลี้ หนีหาย

โดยทั่วไป ดูหนังโป๊ได้ไม่นานก็จะรู้สึกเบื่อ จำเจ เพราะหนังโป๊ส่วนใหญ่มักทำหน้าที่สื่อสารกับสายตา ไม่ได้สื่อสารไปถึงอารมณ์ และจิตวิญญาณ

ความตรงไปตรงมานี้เอง ที่ทำให้หนังโป๊ถูกจัดคุณค่าในระดับ ‘วิตถาร’ มันเป็นเซ็กส์ที่ซ้ำๆ และทื่อๆ จนไม่ทำให้รู้สึกสนุก

โป๊ที่ชวนให้รื่นรมย์ จึงไม่ใช่แค่เปลือยเท่านั้น แต่ต้องยั่วยวนให้รู้สึกอยากคล้อยตามไปด้วย แล้วโป๊แบบไหนที่คงความเซ็กซี่ไม่น่าเบื่อ คือวิตถารอย่างพอดี เหลือพื้นที่ให้จินตนาการ ผสมผสานศิลปะอย่างลงตัว

...เซ็กส์ในวรรณคดี เป็นคำตอบสุดท้าย !

หลายๆ ครั้ง การอ่านสร้างจินตนาการได้ดีกว่าการดู (ไม่นับคนทำสื่อดีๆ ที่จุดประกายความคิดให้ต่อยอดไปได้) สิ่งที่พบจากฉากโป๊ในบทอัศจรรย์ของวรรณคดีไทย คือการบรรยายเรื่องเพศอย่างโจ๋งครึ่ม เริ่มตั้งแต่การโอ้โลม เล้าโลม แทะโลม จนพระ-นางได้เสียทั่วทุกกระบวนท่า

๏ บุษบงส่งดอกพ้น ชลธาร
พอแสงสุริยฉาน จรัสต้อง
คลายคลี่ผกาบาน แบะกลีบ
ภุมเมศรู้รสจ้อ จรดเคล้าเสาวคนธ์

ส่วนหนึ่งของโคลงสี่สุภาพที่ยกมานี้ มาจากลิลิตพระศรีวิชัยชาดก ประพันธ์โดยเจ้าพระยาคลัง (หน) เป็นส่วนต้นของบทอัศจรรย์ที่เป็นการเล้าโลม ถ้าจัดระดับคงเป็นเรท R เปรียบชายเป็นดั่งแสงอาทิตย์ และหญิงเป็นดั่งดอกไม้เบ่งบาน จนแมลงต้องมาลิ้มรสน้ำหวานเป็นลักษณะทั่วไปของบทอัศจรรย์ในวรรณคดี ที่นิยมใช้ธรรมชาติเป็นสัญลักษณ์

ลองมาดูอีกตัวอย่างหนึ่ง ที่ทะลึ่งติดเรท X ขึ้นมาหน่อย...

เกิดพยับพยุห์พัดอัศจรรย์ สลาตันเป็นระลอกกระฉอกฉาน
ทะเลลึกดังจะล่มด้วยลมกาฬ กระทบดานกระแทกดังกำลังแรง
สำเภาจีนเจียนจมด้วยลมซัด สลุบลัดเลียบบังเข้าฝั่งแฝง
ไหหลำแล่นตัดแหลมแคมตะแคง ตลบตะแลงเลาะเลียมมาตามเลา
ถึงปากน้ำแล่นส่งเข้าตรงร่อง ให้ขัดข้องแข็งขืนไม่ใคร่เข้า
ด้วยร่องน้อยน้ำคับอับสำเภา ขึ้นติดตั้งหลังเต่าอยู่โตงเตง
พอกำลังลมจัดพัดกระโชก กระแทกโคกกระท้อนโขดเรือโดดเหยง
เข้าครึ่งลำหายแคลงไม่โคลงเคลง จุ้นจู๊เกรงเรือหักค่อยยักย้าย
ด้วยคลองน้อยเรือถนัดจึงขัดขึง เข้าติดตรึงครึ่งลำระส่ำระสาย
พอชักใบขึ้นกบรอกลมตอกท้าย ก็มิดหายเข้าไปทั้งลำพอน้ำมา
พอฝนลงลมถอยเรือลอยลำ ก็ตามน้ำแล่นล่องออกจากท่า
ทั้งสองเสร็จสมชมชื่นดั่งจินดา ก็แนบหน้าผาศุกมาทุกวัน

หลายคนคงเดาได้ว่า สำนวนแบบนี้ มาจากเสภาขุนช้างขุนแผน ตอนที่ยกมานี้ เป็นฉากคืนแต่งงานของพลายแก้วกับนางบัวคลี่ ซึ่งพลายแก้วเข้ามานัวเนีย แต่นางบัวคลี่ขัดเขินตามประสาคนไม่เคยร่วมประเวณีกับใคร

ในเสภาขุนช้างขุนแผน ฉบับหอสมุดแห่งชาติ จะจบฉากรักเพียงแค่นางบัวคลี่ขัดเขินเท่านั้น ดังนั้น หากจะหาบทอัศจรรย์แบบ ‘ทั้งสองเสร็จสมชมชื่นดั่งจินดา’ นี้ ต้องหาจากเสภาขุนช้างขุนแผน สำนวนครูแจ้ง

บทอัศจรรย์ในวรรณคดี กับบทเลิฟซีนในหนังโป๊ คล้ายๆ กันตรงที่ผู้หญิงต้องรับบทเก้อเขินเอียงอาย แล้วลงท้ายด้วยอาการอ่อนระทวยเมื่อได้รับรสสัมผัส โดยมีความรู้สึกของฝ่ายชาย เป็นตัวนำในการเล่าเรื่องและพาให้เพศสัมพันธ์ครั้งนั้นเริ่มและสิ้นสุดได้

ขณะที่หนังโป๊ไม่ให้ความสำคัญกับพื้นเพของตัวละคร แต่ในวรรณคดีไทยเราจะรู้สึกว่าตัวพระต้องเก่ง มีความสามารถ มุ่งมั่น กล้าหาญ ส่วนเรื่องรักกับหญิงสาวนั้นเป็นเพียงเรื่องเรื่องหนึ่งในโลกใบใหญ่ของผู้ชายเท่านั้น
แล้วผู้หญิงหายไปไหน?

คำถามนี้ ไม่ใช่คำถามเพื่อการเรียกร้องสิทธิสตรี เพียงแต่ต้องการมองหาวิธีเสพสื่อโป๊อย่างเท่าทัน เมื่อเราเสพเรื่องราวความสัมพันธ์ที่มีคนเกี่ยวข้องมากกว่า ๑ คนขึ้นไป แต่ไฉนการเล่าเรื่องจึงมักมีศูนย์กลางจากเพียงฝ่ายเดียว ซึ่งบังเอิญมักจะเป็นฝ่ายชาย

หากเรื่องราวนอกจอ ทุกคนต่างก็มีโลกใบใหญ่ของตัวเอง มีความสัมพันธ์เป็นวงจรรับส่งสลับกันไปมา ไม่ใช่วิ่งทางเดียวแบบเรื่องเล่า หากนอกจอ ฝ่ายรับในบทเซ็กส์ ไม่อิดเอื้อน แต่โผงผาง ไม่มีการตอบสนองแบบเรื่องเล่า

หรือฝ่ายหนึ่ง เลือกที่จะ ‘แสดง’ ให้ดูเหมือนว่า มีอารมณ์ความรู้สึกที่เดาๆ ว่าน่าจะเป็น แต่ความจริงกลับไม่ได้รู้สึกอย่างที่แสดงล่ะ?

ถ้าเป็นอย่างนั้น ต่อให้เซียนแค่ไหน ไม่คนใดคนหนึ่งหรือทั้งสองฝ่าย มีอันได้จ๋อย เพราะรักต้องล่มเข้าสักวัน

•_• ดิจิตอลเซ็กส์

2006-10-14T17:22:00.000+07:00

คอลัมน์ sextertainment

นิตยสาร s-exchange
ผู้เขียน ละไม

ดิจิตอลเซ็กส์

แปลกดี ถ้าเราพิมพ์คำว่า ‘เวบแคม’ ในกูเกิ้ล ผลที่ได้ออกมา มีแต่ภาพผู้หญิงทั้งนั้น

เวบแคม หรือ Web Camera เป็นกล้องขนาดจิ๋วที่ติดอยู่กับคอมพิวเตอร์ ทำให้เห็นภาพเคลื่อนไหวสดๆ ของกันและกันเวลาที่สื่อสารกันทางอินเตอร์เน็ต แทนการสื่อสารแบบเดิมๆ ที่ผ่านทางตัวอักษร และเสียง

เวบแคม หรือกล้องออนไลน์ มักถูกใช้ในการแชทสดๆ จากเดิมที่คุยกันเป็นตัวหนังสือ จนมาถึงเสียง ภาพจากเวบแคมช่วยทำให้การสนทนาเข้าใกล้ความเหมือนจริงมากขึ้น อยู่ไกลคนละที่ แต่สามารถคุยกันได้ เห็นหน้า เห็นอากัปกิริยา เห็นสถานที่ของกันและกัน สิ่งประดิษฐ์ชนิดนี้ ยังทำให้คนเพิ่มวิธีมีเซ็กส์กันได้อีกวิธีหนึ่งเป็น ‘เซ็กส์ออนไลน์’

อีกเทคโนโลยีหนึ่งคือ กล้องดิจิตอลรุ่นใหม่ ที่ทั้งเล็กจิ๋ว แต่ซูมลึก ไม่ได้เป็นแค่นวัตกรรมทางโลกดิจิตอล แต่ยังเป็นวิวัฒนาการของสื่อโป๊ นำไปสู่ภาพ ‘แอบถ่าย’ ทั้งภาพนิ่งและภาพวิดีโอ

ไม่ว่าจะแอบถ่ายหญิงสาวขณะช้อปปิ้ง นั่งอ่านหนังสือ แอบถ่ายใต้กระโปรง หรือตั้งกล้องซ่อนไว้แอบถ่ายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แอบถ่ายตอนคนกำลังมีเซ็กส์ หรือบางคนจงใจสนุกแอบถ่ายกันเอง แต่ดันมีคนแอบเอามาปล่อยจนเป็นเรื่อง

ยังมีคลิปจากมือถือ ที่ไม่ได้บันทึกได้แต่ภาพนิ่งเท่านั้น แต่มือถือยุคนี้ยังสามารถบันทึกภาพเคลื่อนไหวได้เป็นคลิปสั้นๆ เรื่องโป๊กับคลิปมือถือจึงมีความสัมพันธ์กันตรงที่คนจำนวนหนึ่งนิยมถ่ายภาพช็อตสั้นๆ ไม่ว่าจะเป็นท่าทางเซ็กซี่ที่เล่นกับกล้อง หรือจังหวะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม นอกจากเก็บเอาไว้ดูเล่นแล้ว ยังส่งต่ออวดเพื่อนได้อย่างง่ายดาย

ภาพจากเวบแคมก็ดี ภาพจากกล้องดิจิตอลก็ดี และภาพจากมือถือก็ดี ล้วนกลายเป็นอีกกระแสหนึ่งของการสร้างและเสพสื่อโป๊

‘เวบแคม - - แอบถ่าย - - คลิปจากมือถือ’ คือเทรนด์ที่มาแรงแซงหนังโป๊ ส่วนหนึ่งเพราะโลกดิจิตอลทำให้สื่อเหล่านี้ ทั้งสร้างง่าย เผยแพร่ง่าย และเข้าถึงง่าย

ผลงานเหล่านี้ ไม่ค่อยคมชัดทั้งภาพและเสียง แถมบางทีภาพยังสั่นๆ ดูจะไม่สมบูรณ์แบบเหมือนที่หนังโป๊ทำๆ กัน

แต่คนดูจำนวนหนึ่ง ก็ไม่ได้สนใจ ‘เอวคอด’ ‘นมโต’ ไม่สนใจว่า ‘ไอ้นั่น’ มันจะใหญ่ยักษ์และแข็งตัวได้น๊านนาน

แต่ ‘เวบแคม - - แอบถ่าย - - คลิปจากมือถือ’ จะให้ความรู้สึกตื่นเต้นกับของจริงใกล้ๆ ตัวมากกว่า

สำหรับบางคน การเป็น ‘ถ้ำมอง’ จึงตื่นเต้นกว่าการดูหนังโป๊ที่มีบท มีสคริปต์ มีการตัดต่อเป็นไหนๆ

แล้วใครกัน ที่ ‘อุตริ’ ถ่ายฉากรักของตัวเอง... หลายคนคงคิดในใจ

ก็ไม่แปลก เพราะการตั้งกล้อง ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ช่วยสร้างบรรยากาศวาบหวิวให้การมีเซ็กส์ในครั้งนั้น

ก็ไม่แปลก ถ้าคนทางบ้านอย่างเราๆ เกิดอยากเป็น ‘ดารา’ บ้าง

และต้องมีแน่ๆ คู่ที่เชื่อว่า รักของสองเราจะไม่มีวันจืดจาง เราจะรักกันตลอดไป เราจะไม่ทรยศต่อกัน (เหมือนการแสดงบทเชื่อใจกันตอนตัดสินใจจะไม่ใช้ถุงยางอนามัย ยังไงยังงั้น)

ปรากฏว่าทุกวันนี้ ภาพจากเวบแคม แอบถ่าย คลิปจากมือถือ มีให้เห็นได้ทั่วไป แล้วใครกันที่เอามันออกมาจากความเชื่อใจกัน

แต่เชื่ออย่างหนึ่งว่า เวลาดูภาพเหล่านี้ คนดูก็คงไม่ได้จดจำในรายละเอียดอะไร ดูไปก็เพื่ออยากเห็น แต่ไม่มีหนังโป๊ที่ไหน ที่ดูแล้วสนุกสุดๆ

มีคนบอกว่า เคยตั้งกล้องเหมือนกัน เสร็จกิจก็มาดูตัวเอง ปรากฏว่าดูแล้วไม่เห็นสนุกเลย ทำอย่างอื่นสนุกกว่าตั้งเยอะ (ฮา)

เอ...หรือว่า ความนิยมในสื่อโป๊ จะแปรผกผันกับการมีเซ็กส์จริง ?

•_• ‘สาระ’ ในหนังโป๊

2006-10-14T17:17:00.000+07:00

คอลัมน์ sextertainment

นิตยสาร s-exchange
ผู้เขียน ละไม

‘สาระ’ ในหนังโป๊

กล้องพร้อม! ไฟพร้อม! เสียงพร้อม! นักแสดงพร้อม! ๕...๔...๓...

สาวน้อยในชุดนักเรียน กำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟาตัวหนึ่ง พลิกหน้ากระดาษไปมา เธอค่อยๆ ชันเข่าขึ้น กระโปรงสั้นที่ใส่อยู่ ร่นขึ้นไปเล็กน้อย แพลมให้เห็นชุดชั้นในตัวบาง กล้องค่อยซูม ลึกเข้าไป...ลึกเข้าไป...ลึกเข้าไป.. แล้วชายหนุ่มอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง...

คนมักพูดกันว่า ‘หนังโป๊’ เป็นภาพเคลื่อนไหวที่ไม่มีเนื้อหาอะไร นอกจากเรื่องของคนที่มีเซ็กส์กัน หากหนังโป๊มีเพียงเท่านี้จริง มันคงไม่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย และทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยอยากสะสมมันไว้ในครอบครอง

หนังโป๊มีเนื้อหา องค์ประกอบต่างๆ ในหนังโป๊ ไม่ได้เป็นความบังเอิญจากสัญชาตญาณการสืบพันธุ์ของมนุษย์ แต่ถูกคิดและคัดสรรมาอย่างละเอียด ตั้งแต่สถานที่ของท้องเรื่องว่าจะเป็นห้องรับแขก ที่ทำงาน บนรถไฟ ในน้ำตก
เสื้อผ้าของตัวแสดง จะเป็นแบบน้อยชิ้น ปิดมิดชิด ชุดประจำชาติ ลูกไม้ซีทรู แฟนตาซีบันนี่เกิร์ล ที่สำคัญคือ ชุดชั้นใน ที่ไม่ได้กำหนดแค่เรื่องเส้นสายจะใหญ่หรือเล็กเท่านั้น แต่ยังคำนึงไปถึงความหนาบางของเนื้อผ้า

รายละเอียดในหนังโป๊ต้องตอบรับความไม่จำเจ เพราะหน้าที่หนึ่งของหนังโป๊คือการสร้างจินตนาการรักให้ผู้ชม ซึ่งมีหลากหลายรสนิยม

หนังโป๊จึงมีทั้งเรื่องจริง เรื่องแต่ง และเรื่องที่ทำให้ดูเหมือนเป็นเรื่องจริง

เรื่องโป๊เรื่องหนึ่งที่ทำเหมือนเป็น Real TV เริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงของทีมงานที่พูดกับนางเอกเพื่อบอกข้อตกลงร่วมกันว่า อุปกรณ์ที่จะใช้คือ Vibrator หรือ ‘จู๋สั่นได้’

หญิงสาวจะต้องสอดใส่เจ้า ‘จู๋สั่นได้’ นี้ไว้ในช่องคลอด แล้วใช้ชีวิตประจำวันตามปกติในที่สาธารณะ โดยไม่รู้ว่ารีโมทซึ่งอยู่ในมือของทีมงานจะถูกกดให้มันสั่นหงึกหงักเมื่อไร

เครื่องอาจจะสั่นขณะที่เธอกำลังเดินข้ามถนนบนทางม้าลาย นั่งอยู่บนรถไฟฟ้า มีเพียงทีมงานและคนดูที่จะรู้ว่า เครื่องกำลังทำงานจากปุ่มสีแดงที่ขึ้นบนหน้าจอ

ข้อตกลงถัดไป มีผู้ชายอีกหนึ่งคนร่วมเล่นด้วย ฝ่ายชายจะโลมเร้าเรือนร่างหญิงสาวไปทั่วทุกอณูของร่างกายโดยไม่มีการสอดใส่ การลูบไล้นี้อยู่ท่ามกลางบทสนทนาในเรื่องอื่นๆ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องตรงหน้า

ส่วนฝ่ายหญิงต้องอดกลั้น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และโต้ตอบบทสนทนาด้วยน้ำเสียงปกติ

เนื้อหาของหนังโป๊ต้องการปลุกเร้าจินตนาการของผู้ชม พล็อตเรื่องที่พบดาษดื่นมักเป็นเรื่องเกิดเหตุพิพาทกันในกลุ่มแล้วตามด้วยการข่มขืน เรื่องคุณครูที่ข่มขืนลูกศิษย์เพื่อแลกกับเกรดงามๆ เรื่องลักลอบแอบมีเซ็กส์กับเพื่อนของแฟน
ส่วนเรื่องเซ็กส์ระหว่างคนรักนั้น แม้จะไม่โดดเด่นแต่ก็หาดูได้ทั่วไป

ไม่เพียงโครงเรื่องหรือเนื้อหาที่ชวนกระตุ้นต่อมจินตนาการเท่านั้น หนังโป๊ที่ขายได้ จะต้องมีท่าร่วมรักท่าใหม่ๆ ซึ่งถือเป็นผลผลิตทางความคิดสร้างสรรค์ที่ชวนให้เร้าใจ เพราะร่างกายคนมีมุมให้เล่นสนุกได้ ไม่ใช่แค่หน้า หลัง บน ล่าง ยังมีอีก ๓๖๐ องศา ที่จะให้ผลลัพธ์นับไม่ถ้วน การมีเซ็กส์แต่ท่ามิชชันนารีเพียงท่าเดียว จึงเป็นเรื่องผิดพลาดที่ไม่ควรให้เกิดขึ้น

ส่วนช็อตที่จะมีในหนังโป๊แทบทุกเรื่อง คือออรัลเซ็กส์ ที่มีลีลาแปลกใหม่ กล้องที่ใช้ถ่ายทำนั้น แทนสายตาของคนที่กำลังมีเซ็กส์ด้วย มุมกล้องต่างๆ ที่ปรากฏจึงตอบสนองต่อการใคร่รู้ในเรือนร่าง และจงใจทำให้คนดูรู้สึกว่า หญิงสาวในจอกำลังร่วมรักกับผู้ชมอยู่จริงๆ

ทางฝั่งเอเชีย มีที่ฮิตกันคือ ขณะที่หญิงสาวยังไม่ได้ถอดชั้นในท่อนล่างออกนั้น ฝ่ายชายจะเริ่มต้นเล้าโลม โดยเคล้าคลึงที่คลิตอริสของฝ่ายหญิง เร็วขึ้น เร็วขึ้น และแรงขึ้น จนกว่าผู้หญิงจะหลั่งน้ำหล่อลื่นออกมาจนทำให้ชุดชั้นในเปียกเป็นรอยชื้นให้เห็น

หนังโป๊ทำให้เรารู้สึกได้ แต่หนังโป๊อาจให้ความจริงกับเราไม่ได้ บางครั้งผู้หญิงในหนังโป๊เธอดูร่างอ่อนระทวย หรือมีปฏิกิริยาตอบสนองชนิดเฉียบพลันทันทีที่ผู้ชายสัมผัส หรือใช้อุปกรณ์ ประหนึ่งลูกวัวที่ถูกไฟฟ้าชอต

ถ้าต้องการให้ผู้หญิงในโลกนอกจอนี้มีอารมณ์ร่วมด้วย ไม่เพียงการสัมผัสที่ถูกจุดและได้จังหวะเท่านั้น แต่สภาวะทางความคิดและจิตใจก็ต้องสอดคล้องไปด้วยกัน

นั่นเพราะหนังโป๊ก็คือการแสดง ที่ต้องแยกออกจากชีวิต

•_• หัว หู นม ผม ตีน กับการพัฒนากระบวนการเรียนรู้

2006-10-14T16:46:00.000+07:00

สกู๊ปประจำฉบับ
นิตยสาร s-exchange

หัว หู นม ผม ตีน

กับการพัฒนากระบวนการเรียนรู้

เปิดเทอมนี้ ‘แบงค์’ เพิ่งโดนเล่นงานจากคุณครูฝ่ายปกครอง เพราะ ‘ผม’ ที่เพิ่งไปซอยตอนช่วงปิดภาคฤดูร้อนยังยาวไม่ทันจะเท่ากันดี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกฝ่ายปกครองเรียกพบ นับแต่ช่วงเวลาหกปีที่เธอเข้ามาเรียน ณ โรงเรียนสหศึกษาของรัฐในกรุงเทพฯ แห่งนี้

‘นักเรียน ม.ปลายไว้ผมยาวได้ แต่ผมต้องยาวเท่ากัน ห้ามซอย ห้ามยาวเกินกลางหลัง ช่วงเพิ่งเปิดเทอมจะมีปัญหา เพราะใครๆ ก็ไปสไลด์มาตอนปิดเทอม ก็จะเจออาจารย์คนนึง เขาจะพกกรรไกรไว้ติดตัวเลย’ แบงค์ระบาย
แม้ดูเผินๆ แบงค์จะดูสบายใจดีกับชีวิตในโรงเรียน แต่ถ้าถามเรื่องระเบียบที่ต้องปฏิบัติในโรงเรียนแล้ว แบงค์เองหงุดหงิดกับชีวิตที่จุกจิกอยู่ไม่น้อย

เพราะถัดจาก ‘ทรงผม’ ลงมาก็ ‘หู’ แต่เดิมโรงเรียนยอมให้ใส่ตุ้มหูได้ถ้าเป็นตุ้มหูห่วงทอง ทว่าหลังจากเปลี่ยนผู้อำนวยการคนใหม่เมื่อไม่นานมานี้ มีกฎห้ามใส่เด็ดขาด ทำเอานักเรียนโรงเรียนนี้ ‘หูตัน’ ไปตามๆ กัน

แน่นอน แม้อากาศจะร้อนสักเพียงใด เสื้อทับคือเรื่องที่‘ต้อง’ ส่วนกระโปรงต้องยาวต่ำกว่าเข่าลงมาหนึ่งฝ่ามือซึ่งแสนจะเชย เพราะกระโปรงยาวเท่าเข่านั้นแลดูน่ารักกว่า ถุงเท้าก็ให้เลือกใส่ได้เฉพาะแบบที่พับสองข้อเท่านั้น ห้ามใส่แบบ ‘บิกีนี่’ ที่มีความยาวเท่าตาตุ่ม แม้เมื่อใส่ออกมาแล้วจะดูไม่แตกต่างกันก็ตาม

ส่วนนักเรียนชายในกรุงเทพฯ จะฮิตกางเกงเอวต่ำตามกระแสที่มาแรง เพื่อนๆ แบงค์มักจะอ้างกับครูว่าที่กางเกงมันดูเอวต่ำ เพราะว่าอ้วนขึ้น

แบงค์เห็นว่า ถ้ากางเกงเอวต่ำมาก นุ่งออกมาแล้วก็เข้าขั้นน่าเกลียด แต่จะมีกลุ่มเด็กเรียนที่ชอบดึงกางเกงสูงๆ แล้วรัดเข็มขัดจนกางเกงฟิต แบบนี้ครูไม่ว่า แต่แบงค์ก็เห็นว่า มันก็น่าเกลียดไม่แพ้กัน

ถุงเท้านักเรียนชายห้ามใส่แบบลูกฟูก ส่วนเรื่องเสื้อนั้นก่อนหน้านี้ระยะหนึ่งจะฮิตแบบปลดกระดุมเสื้อ ๒-๓ เม็ด ครูก็จะว่า แต่เดี๋ยวนี้แฟชั่นนี้เริ่มซาๆ กันไปแล้ว ก็เลิกทำกันไปเอง

ส่วนแฟชั่นยอดฮิตในตอนนี้คือ สายรัดข้อมือ (Wrist Band) ครูเคยเข้ามาปรึกษาแบงค์ในฐานะที่เป็นกรรมการนักเรียนว่าจะทำยังไงดี แบงค์และเพื่อนบอกครูว่า ‘ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่ถ้ามันฮิตได้ เดี๋ยวมันก็เลิกฮิตเองค่ะ’

ล่าสุดแบงค์ไปซอยผมผิดระเบียบมาเป็นเพียงเพราะว่า ‘ก็แค่อยากตัดทรงนี้ เห็นมันน่ารักดี’ แต่พอเปิดเทอมมาถูกครูดุ แบงค์เองก็เสียความรู้สึก เพราะไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวไม่ดีเลย

‘เป็นผู้หญิงก็รักสวยรักงาม ถ้าให้ตัดผมเท่ากันทั้งหัวมันก็แปลกๆ แล้วถ้าทุกอย่างมันมารวมกันอย่างที่ระเบียบตั้งไว้ มันก็...ตลก’

‘เมษ’ หนุ่มน้อยนักดนตรีเพิ่งเรียนจบมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนในจังหวัดระยอง เล่าประสบการณ์ที่เขาและเพื่อนเจอร่วมกันว่า เพื่อนไปตัดทรงสุดฮิต ‘สกินเฮด’ คุณครูฝ่ายปกครองจะเล่นงาน เพื่อนเขาเถียงครูว่า ผมทรงสกินเฮดไม่ผิดระเบียบเสียหน่อย ไม่มีกฎข้อไหนของโรงเรียนระบุไว้ จากนั้นครูหายไปสองวัน กลับมาใหม่พร้อมกับบอกว่า ครูไปอ่านระเบียบมาแล้ว แม้ระเบียบจะไม่ได้เขียนว่าห้ามตัดสกินเฮด แต่ก็จะต้องลงโทษ เพราะมันดูไม่เรียบร้อย
ในความเห็นของเมษ เพื่อนที่ตัดผมทรงสกินเฮดบางคนก็ดูไม่เรียบร้อยจริงๆ (ฮา)

กฎหลักๆที่แต่ละโรงเรียนมีไม่ต่างกันคือ ไม่อนุญาตให้ใส่เครื่องประดับ เด็กผู้หญิง ม.ต้นต้องไว้ผมทรงพวงมาลัยหรือบ็อบตรง ความยาวระดับต่ำกว่าติ่งหูเล็กน้อย นักเรียนหญิง ม.ปลายไว้ผมยาวได้ แต่ต้องยาวเท่ากันหมดทั้งหัว ส่วนนักเรียนชายหนีไม่พ้นผมทรงลานบิน

ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลของตน เช่น นักเรียนอยากตัดทรงผมที่เข้ากับบุคลิกและใบหน้า แต่ครูอาจเห็นว่า นักเรียนวัยมัธยมต้นยังดูแลความสะอาดให้ตัวเองได้ไม่ดีพอ จึงไม่ควรไว้ผมยาวรุ่มร่าม แล้วก็ไม่ต้องการให้นักเรียนสิ้นเปลืองไปกับการเสริมสวย ส่วนผมทรงสกินเฮดที่นักเรียนชายทั่วประเทศมีปัญหากับครูนั้น ข้อมูลจากคุณครูฝ่ายปกครองท่านหนึ่งบอกว่า มีผู้ปกครองที่ประสงค์เองว่าไม่ชอบทรงนี้ เพราะดูแล้วไม่ต่างจากนักโทษในหนังฝรั่ง

หรือเช่นที่โรงเรียนที่แบงค์เรียน จะมีเรื่องที่นักเรียนชายชอบปลดกระดุมเสื้อ แท้จริงแล้วไม่ใช่แค่เรื่องแฟชั่น แต่เพราะเวลาเล่นกีฬาแล้วเหงื่อออก ก็จะชอบปลดกระดุมเสื้อคลายร้อน ครูที่โรงยิมเสนอให้นักเรียนเลิกเล่นก่อนเวลาสักสิบนาที จะได้ไม่ต้องเดินปลดกระดุม แต่นักเรียนก็เห็นว่า ทั้งโรงเรียนก็มีโรงยิมแค่ที่เดียว ใช่ว่าจะมีโอกาสได้เล่นกีฬาอยู่บ่อยๆ

‘ทำไมในโรงเรียน มหาวิทยาลัยชอบมีอะไรที่มาบังคับให้คล้ายกัน’ สมชาย ปรีชาศิลปกุล นักวิชาการแหกคอกจากสาขานิติศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กล่าว

สมชายตั้งข้อสังเกตว่า แต่เดิมรากฐานระบบการศึกษาในไทยเป็นเครื่องมือในการสร้างรัฐ จึงต้องสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน (Unity) ให้ทุกคนมีลักษณะที่เหมือนๆกัน ซึ่งการศึกษาในยุคเริ่มต้นเป็นการศึกษาที่เน้นต้อนคนเข้าสู่ระบบราชการ ดังนั้นสิ่งที่จะต้องฝึกก็คือ ‘วินัย’ เพราะถ้าข้าราชการเป็นพวกช่างคิดก็จะมีปัญหา หรือเช่นพลทหารที่เกิดลังเลแล้วตั้งคำถามขึ้นกลางสมรภูมิรบว่า เราจะทำสงครามไปเพื่ออะไร อย่างนั้นก็จะมีปัญหา

สมชายกล่าวว่า การศึกษายุคดังกล่าว จะฝึกคนให้คุ้นเคยกับระบบการเชื่อฟัง เป็นการเรียนแบบที่ไม่ต้องตั้งคำถาม ครูเป็นฝ่ายถ่ายทอดความรู้ เด็กไม่จำเป็นต้องค้นคว้า

ประภาส ชลศรานนท์ เจ้าของคอลัมน์ ‘คุยกับประภาส’ ในหนังสือพิมพ์มติชน เคยเล่าในคอลัมน์ของเขาถึงเรื่อง ‘หกวานร’ เป็นเรื่องจริงเกี่ยวกับห้องห้องหนึ่ง กลางห้องมีบันไดลิงตั้งอยู่ ผู้สร้างห้องได้ปล่อยลิงมาอยู่รวมกันในห้องนี้หกตัว ทุกวันจะมีคนนำอาหารมาแจกจ่าย

มาวันหนึ่ง ที่ยอดบันไดลิงมีกล้วยหอมหวีหนึ่งถูกนำมาแขวนไว้ ลิงทั้งหกพุ่งไปที่บันไดหมายจะคว้ากล้วยหวีใหญ่มากิน แต่ทันทีที่ลิงตัวหนึ่งเอามือไปสัมผัสบันได น้ำเย็นเฉียบก็พุ่งออกมาอย่างแรงจากท่อโลหะที่มนุษย์แอบฝังไว้ ลิงทั้งหกเปียกปอนและหนาวสั่นไปตามๆกัน

ด้วยความหิวโหย ลิงตัวที่ใหญ่สุดจึงนำทีมลิงอีกห้าตัวปีนบันไดขึ้นไปเอากล้วยอีกครั้ง แล้วก็เหมือนเคย...น้ำเย็นเฉียบพุ่งออกมาในทันที

หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านไป ท่อน้ำได้ฉีดน้ำออกมาห้าครั้ง สองครั้งแรกฉีดเมื่อกล้วยถูกนำมาแขวนใหม่ๆ ครั้งที่สามฉีดออกมาตอนกลางคืนเมื่อลิงตัวโตพยายามลองปีนบันไดไปเอากล้วยอีก ครั้งที่สี่ท่อได้ฉีดน้ำออกมาในบ่ายวันที่ผู้ให้อาหารนำอาหารมาส่งช้าเกินไป ส่วนครั้งที่ห้า เพราะลิงสองตัวเล่นปล้ำกันแล้วกลิ้งไปถูกบันได

ผ่านไปหนึ่งเดือน กล้วยเปลี่ยนไปเจ็ดหวี แต่ไม่มีลิงตัวใดย่างกรายเข้าใกล้บันไดเลย

เดือนที่สาม มนุษย์เปลี่ยนลิงตัวหนึ่งออก แล้วเอาลิงตัวใหม่เข้าไปแทน กลิ่นกล้วยหอมดึงดูดให้ลิงตัวใหม่เข้าใกล้บันได แน่นอน ลิงทั้งห้าตัวต่างก็พุ่งเข้ามาขวางไว้ พร้อมแยกเขี้ยวอย่างดุร้าย

ผ่านไปอีกสี่เดือน ท่อน้ำไม่ถูกสั่งให้ทำงานอีกเลย ขณะที่กล้วยเปลี่ยนหวีไปนับไม่ถ้วน ในเดือนที่ห้า แม้ลิงตัวใหม่ทั้งสามตัวที่เข้ามาไม่เคยรู้ถึงเหตุผลของการปกป้องบันได แต่ก็เข้าร่วมขบวนการข่มขู่แยกเขี้ยวไม่แพ้ลิงรุ่นดั้งเดิม
สุดท้าย ลิงรุ่นแรกของห้องถูกนำออกไปจนหมด แทนที่ด้วยลิงตัวใหม่ๆ แต่บันไดยังคงเป็นของต้องห้าม กล้วยถูกเปลี่ยนหวีใหม่อยู่เสมอ แต่ก็เป็นเวลานับปีที่ไม่เคยมีลิงตัวใดแตะต้องบันไดอีก

ประภาสทิ้งท้ายบทความนี้ไว้อย่างน่าสนใจว่า ‘หลังจากมนุษย์ทำให้บันไดอันนั้นกลายเป็นบันไดอาญาสิทธิ์ไปแล้ว การแขวนกล้วยก็ถูกยกเลิกไป แต่ลิงทั้งหกตัวก็ยังไม่มีตัวไหนกล้าที่จะเข้าไปใกล้บันได คงต้องรอสักวันหนึ่งที่บังเอิญมีลิงตัวไหนพลาดไปถูกบันไดเข้า แล้วมนุษย์ก็บังเอิญลืมเปิดน้ำฉีดลงมา ความคิดกบฏต่อความเชื่อเก่าๆก็จะบังเกิดขึ้น’

‘ลูกหว้า’ อาจคล้ายลิงที่โชคดีคนหนึ่ง เรียนจบมัธยมต้นจากโรงเรียนวชิราวุธ ก่อนจะไปต่อมัธยมปลายที่โรงเรียนในตัวเมือง จังหวัดเชียงรายบ้านเกิด

ชีวิตลูกหว้าตอน ม.ต้นที่วชิราวุธ ต้องกินนอนอยู่ที่นั่น มีกฎระเบียบเคร่งครัด ใช้ระบบหัวหน้าคณะซึ่งมีรุ่นพี่ชั้นม.๖เป็นคนดูแล ทุกอย่างต้องทำเป็นเวลา ไม่ว่าจะกินข้าว นอน เล่นกีฬา หรือทำการบ้าน ส่วนอาจารย์ถือว่ามีบทบาทน้อย จะข้องเกี่ยวเฉพาะเรื่องเรียนเท่านั้น

ลูกหว้าบอกว่า เอาเข้าจริงก็ไม่ค่อยมีคนฝืนระเบียบ อาจเพราะกลัวรุ่นพี่ สภาพชีวิต ม.ต้นในโรงเรียนประจำมันจึงช่างน่าเบื่อ ซ้ำซาก ทุกวันเป็นเหมือนๆกัน

เมื่อมาขึ้นม.ปลายที่โรงเรียนใหม่ ลูกหว้าบอกว่าชีวิตมันสบายขึ้น แล้วถึงได้รู้ว่า ‘อะไรวะ! ชีวิต ม.ต้นที่ผ่านมาถูกบังคับมาฟรีๆนี่นา...’

การศึกษาแบบขุนนางที่ต้องเคร่งครัดระเบียบอาจเป็นอดีตไปแล้ว มาวันนี้เงื่อนไขได้เปลี่ยนไป เพราะการศึกษาไม่ได้มุ่งเน้นป้อนคนเข้าระบบราชการแต่เพียงอย่างเดียว สมชายกล่าวว่า ‘สมัยรัชกาลที่ ๕ นั้นทำเพื่อความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไม่ให้เกิดความแตกต่าง ระหว่างภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคอีสาน แม้กระทั่งเคยห้ามพูดภาษาถิ่น เพื่อไม่ให้มีความแตกต่างทางชาติพันธุ์ แต่ไม่ใช่ว่า ที่ปัจจุบันเราต่อต้านระเบียบนั้น เป็นเพราะเราเปิดกว้าง เพราะแม้จะถามวัยรุ่นแล้วได้คำตอบที่ว่าต้องการให้เลิกใส่เครื่องแบบ ก็ไม่ใช่เพราะความเข้าใจในเรื่องความหลากหลาย’

เหตุผลที่ครูมักหยิบขึ้นมาใช้ควบคุมการแต่งกาย คือเพื่อไม่ให้กระแสแฟชั่นเข้ามามีอิทธิพลต่อวัยรุ่น หรือขัดต่อวัฒนธรรม ‘อันดีงาม’ แต่สมชายตั้งข้อสังเกตว่า ถึงจะบังคับอย่างไร ขณะอยู่ในกฎระเบียบ แฟชั่นก็ซึมเข้ามาในการแต่งเครื่องแบบอย่างยากจะหลีกเลี่ยง

‘ลูกปัด’ อายุ ๒๓ ปี เป็นอดีตนักเรียนมัธยมต้นที่มีปัญหาขั้นรุนแรงกับครูฝ่ายปกครองมากที่สุด เนื่องจากประพฤติตัวผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า

ลูกปัดเล่าว่า ที่ทำตัวผิดระเบียบ เพราะไม่เห็นประโยชน์ของระเบียบ เธอแค่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดที่เข้ากับวัยเท่านั้น แต่ลูกปัดกลับเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองเอาเสียดื้อๆ เมื่อมาขึ้นชั้นมัธยมปลาย ด้วยเหตุผลง่ายๆว่า เธอเบื่อและเหนื่อยที่ต้องคอยวิ่งหนีครูฝ่ายปกครอง และไม่อยากสร้างปัญหาไร้สาระให้ตัวเองอีก

ขณะที่ฝ่ายหนึ่งเห็นว่า ‘การบังคับ’ เป็นสิ่งไร้สาระ ‘การฝ่าฝืนและต่อต้าน’ ก็เป็นความไร้สาระไม่ต่างกัน และการ ‘ยอมทำตาม’ ก็ไม่ได้มาจากการยอมรับนับถือในกฎระเบียบ ที่น่าสนใจกว่าคือ ภายใต้ภาวะของ ‘การบังคับ’ นั้น การปฏิบัติของคุณครูในฐานะผู้คุมกฎ และของนักเรียนในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา ล้วนไม่ได้เกี่ยวข้องกับ ‘กระบวนการเรียนรู้’
สมชายเห็นว่า การบังคับในเรื่องการแต่งกาย ไม่สู้จะเอื้อต่อกระบวนการในการเรียนรู้ ยิ่งในเมื่อปัจจุบัน การศึกษาไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพียงเพื่อจะป้อนคนเข้าระบบราชการซึ่งทำให้ต้องเน้นระเบียบ ดังนั้น ก็น่าจะเปิดให้เด็กได้ตัดสินใจและได้เลือกบ้าง แต่ความคิดในระบบการศึกษาไม่ให้อำนาจในการตัดสินใจไว้กับเด็ก

สมชายชวนให้สังเกตความแตกต่างระหว่างคนที่อยู่ในโรงเรียนมัธยมที่มีกฎระเบียบเคร่งครัด เทียบกับคนที่อยู่ในมหาวิทยาลัยว่า ‘ดูในมหาวิทยาลัยก็ไม่ต่างอะไรจากมัธยม ไม่เห็นว่าจะมีคนไหนที่ไปทำอะไรทีแปลกโดดเด่นเกินไป ไม่มีหัวเขียวหัวส้ม หรือจะมี ก็เพียงระยะหนึ่ง สักพักก็เลิก’

‘ถ้าเราลองเปิดทางให้เขาได้ลองทำ มันจะเกิดกระบวนการเรียนรู้ มันดีกว่าการบังคับให้อยู่ในระเบียบ เพราะเขาจะทำอะไรอย่างน้อยเขาก็ต้องคิดก่อน เช่นเขาจะตัดผมทรงอะไรเขาก็ต้องคิดก่อนว่าตัดแล้วจะดีไหม เมื่อตัดไปแล้ว เขาเดินออกจากบ้านแล้วคนก็มอง ไปกินก๋วยเตี๋ยวคนก็มอง ทำอะไรคนก็ต้องมอง’

‘นี่คือกระบวนการเรียนรู้เรื่องการตัดสินใจ ให้ได้หัดคิด มากกว่าที่เด็กจะคิดแค่ว่า ไปโรงเรียนแล้วรู้สึก ‘เชย’ จัง’.

อ้างอิง
ประภาส ชลศรานนท์. มะเฟืองรอฝาน. กรุงเทพฯ : มติชน, ๒๕๔๕

‘เป็นผู้หญิงก็รักสวยรักงาม ถ้าให้ตัดผมเท่ากันทั้งหัวมันก็แปลกๆ
แล้วถ้าทุกอย่างมันมารวมกันอย่างที่ระเบียบตั้งไว้ มันก็...ตลก’

‘ถ้าเราลองเปิดทางให้เขาได้ลองทำ มันจะเกิดกระบวนการเรียนรู้
มันดีกว่าการบังคับให้อยู่ในระเบียบ เพราะเขาจะทำอะไรอย่างน้อยเขาก็ต้องคิดก่อน’

•_• เนื้อหนังใน ‘การ์ตูนโป๊’

2006-10-14T16:18:00.000+07:00

คอลัมน์ sextertainment
นิตยสาร s-exchange

เนื้อหนังใน ‘การ์ตูนโป๊’

คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่าการ์ตูนโป๊ เป็นความบันเทิงที่ไม่มีเนื้อหา แต่เน้นที่ภาพเป็นหลัก แต่เอาเข้าจริง กลับไม่ใช่ เพราะความโป๊ ไม่ได้มาอย่างฉาบฉวย ต่อไปนี้ คือตัวอย่างการ์ตูนวาบหวิว ที่ได้รับความนิยมในหมู่วัยรุ่น

‘Love hina’ ผลงานของเคน อาคามัตซึ เป็นเรื่องของเคทาโร่ หนุ่มน้อยที่ไปขออาศัยกับคุณยายที่เป็นเจ้าของ ‘หอพักสตรี’ ในช่วงติวหนังสือเตรียมสอบเอ็นท์ การ์ตูนเรื่องนี้เป็นที่นิยมของเยาวชนในช่วงเครียดๆของการสอบเอ็นท์เมื่อปีที่แล้ว

อีกเรื่องของเคนคือ ‘เนกิมะ’ เป็นเรื่องของพ่อมดน้อยวัย ๑๐ ปี ได้รับมอบหมายให้ไปสอนหนังสือที่โรงเรียนมัธยมสตรีล้วนแห่งหนึ่ง เขาเป็นที่ชื่นชอบของนักเรียนหญิง

‘ลิลิมุ KISS’ โดย มิซึกิ คาวาชิตะ เป็นเรื่องของลิลิมุปีศาจสาว ดำรงอยู่ได้ด้วยการจูบชายหนุ่มเพื่อสูบเอาพลังชีวิต เพื่อไม่ให้ลิลิมุไปก่อความเดือดร้อนให้คนอื่น ทาคายะคุงจึงให้จูบแก่ลิลิมุทุกวัน แล้วเธอก็สัญญาว่า จะไม่จูบกับใครนอกจากเขาคนเดียว

‘มาเฟียที่รัก’ โดยชินโจ มายู เป็นเรื่องของคุรุมิ สาวม.ปลายได้พบกับ ฮังหลง ยากูซ่าที่มีอิทธิพล ฮังหลงเติบโตมากับอำนาจและความรุนแรงมาตลอด ทำให้คุรุมิไม่ค่อยมีความสุข

‘ความดีที่ผิดเพี้ยน’ โดย อาซากาเบะ มาชิน เป็นเรื่องของชิซึงุลูกสาวประธานบริษัทที่ล้มละลาย ต้องพึ่งพิงคัตสึยูกิ ที่ยอมให้กู้เงินภายใต้เงื่อนไขที่ให้ชิซึงุไปเป็นสาวรับใช้ของเขา

ทั้งหมดนี้ มีทั้งโป๊แบบซื่อๆ เช่น ลมพัดกระโปรงเปิด ฯลฯ กับกรณีโป๊สถานการณ์ เช่น ใช้อารมณ์โกรธเข้าขืนใจ หรือเป่ายิ้งฉุบถอดทีละชิ้น ฯลฯ นอกจากนี้ยังมี การ์ตูนเกย์ ทั้งประเภทหญิงหญิง และชายชาย โดยเฉพาะการ์ตูนชายรักชายนั้น จะมีเยอะมาก

การอ่านการ์ตูนโป๊ คนอ่านน่าจะรู้สึกผิดน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับ หนังสือโป๊ หนังโป๊ ที่เป็นคนแสดงจริงๆ เพราะการ์ตูนโป๊เป็นเรื่องจินตนาการ และเอนเอียงไปทางความบันเทิงที่ครบรสมากกว่าที่จะ ‘อล่างฉ่าง’ คนที่คิดอยากอ่านเรื่องโป๊อย่างเดียว แล้วมาอ่านการ์ตูน นอกจากจะอ่านไม่สนุกแล้ว ยังไม่สมอารมณ์หมายด้วย

เป้าหมายของวัยรุ่นที่อ่านการ์ตูนโป๊ ไม่ใช่แค่อยากเห็นเรื่องโจ๋งครึ่ม แต่เพราะในเวลาปกติไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยเรื่องเซ็กส์ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนที่เข้าสู่วัยเจริญพันธ์จะแสวงหาข้อมูลรอบตัว และที่อยากรู้ยิ่งกว่าคือ คนอ่านคนอื่นเขาได้รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องเพศ

การอ่านการ์ตูนโป๊ให้รื่นรมย์ ต้องอ่านเอาเนื้อเรื่องเป็นจานหลัก ให้จินตนาการพาไป ดูลายเส้น ดูเนื้อหา ส่วนที่โป๊ผ้าหลุดโจ๋งครึ่มนั้น ถือเป็นของหวาน นั่นคือ อ่านเรื่องสนุกแล้วแถมซีนโป๊ ย่อมดีกว่าอ่านเรื่องโป๊ทั้งดุ้น ภูมิคุ้มกันของคอการ์ตูนจึงเป็นสิ่งที่เรียกว่า ‘ความเบื่อง่าย’

วัยรุ่นคอการ์ตูน เขาอ่านกันแบบนี้ ใครไม่รู้โฉบมาอ่านแบบใจไม่บริสุทธิ์ ต้องระวังใจเตลิดจินตนาการไปไกล จนแยกไม่ออกระหว่าง ‘จินตนาการ’ กับ ‘ความจริง’

•_• การศึกษาไร้สาย

2006-10-14T15:30:00.000+07:00

สกู๊ปประจำฉบับ
นิตยสาร s-exchange

การศึกษาไร้สาย

ภาษาไทย, คณิตศาสตร์, วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม, สุขศึกษาและพลศึกษา, ศิลปศึกษา, การงานและอาชีพ, ภาษาต่างประเทศ

ถ้าลองนึกคำสักคำขึ้นมา แล้วโยนคำนั้นใส่ลงไปในหมวดของสาระตามที่ว่ามานี้ คงจะผูกเรื่องออกมาได้เป็นเรื่องราวไม่รู้จบ

นั่นคือ ไม่ว่าคำไหน เรื่องอะไร ล้วนเกี่ยวข้องกับทั้ง ๘ วิชาการศึกษาขั้นพื้นฐาน ทั้งยังโยงใยกันนัวเนียเหมือนใยแมงมุม ให้พูดให้เล่าได้เป็นสารพัดแล้วแต่จะนึกได้

เพราะทุกอย่างเกี่ยวเนื่องกัน จึงมีแนวคิดเรื่อง ‘การบูรณาการ’ เกิดขึ้น

ดร.อุทัย ดุลยเกษม คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ กล่าวว่า การบูรณาการเกิดขึ้นได้กับทุกวิชา เพียงแต่บางเรื่องกับบางวิชาอาจจะบูรณาการง่าย ขณะที่กับบางวิชาอาจจะซับซ้อน แต่ทั้งหมดมีมุมให้บูรณาการได้แน่นอน

ปัญหาของครูเมื่อต้องบูรณาการคือ อาจจะไม่มั่นใจในสาระที่กำลังจะสอน อีกปัญหาคือ ตีความสาระที่จะบูรณาการผิด ทำให้นำไปใช้กับวิชาต่างๆไม่ได้

ดร.อุทัยยกตัวอย่างว่า การจะนำเรื่องเพศศึกษาเข้าสู่บทเรียน ถ้าตีความเพศศึกษาไม่ชัดเจน ก็จะเอาไปบูรณาการไม่ได้ เช่น ติดกับความหมายแคบที่มองเรื่องเพศศึกษาเป็นเพียงเรื่องของเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัย (Safe Sex) อย่างเดียว จะทำให้เอาเนื้อหาเชื่อมโยงเข้าบทเรียนต่างๆ ยาก แต่หากมองว่า เรื่องเพศเป็นเรื่องระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ เป็นเรื่อง Human Relation ทำความเข้าใจว่า ความแตกต่างหลากหลายของคนเป็นเรื่องปกติ เช่น แม้ในเพศชายแต่ละคน ก็ยังแตกต่าง มีอ้วน ผอม สูง เตี้ย คล้ำ ขาว ยาว หยิก ซึ่งการทำความเข้าใจในความหมายของความแตกต่างว่าเป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่เรื่องใครดีกว่าใคร เป็นเรื่องพื้นฐานของความเข้าใจในทุกสิ่ง ซึ่งเกี่ยวโยงไปได้กับทุกวิชา

วิชาไหนๆ ก็โยงเข้ากับเพศศึกษาได้

อ.อรวรรณ ไทยสวัสดิ์ ครูสอนศิลปะ โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร เป็นครูที่สนใจหยิบเรื่องรอบๆตัวนักเรียน เข้าไปในวิชาศิลปะที่เธอสอนอยู่ทั้ง ๓ แขนง คือ ศิลปะ ดนตรี นาฏศิลป์

อ.อรวรรณเริ่มจากพิจารณาว่า สิ่งล่อแหลมที่มีอยู่ในสังคมมีเรื่องอะไรบ้าง เช่น มีเรื่องยาเสพติด เรื่องโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ก็จะเน้นใส่เนื้อหาที่ให้ความรู้เรื่องเหล่านี้ไปในวิชาเรียนแล้วให้นักเรียนร่วมกันทำกิจกรรม

ตัวอย่างเช่น เมื่อ อ.อรวรรณ จะพูดเรื่องปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนกับคนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน พ่อแม่ ครู ฯลฯ การสอนของครูจะมีมิติที่มากกว่าเพียง ‘ครูบอก’ แล้ว ‘นักเรียนจำ’ แต่อ.อรวรรณจะปฏิบัติให้เกิดความรู้สึกร่วมกัน เช่น ทำตัวเป็นครูขี้บ่นให้นักเรียนทั้งรำคาญและผวา เมื่ออารมณ์ในห้องเรียนได้ที่ อ.อรวรรณก็จะให้นักเรียนแบ่งกลุ่มกันแลกเปลี่ยนความรู้สึก ความไม่สบายใจ ต่อปัญหาที่เกิดกับคนใกล้ตัว ซึ่งนักเรียนจะถกกันถึงทางออกในแนวทางต่างๆ ได้คำตอบอย่างไร นักเรียนมีหน้าที่นำเสนอตามวัตถุประสงค์การสอนในคาบนั้นๆ ผลที่ได้มีทั้งการนำเสนอทั้งแบบภาพเขียน หรือการแสดงละคร

อ.อรวรรณยกตัวอย่างว่า ‘เช่น เขาแสดงละคร กลุ่มไหนแสดงเสร็จ ก็จะให้เพื่อนวิจารณ์ ลักษณะการแสดง น้ำเสียงเป็นยังไง ความกล้า ความสมบทบาท ในเรื่องเป็นเรื่องวัยรุ่นเข้าไปในบาร์ พอเล่นเสร็จแล้วเพื่อนวิจารณ์ว่า เล่นได้ดีมาก ‘แรด’ สมกับที่เข้าไปในบาร์ อาจารย์ก็จะชวนเขาคุยว่า ‘เหรอ... ‘แรด’ นี่เป็นยังไง แล้วเคยเข้าไปในบาร์ไหม มันดีไหม ไปแล้วเป็นยังไง’

ด้วยวิธีคล้ายๆกันนี้ ที่ทางเหนือของเรา โรงเรียนธีรกานท์บ้านโฮ่ง อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน ก็สอดแทรกเรื่องเพศเข้าไปในวิชาภาษาอังกฤษ ภาษาไทย เช่น สอนเรื่องคำศัพท์ที่เกี่ยวข้อง ให้นักเรียนแต่งโคลงกลอน แล้วเปิดประเด็นการพูดคุย

เรียนรู้จริง หรือได้แค่จัด

สำหรับดร.อุทัยแล้ว ไม่ได้ตีกรอบว่า อะไรจึงเรียกว่า บูรณาการ หรืออย่างใดไม่ใช่ ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุยเล็กๆน้อยๆระหว่างครูกับนักเรียน การนำกิจกรรมเข้าไปใช้ ฯลฯ ล้วนเรียกได้ว่าเป็นการบูรณาการหมด

‘สำคัญคือเมื่อหมดวันแล้ว เด็กได้อะไร เด็กได้แนวคิดไหม’ ดร.อุทัยกล่าว

เช่นเดียวกัน อ.ก่อศักดิ์ ศรีน้อย ผู้อำนวยการโรงเรียนสทิงพระวิทยา อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา เกิดโจทย์ในใจขึ้นว่า ปัญหาเรื่องเพศเป็นปัญหาที่รุนแรง แล้วการเรียนรู้เรื่องเพศก็มักจะมาจากแหล่งที่ผิด อีกทั้งยังเป็นการเรียนรู้ที่จำกัดอยู่แค่เรื่องการร่วมเพศ

‘แรงขับทางเพศ เราห้ามไม่ได้ แต่เราติดปัญญาทางเพศให้เขาได้’ อ.ก่อศักดิ์ กล่าว

แนวคิดนี้จึงเป็นต้นสายปลายเหตุ ที่ทำให้เรื่องเพศศึกษาเข้าไปสู่โรงเรียนสทิงพระวิทยา โรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมฯในจังหวัดสงขลา

แต่อ.ก่อศักดิ์ก็คิดต่อว่า แล้วจะนำเข้าสู่โรงเรียนอย่างไร อย่างที่เคยคิดง่ายๆ ทำง่ายๆคือ การจัดกิจกรรมรณรงค์
‘ผมถามว่า ที่จัดๆกันนั้น คุณรู้ไหมเด็กได้อะไร คำตอบคือ ไม่ แต่แค่ ‘ได้จัด’’

ดังนั้น วิธีที่อ.ก่อศักดิ์เลือก คือ ตั้งเป็นวิชา ใช้ชื่อว่าวิชา ‘เพศศึกษารอบด้าน’ เปิดสอนแก่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ และ ๔

‘เมื่อทำแล้ว ถามว่าได้ผลไหม ก็ตอบได้แค่ว่า เป็นวิชาที่ครูยืนยันว่า เด็กไปนั่งรอเรียน’ อ.ก่อศักดิ์ตอบ

อีกปัญหาใหญ่สำหรับคุณครูคือ เนื้อหาที่ต้องสอนอัดแน่น แต่มีเวลาจำกัด การจะใช้เวลาไปกับการเชื่อมโยงวิชาไหนเข้ามา ก็เท่ากับมาเบียดเบียนเวลาอันน้อยนิดที่ครูต้องเร่งสอนให้ครบตามหลักสูตร

‘เพราะครูถูกเทรนมาแบบสายเดี่ยวหมด จริงๆต้องใช้เกาะอก’ ดร.อุทัยพูดเปรียบเปรยว่า นอกจากคุณครูจะต้องสอนเนื้อหาให้ครบตามวัตถุประสงค์ของหลักสูตรแล้ว คุณครูยังถูกสอนให้เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะเรื่องของตนเอง ทั้งที่จริงๆการเรียนการสอนต้องคลุมทั้งหมด ไม่ใช่แบบสายเดี่ยว แต่เป็นเกาะอก เป็นผ้าถุง นั่นคือเป็นการเรียนรู้แบบองค์รวม (Holistic)

‘หลักสูตรเนื้อหามากไป ทั้งที่เรียนมากๆ เดี๋ยวก็ลืม ตอนนี้ให้ผมไปเอ็นท์ รับรองตกแหงๆ’ ดร.อุทัยกล่าว

และเช่นเดียวกัน ครูเองก็เบื่อหน่าย เพราะมักมีโครงการต่างๆ เข้าไปในโรงเรียน เช่น โครงการป้องกันยาเสพติดของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ โครงการด้านสิ่งแวดล้อม หรือแม้แต่โครงการก้าวย่างอย่างเข้าใจ ขององค์กรแพธและเครือข่ายพันธมิตร ที่ต่างก็พยายามจะเข้าไปเจาะกระบวนการเรียนการสอนเรื่องเพศศึกษา ทั้งที่ทั้งหมดก็ล้วนอยู่ในเนื้อหาที่ต้องเรียนรู้แบบองค์รวมอยู่แล้ว

เนื้อหามี เวลาไม่พอ ทางออกอยู่ไหน

อ.จินตนา จิตนารินทร์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ โรงเรียนธีรกานท์บ้านโฮ่ง กล่าวว่า เมื่อจะบูรณาการเรื่องใดเข้าสู่การสอน ก็ต้องหาพื้นที่และหาโอกาสที่จะให้เอาเข้าสู่วิชาเรียนด้วย

เช่น ในวิชาคณิตศาสตร์ซึ่งเนื้อหาแน่น แต่ครูผู้สอน เป็นครูที่รอบรู้และมีบุคลิกที่นักเรียนอยากเข้าหา ทางโรงเรียนจะแถม ‘ชั่วโมงค้นคว้า’ ซึ่งเป็นชั่วโมงการเรียนรู้แบบอิสระของนักเรียน กับ ‘คาบประชุม’ ซึ่งเป็นชั่วโมงที่ครูกับนักเรียนมาร่วมคุยแลกเปลี่ยนทำกิจกรรมกันสัปดาห์ละ ๑ ชั่วโมง เพื่อเปิดช่องให้คุณครูและนักเรียนใช้เวลาเหล่านี้ในการเรียนรู้

เช่นที่โรงเรียนธีรกานท์บ้านโฮ่งเคยทำ คือ เปิดคาบประชุมให้เป็นเวทีทอล์กโชว์ โดยอาจารย์นักพูดที่นักเรียนชื่นชอบ ซึ่งเรียกความสนใจได้โข

การให้ ‘บริการเสริม’ เป็นอีกวิธีหนึ่งที่น่าสนใจ เช่น โรงเรียนธีรกานท์บ้านโฮ่งมีปัญหาที่ครูห่วงคือเรื่องความรัก อ.จินตนาและคุณครูส่วนหนึ่งจึงเปิดให้บริการเสริม แจกเบอร์มือถือให้นักเรียน ทำเป็นฮอตไลน์สายด่วน เปิดสายให้นักเรียนโทรหาได้ตลอดเวลา งานนี้ ปกปิดชื่อ คุยได้ทุกเรื่อง พร้อมสัญญาว่า จะไม่เอาไปฟ้องฝ่ายปกครองแน่นอน

เรื่องที่นักเรียนปรึกษา ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องสัพเพเหระ เช่น เขาจะโกรธหนูไหม หนูควรทำอย่างไร งานนี้คุณครูจึงทำหน้าที่เหมือนเป็นศิราณี ให้คำปรึกษาเรื่องของใจ อ.จินตนากล่าวว่า มีบ้างบางครั้งที่นักเรียนมีความกังวลแล้วมาปรึกษาเช่น กำลังกังวลว่าจะตั้งครรภ์ ซึ่งปัญหาต่างๆของนักเรียน ก็คือบทเรียนของครูที่ทำให้ต้องมาปรับกลยุทธ์กันใหม่ เช่น เมื่อพบว่าวัยรุ่นกำลังกังวลว่าจะตั้งครรภ์ก็เท่ากับว่าเขามีเพศสัมพันธ์ที่ไม่ปลอดภัย ครูก็ต้องปรับกลยุทธ์การสอนไปใส่เนื้อหาในโอกาสต่างๆ

คล้ายๆกันที่โรงเรียนสทิงพระวิทยา ที่มี Question Box หรือกล่องคำถาม ให้นักเรียนมาหย่อนคำถามเอาไว้ แล้วครูจะหาคำตอบมาแปะไว้ที่บอร์ด คำถามที่พบก็เช่น ‘หน้าเจ็ดหลังเจ็ด’ หมายถึงอะไร ส่วนใหญ่เป็นคำถามแนว Safe Sex ซึ่งทางโรงเรียนจะเชื่อมโยงกับคุณหมอในละแวกใกล้เคียง และสาธารณสุขอำเภอ ที่มาช่วยกันตอบคำถามบางส่วนด้วย

เทคนิคคุณครู

จะทำอย่างไร ที่จะสร้างบรรยากาศการเรียนการสอนให้ดี

อ.อรวรรณ ไทยสวัสดิ์ โรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง เห็นว่า ครูที่มีบุคลิกที่ดูสบายๆ หัวใจวัยรุ่น พูดจาโดนใจ จะทำให้นักเรียนสบายใจที่จะเข้าหาและกล้าพูดคุยด้วย

อ.จินตนา จิตนารินทร์ โรงเรียนธีรกานท์บ้านโฮ่ง กล่าวว่า ครูต้องเป็นผู้ที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี เอื้ออำนวย ต้องเป็นคนที่นักเรียนเข้าหา ไว้ใจ พูดคุยให้คำปรึกษาไม่ใช่ตอบโต้ด้วยวิธีที่มุ่งประหัตประหารเด็ก เช่น ไปดุซ้ำว่าทำไมถึงทำแบบนี้! หรืออีกนัยหนึ่งคือ ‘ต้องไม่ทำตัวเป็นฝ่ายปกครอง แต่ต้องเป็นฝ่ายแนะแนว’

การให้โอกาสนักเรียน เป็นอีกเรื่องที่สำคัญ อ.ก่อศักดิ์ ศรีน้อย ผู้อำนวยการโรงเรียนสทิงพระวิทยา เคยเผชิญสถานการณ์ที่นักเรียนเรียนดีคนหนึ่ง เป็นที่ชื่นชมของทุกคน แต่เธอหายไปกับเพื่อนชายคนหนึ่งในคืนเทศกาลสำคัญ แม่ของเธอมองว่าเป็นเรื่องบัดสี ความอับอายทำให้แม่ดึงดันจะให้ลูกลาออกจากโรงเรียน ผู้อำนวยการโรงเรียนจึงต้องรั้งไว้ แต่คุณครูในโรงเรียนก็พากันตั้งคำถามว่า ทำไมจึงยอมให้เด็กท้องมานั่งสอบ แต่สุดท้ายทุกฝ่ายก็เข้าใจกันด้วยดีเมื่อชี้แจงข้อมูลกัน

นั่นคือ นอกจากบุคลิกของครูแล้ว บรรยากาศของเพื่อนครูด้วยกันก็เป็นเรื่องสำคัญ เช่น กรณีเพศศึกษา หากไม่ได้สื่อสารทำความเข้าใจกับคุณครูท่านอื่นๆ จะเกิดปฏิกิริยาไม่ยอมรับ

นอกจากนี้ การให้ผู้เรียนได้มีโอกาสแสดงความคิดเห็นอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา จะเอื้อให้เกิดบรรยากาศของการเรียนรู้

อ.อรวรรณมีเทคนิคว่า ครูผู้สอนต้องสังเกตลักษณะของนักเรียน บางทีนักเรียนห้องหนึ่งอาจจะเงียบสนิท แต่อีกห้องหนึ่งกลับช่างพูด ถ้าเป็นห้องที่เรียนเก่งก็จะอีกแบบหนึ่ง เช่น นักเรียนห้องคิงถ้าให้พูดจะไม่ยอมพูด แต่จะชอบถ้าให้เขียน ขณะที่บางห้องก็จะไม่ชอบเขียน แต่ชอบพูดมากกว่า

‘เด็กห้องที่ไม่พูดเราก็รุกเร้า สังเกตการณ์ คอยสรุป แล้วให้ทุกคนให้คะแนนกันเอง แล้วมีความคิดเห็นร่วมกัน’ อ.อรวรรณก็คอยเก็บข้อมูลจากการฟังเสียงวิจารณ์จากรอบนอก ที่จะทำให้เข้าใจวิธีคิดของนักเรียน

บทเรียนที่ได้จะมาจากการพูดคุยกันในชั้นเรียน และคะแนนที่นักเรียนทุกคนได้รับก็มาจากกิจกรรมที่ตนทำแล้วเพื่อนทั้งห้องร่วมกันประเมินนั่นเอง

คุณครูวิชาศิลปะท่านเดิมกระซิบให้ฟังว่า เมื่อบูรณาการมากเข้า หลังๆนักเรียนจะมาถามก่อนถึงชั่วโมงเรียนว่า ‘แม่ วันนี้จะเรียนอะไรกัน’ แม้เธอจะเก็บงำคำตอบไว้เป็นความลับ แต่อย่างน้อยก็สัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นที่นักเรียนจะเข้าห้องเรียน

แสดงว่า อะไรที่นอกเรื่องวิชาเรียน…วัยรุ่นชอบ ‘สายเดี่ยว’ ไม่เอา ขอแนว ‘ผ้าถุง’ กับ ‘เกาะอก’ ดีกว่า

•_• มีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง

2006-10-14T14:34:00.000+07:00

คอลัมน์ Food for Thought
นิตยสาร s-exchange

มีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง

ฉันกำลังมีความรัก!

แต่จะทำยังไงได้ อายุ ๑๔ แต่ดูเหมือนเด็กแค่ ๑๒ ขวบ เป็นเด็กที่ยังไม่โต รูปร่างก็เหมือนเด็กผู้ชาย เทียบกับเพื่อนๆ ใครๆ ก็ดูเป็นสาวเสน่ห์แรงกันทั้งนั้น ตรงกันข้ามกับฉันที่ไม่มีอะไรดีเลยสักนิด

เรื่องรักๆ ของลูซี่ (จากหนังสือเรื่อง เรื่องใสๆของวัยซ่า ตอน ชุดชั้นในเป่าลม) สาวน้อยมัธยมต้น ผู้ซึ่งไม่เคยมีประสบการณ์ใดๆ และกำลังหวั่นใจในหลายๆ สิ่งที่กำลังจะเป็นครั้งแรกของเธอ เธอเกิดมามีหลายอย่างที่ช้ากว่าคนอื่น เช่น สูงช้ากว่าใคร มีหน้าอกช้ากว่าใคร ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีใครมาชอบ แต่เพื่อนๆรุ่นเดียวกันนี่สิ ล้ำหน้าไปไกลกว่าหลายก้าวแล้ว

ยิ่งกว่านั้น ลูซี่ยังต้องเจอกับช่วงวัยและจังหวะชีวิตที่ผู้ใหญ่มักตั้งคำถามใส่ เช่น คำถามเรื่องตัวตน เธอคิดยังไง เธอรู้สึกยังไง หรือคำถามเรื่องอนาคต เธออยากเป็นอะไร เธออยากทำอะไร

ลูซี่ในวัย ๑๔ คงเป็นทั้งคนโชคดีและโชคร้าย ที่มีแม่เป็นนักจิตวิทยา แม่จึงละเอียดอ่อนกับความรู้สึก คอยสังเกต พูดคุย และพร้อมเป็นที่ปรึกษาให้อยู่ตลอดเวลา ครูที่โรงเรียนก็คอยถามไถ่ชวนคุยถึงเรื่องตัวตนและอนาคต

แต่มันไม่ได้ดีกับสาวน้อยวัยสับสนอยู่ตลอดทุกกรณี เพราะสำหรับวัย ๑๔ นั้น ไม่ใช่ทุกครั้งที่อยากเล่าเรื่องให้พ่อแม่และครูฟัง อยากเล่าให้เพื่อนฟังมากกว่า แม้คำถามของผู้ใหญ่จะเป็นคำถามที่เปิดใจก็ตาม แต่ยิ่งซักมากก็ยิ่งไม่อยากตอบ หรือจะพูดให้จริงคือ ตอบไม่ถูก ไม่รู้จะตอบอะไร

เรื่องสับสนสำหรับเธอนั้น เป็นเรื่องที่อยากเล่าให้เพื่อนฟัง แต่ก็อายและไม่มั่นใจ สำหรับวัยนี้ คนที่น่าอิจฉาที่สุด ก็คือคนที่มั่นใจในตัวเอง และก็รู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร ซึ่งเป็นสิ่งที่ลูซี่ไม่รู้

แต่สิ่งที่เธอได้เรียนรู้ต่อมาก็คือ ผู้คนรอบตัวที่ดูดี เหมือนไม่มีปัญหาอะไร จริงๆแล้วก็ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ที่เหนือไปกว่านั้นคือ ในความไม่สมบูรณ์แบบ ก็ไม่มีอะไรที่แย่เกิน แต่เลือกและสร้างบางอย่างที่เหมาะสมได้

กับความรักครั้งแรก ที่ทำให้เคลิบเคลิ้ม อยากคุย อยากสบตา อยากลองจูบกับคนที่ชอบ ลูซี่ได้รู้ในเวลาต่อมาว่า ความรู้สึกแบบรักแรกพบ กับความรู้สึกหลังจากเมื่อได้รู้จัก มันแตกต่างกัน

สิ่งที่ชอบในวันนี้ อาจจะ ‘เปลี่ยน’ ไปในอนาคตก็ได้ และมันก็เป็นแบบนี้กับทุกเรื่องนั่นล่ะ

……………

พร้อมหรือยังที่จะท้อง? คำถามนี้ ดูเป็นคำถามส่วนตัว เพราะเรื่องพร้อมหรือไม่พร้อมนั้น ไม่มีคำตอบตายตัว แต่ขึ้นอยู่กับชีวิตของแต่ละคน

แต่ถ้าถามว่า ที่ท้องนี่พร้อมหรือยัง? คำตอบกลับไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวเสียแล้ว เพราะมันผูกกับเรื่องที่สังคมจะยอมรับ หรือไม่ยอมรับเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

‘มีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง : เสียงจากผู้หญิงที่ตั้งท้องเมื่อไม่พร้อม’ จัดทำโดยมูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง บันทึกเรื่องจริงจากความในใจของผู้หญิงที่ตั้งท้องเมื่อไม่พร้อม

ชีวิตของหญิงสาวหลายต่อหลายคน ต้องเผชิญกับสถานการณ์ท้องไม่พร้อม น่าเศร้าที่ทางออกไม่ได้มีให้เลือกมากนัก แล้วยังต้องคิดต่อเรื่องก้าวต่อไปของชีวิตด้วย พร้อมกับที่หลายคำถามประดังประเดเข้ามา ทำแท้งบาปไหม ท้องโตจะอยู่ยังไง จะเลี้ยงยังไงไหว ข้อจำกัดมากมาย แต่คนจำนวนหนึ่งก็ต้องฝืนตัวเองว่าพร้อมกับการตั้งครรภ์ทั้งที่ไม่พร้อม

แต่ความจริงหนึ่งคือ สำหรับคนจำนวนหนึ่งที่ท้องเมื่อไม่พร้อม การยุติการตั้งครรภ์เป็นทางออกเดียวที่เขาต้องการ ความจริงข้อนี้ เกิดขึ้นคู่ขนานกับทัศนคติที่ว่า ผู้หญิงที่ไปทำแท้งคือผู้หญิงแรด

อ่านเรื่องราวเหล่านี้แล้ว สะท้อนใจว่า เงื่อนไขในชีวิตของคนคนหนึ่ง กลับไม่อาจขึ้นกับตัวเองได้ แต่ขึ้นกับสังคม ผลที่เกิดขึ้นกับคนที่ท้องเมื่อไม่พร้อม คือ เป็นคนที่กำลังหาช่องทางอยู่ ยังไม่ได้ทำแท้ง คนที่ทำแท้งจนสำเร็จปลอดภัย คนที่ทำแท้งแล้วตกเลือดจนไปเข้ารับการรักษาพยาบาล และคนที่ไม่สามารถทำแท้ง แต่ต้องตั้งท้องจนครบกำหนด

ถ้าวันหนึ่ง ปัญหาเรื่องตั้งท้องเมื่อไม่พร้อมเป็นปัญหาของเราเอง เราจะมีทางเลือกใดที่ดีพอ และกระทบต่อสุขภาพทั้งทางกายและใจน้อยที่สุด

เรื่องใสๆของวัยซ่า ตอน ชุดชั้นในเป่าลม
(Mates, Dates & inflatable bras)
หนังสือชุดสำหรับวัยรุ่น, สัญชาติอังกฤษ
เขียน : แครี่ ฮอปกินส์
แปล : ภูวดี ตู้จินดา
แพรวสำนักพิมพ์, ๒๕๔๗

มีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง : เสียงจากผู้หญิงที่ตั้งท้องเมื่อไม่พร้อม
มูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง (สคส.), ๒๕๔๗
สคส. ผลิตสื่อเรื่องนี้ในรูปแบบหนังสือ ซีดี และวิดีโอ
ผู้สนใจสามารถสั่งซื้อได้ที่ สคส. ๑๒/๒๒ ถนนเทศบาลสงเคราะห์
แขวงลาดยาว กรุงเทพฯ ๑๐๙๐๐
โทร. ๐-๒๕๙๑–๑๒๒๔-๕

•_• ทำไมผู้หญิงจึงติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์มากกว่าผู้ชาย

2006-10-14T14:16:00.000+07:00

สื่อสังวาส
(ธันวาคม ๒๕๔๗)

ทำไมผู้หญิงจึงติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์มากกว่าผู้ชาย

รายงานล่าสุดจากยูเอ็นเอดส์ระบุว่า เกือบครึ่งหนึ่งของผู้ติดเชื้อเอชไอวี / เอดส์ ๓๗.๒ ล้านคนทั่วโลก เป็น “ผู้หญิง”

บางประเทศในแอฟริกา ร้อยละ ๗๖ ของผู้ติดเชื้อที่มีอายุ ๑๕ - ๒๔ ปี เป็น “ผู้หญิง”

ข้อมูลยังบ่งชี้ว่า สองปีให้หลังมานี้ จำนวนผู้ติดเชื้อเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างต่อเนื่องในทุกภูมิภาค อย่าง…

เอเชียตะวันออก มีผู้หญิงติดเชื้อเอชไอวีเพิ่มขึ้นร้อยละ ๕๖
เอเชียกลาง มีผู้หญิงติดเชื้อเอชไอวีเพิ่มขึ้นร้อยละ ๔๘
ยุโรปตะวันออก มีผู้หญิงติดเชื้อเอชไอวีเพิ่มขึ้นร้อยละ ๔๘

ความจริงคือ ผู้หญิงมีความเสี่ยงที่จะติดเชื้อเอชไอวีสูงกว่าผู้ชาย

เหตุผลเบื้องต้น เป็นเหตุผลทางกายภาพ ด้วยอวัยวะของผู้หญิง เมื่อมีเพศสัมพันธ์ น้ำอสุจิจะขังอยู่ในช่องคลอดซึ่งเป็นเนื้อเยื่ออ่อนๆ ที่จะมีโอกาสติดเชื้อเอชไอวีได้สูง ต่างจากอวัยวะเพศของผู้ชาย ดังนั้น การมีเซ็กส์ผ่านช่องคลอดจึงมีความเป็นไปได้ที่ผู้ชายจะส่งเชื้อเอชไอวีให้แก่ผู้หญิง มากกว่าที่ผู้หญิงจะส่งเชื้อให้ผู้ชายถึงสองเท่า

เหตุผลถัดมา คือ สังคมกำหนดให้เป็นเช่นนั้น

ในสังคมที่กำหนดว่า เรื่องเพศ…ผู้ชาย “ได้” ผู้หญิง “เสีย” ผู้ชายจึงโลดแล่นในเรื่องเพศได้ไม่น่าเกลียด แต่ผู้หญิง “ที่ดี” ควรจะไร้เดียงสาเรื่องเพศ

ทำอย่างไรให้ไร้เดียงสาเรื่องเพศ คือ ผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัว ห้ามมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร เรื่องเพศห้ามพูด ห้ามรู้ ห้ามต่อรอง ห้ามพกถุงยางอนามัย เพราะจะดูเจนจัดในทางเพศ

บรรทัดฐานทางสังคมได้ยัดเยียดความอันตรายให้แก่ผู้หญิง กฎเกณฑ์ต่างๆทำให้ผู้หญิงขาดข้อมูลเรื่องเพศ และเรื่องโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ มีเพียงคาถาเสื่อมๆ ที่ท่องว่าต้อง “รักเดียวใจเดียว” ซึ่งก็อาจยังทำให้หญิงติดเชื้อได้หากไปมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ป้องกันกับผู้มีเชื้อ

ข้อเท็จจริงย้ำว่า หนทางหนึ่งในการป้องกันเชื้อเอชไอวี ก็คือการใช้ถุงยางอนามัย แต่ถุงยางอนามัยก็เป็นอุปกรณ์ที่ “ถูกบอก” หรือ “ออกแบบ” มาว่าให้ใช้กับผู้ชาย สำหรับฝ่ายหญิงนั้น แม้จะมีถุงยางอนามัยสำหรับผู้หญิง แต่รูปลักษณ์ก็ดูไม่สร้างความรื่นรมย์ ไม่น่าใช้ ขาดการพัฒนาต่อ สำหรับเทคโนโลยีใหม่ๆ เช่น สารป้องกันการติดเชื้อ (Microbicide) ก็ยังพัฒนาไม่ได้ผล

ดังนั้นปัญหาจึงตกอยู่ที่ผู้หญิงว่าทำอย่างไรจะให้คู่รักยอมใช้ถุงยางด้วย

จะใช้ถุงยางได้ ก็ต้องเริ่มจากมีถุงยางอนามัย เกิดไม่มีถุงยางจะทำอย่างไร เรื่องลืมพกเกิดขึ้นได้เสมอ แต่ถ้าผู้หญิงช่วยพก คนส่วนหนึ่งก็ยังไม่ยอมรับ

เมื่อมีถุงยางแล้ว ผู้หญิงจะกล้าขอคู่รักของตัวเองให้ใส่ถุงยางไหม คงมีทั้งคนที่กล้าและไม่กล้า แล้วผู้ชายยอมรับได้ไหมถ้าคนรักของตัวเองขอให้ใส่ถุงยาง

สำหรับบางคู่ ผู้หญิงก็ไร้อำนาจในการต่อรอง เพราะเมื่อขอให้อีกฝ่ายใช้ถุงยาง นั่นคือการก้าวก่ายที่ลูกผู้หญิงอาจเอื้อมเกินไป และเป็นเครื่องหมายของความไม่ไว้วางใจ

ที่ต้องคิดต่อมาคือ ถ้ากำลังรู้สึกไม่ปลอดภัยในเพศสัมพันธ์ ผู้หญิงจะสามารถสื่อสารเพื่อปฏิเสธการมีเพศสัมพันธ์ครั้งนั้นหรือไม่

หลายพื้นที่ในโลก คู่รักที่แต่งงานและอยู่กินกันในความสัมพันธ์แบบผัวเดียวเมียเดียว จะไม่ป้องกันเมื่อมีเพศสัมพันธ์ และหลายคู่มองว่าถุงยางเป็นสัญลักษณ์ของการไม่ซื่อสัตย์

แล้วจำนวนผู้ติดเชื้อเอชไอวีก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เรื่องที่น่ายินดีคือ ระยะหลังคนรุ่นใหม่กล้าที่จะเปิดเผย แสดงออกมากขึ้น และยืดหยุ่นในเรื่องของพรหมจรรย์มากขึ้น นั่นคือการเลิกยึดติดกับเพศสัมพันธ์ครั้งแรกหลังแต่งงาน มาเป็นการมีเพศสัมพันธ์เมื่อพร้อมทั้งสุขภาวะทางกายและใจ

แต่สิ่งเหล่านี้ อาจไม่ได้หมายถึงการมีข้อมูลข่าวสารที่มากขึ้น และไม่ได้เกี่ยวกับอำนาจในการต่อรองที่เท่าเทียม
สำหรับผู้หญิงทั้งที่ยังเป็นเด็กน้อย กำลังเข้าสู่วัยสาว เป็นหญิงสาว จะทำอย่างไรเพื่อป้องกันตัวเองจากเชื้อเอชไอวี คงต้องเริ่มจากเข้าใจตัวเองก่อนว่า ตัวเองอยากมี “ความรัก” หรืออยากมี “เพศสัมพันธ์”

หากอยากมีความรัก แล้วต้องต่อเรื่องเพศด้วยจะพร้อมไหม ถ้าพร้อมก็ต้องรู้ว่าจะต้องทำอย่างไรที่จะมีเพศสัมพันธ์อย่างปลอดภัย ถ้ายังไม่พร้อม หรือไม่อยากมีเพศสัมพันธ์ ต้องรู้จักวิธีที่จะปฏิเสธคนของตัวเองได้

ทว่าเรื่องเพศในสังคมของผู้หญิงจำนวนมาก ยังคงเป็นเรื่องลับที่ไม่พูดกัน

วงสนทนาของผู้หญิงส่วนใหญ่ ไม่ค่อยมีใครเล่าเรื่องเพศที่ลึกลงไปถึงขั้นมีเพศสัมพันธ์ ไม่ค่อยมีใครกล้าปรึกษาเรื่องเพศกับเพื่อนเมื่อมีปัญหา แม้แต่การมองดูอวัยวะเพศของตัวเองก็ยังเป็นเรื่องที่ผู้หญิงน้อยคนจะปฏิบัติ

หากกล้าที่จะเล่า กล้าที่จะแลกเปลี่ยน ไม่เพียงแต่ได้ระบายความอึดอัด ยังได้ถ่ายเท แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน เพียงเล่าให้เพื่อนฟัง อย่างน้อยเพื่อนก็จะช่วยเหลือได้มากกว่าที่เจ้าของปัญหาต้องผ่านวิกฤตของชีวิตเพียงลำพัง

ผู้หญิงพูดเรื่องเพศไม่ใช่เรื่องเสียหาย เพราะทุกคนจะได้เป็นทั้งคนฟังและคนเล่า ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

•_• Farewell My Concubine & Boy meets Boy

2006-09-19T16:23:00.000+07:00

คอลัมน์ Food for Thought
นิตยสาร s-exchange

ความรู้สึกเป็น ‘ของจริง’

Farewell My Concubine ภาพยนตร์จีนในปี ๑๙๙๓ เล่าเรื่องราวของสองหนุ่มคู่พระ-นาง ‘เสี่ยวโหลว’ (รับบทโดย Zhang Fengyi) และ ‘เตี๋ยอี’ (รับบทโดย Leslie Cheung) ซึ่งเป็นนักแสดงในวงอุปรากรจีน (งิ้ว)

เรื่องราวเปิดฉากมาในประเทศจีนปี ๑๙๒๔ และดำเนินเรื่องราวต่อเนื่องมากินเวลาอีกกว่า ๕๐ ปี เป็น ๕๐ ปีที่เหตุการณ์ทางสังคมและการเมืองเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง แน่นอนว่าความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นกระทบต่อวิถีชีวิตและจิตใจของผู้คน ทั้งจากสงครามจีน-ญี่ปุ่น การปกครองโดยระบอบคอมมิวนิสต์ และที่สร้างความบอบช้ำมากที่สุดคือ ‘การปฏิวัติวัฒนธรรม’

ที่จริง Farewell My Concubine หรือ ‘ฉอต้าอ๋องลานางสนม’ เป็นชื่อของอุปรากรปักกิ่ง บทประพันธ์นี้เป็นโศกนาฏกรรมความรัก เตี๋ยอีรับบทเป็นนางสนมที่มีความรักมั่นคง และเลือกความตายเพื่อแลกกับความรัก

นอกบทละคร เตี๋ยอีมีชีวิตที่เศร้าๆ แม่ของเขาเป็นหญิงโคมแดง พอมีลูกแล้วก็ลำบาก ยิ่งเป็นลูกชายก็ยิ่งหมดโอกาสที่จะได้เลี้ยงลูกให้เติบใหญ่ เตี๋ยอีจึงถูกส่งมาที่โรงงิ้ว สมัยนั้น ใครๆ ก็ชอบดูงิ้ว เป็นศิลปะการแสดงที่เฟื่องฟู

กว่าจะเป็นนักแสดงที่ดีได้ ต้องผ่านการเคี่ยวกรำ ให้ร้อง รำ ทำเพลง บรรเลง อ่อนช้อย อย่างทรมาน เตี๋ยอีโชคดีที่มีศิษย์พี่ ‘เสี่ยวโหลว’ คอยดูแลช่วยเหลือ และทั้งคู่เป็นนักเรียนการแสดงที่มีฝีมือชั้นแนวหน้า จนได้ก้าวมาถึงจุดสูงสุดที่เป็นตัวพระตัวนางคู่กัน ทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกันทั้งในบทและนอกบท เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เคยแยกจากกัน

แต่หลายๆอย่างเริ่มไม่เหมือนเดิม เมื่อชีวิตจริงของทั้งสองมีคนอีกคนหนึ่งก้าวเข้ามา แยกความสัมพันธ์ของคนทั้งสองให้ห่างกัน และยิ่งซ้ำร้ายเมื่อสภาพทางสังคมการเมืองเปลี่ยนไป การปฏิวัติทางวัฒนธรรมทำลายทุกอย่างที่เป็นความคิด ความเชื่อ ความศรัทธา ของผู้คน ศิลปะการแสดงก็ถูกกำจัด เข้าสู่สภาพสังคมที่บีบคั้นให้คนทำร้ายกันเอง

จริงๆ แนวทางแบบ ‘การปฏิวัติวัฒนธรรม’ ยังมีให้เห็นในบางสังคมย่อยๆ เช่นพ่อแม่ที่ไม่ชอบให้ลูกๆ ฟังเพลงหรืออ่านการ์ตูน หรือแนวคิดแนวอนุรักษ์ที่อยากให้ทุกคนเป็นเหมือนๆ กันเพียงแค่แบบเดียว ซึ่งไม่ได้ให้ผลดีอะไรมากไปกว่าการสร้างความรวดร้าวแก่คนในสังคมเดียวกัน

ชีวิตจริงเปลี่ยน สภาพสังคมเปลี่ยน สุดท้ายจึงมีเพียงเรื่องราวในบทประพันธ์ที่สอนให้รู้จักแก่นแท้ของความเป็นมนุษย์ และเป็นสิ่งเดียวที่ยังเป็นนิรันดร์

ถัดมาอีก ๑๐ ปี เมื่อปีที่แล้ว Boy Meets Boy หรือ บอยกิ๊กบอย เป็นนวนิยายอเมริกัน เล่าเรื่องของกลุ่มเพื่อนวัยรุ่น ผ่าน ‘พอล’ หนุ่มเกรด ๑๑

ฉากหลังของเรื่อง เป็นเมืองที่มีความหลากหลาย เช่นสถานที่เที่ยวในเมืองนี้ ไม่มีที่เที่ยวของเกย์ หรือชายล้วน หญิงล้วนอยู่ แต่ผสมปนเปกัน และแต่ละตัวละครก็มีลักษณะที่เด่นชัดและน่าสนใจ เช่น ‘พอล’ ผู้ซึ่งมั่นใจว่าตัวเองเป็นเกย์อย่างแน่ชัดตั้งแต่อายุ ๕ ขวบ มีเพื่อนสนิทที่รู้ใจกันมากชื่อ ‘โทนี่’ เป็นเพื่อนที่ต่างฝ่ายต่างรู้กันว่า ระหว่างทั้งสองมีอะไรบางอย่างที่หาได้ยากและมีความหมายมากกว่าแค่เรื่องรักๆใคร่ๆ

‘โจนี่’ สาวสวยอีกคนที่สนิทกันมาก ถึงขั้นนิยามความสัมพันธ์กันว่า ถ้าหากได้เป็นแฟนกัน ต่างฝ่ายต่างจะได้สิ่งที่ดีที่สุด และมิตรภาพที่ไม่ต้องมีความกดดันทางเพศ

‘ไคล์’ อดีตคนรักที่สับสนว่าตัวเองชอบคนแบบไหน แต่ก็เกลียดการถูกติดฉลากจากคนอื่น และ ‘โนอาห์’ คนอ่อนไหวและเป็นคนรักของพอล

สังคมใน Boy meets Boy เป็นสังคมที่ค่อนข้างอยู่ตัว คนวัยแสวงหารู้จักตัวเองดี และต่างมีส่วนช่วยกันสร้างสภาพแวดล้อมในสังคมให้ดีไปด้วย เช่น การอยากให้คนอื่นมีความสุข ไม่ตัดสินกัน แต่เลือกจะรับฟัง และเชื่อมั่นผู้อื่น เมืองนี้จึงเป็นเมืองในอุดมคติของคนทุกเพศ

ขณะที่ ‘Farewell My Concubine’ ประณีตและลึกซึ้ง ‘Boy Meets Boy’ ก็โรแมนติกมาก

งานสองชิ้นนี้ เรื่องหนึ่งอยู่ในศตวรรษที่ ๒๐ อีกเรื่องอยู่ในศตวรรษที่ ๒๑ ดูแล้วชวนให้คิดลึกต่อไปไกลได้หลายมิติทีเดียว

Farewell my concubine / หลายแผ่นดินแม้สิ้นใจก็ไม่ลืม (๑๙๙๓)
ภาพยนตร์จีนCast: Leslie Cheung, Zhang Fengyi, Gong LiDirector: Chen KaigeScreenplay: Lilian Lee and Lu Wei based on the novel by Lilian Lee

Boy meets Boy / บอยกิ๊กบอย (๒๐๐๓)
นวนิยายอเมริกัน
เรื่อง : เดวิด เลวิธาน
แปล: โตมร ศุขปรีชา
สำนักพิมพ์วงกลม, ๒๕๔๗

•_• รักหลากมิติ ของ ไอ อีจิมา & Kiki's Delivery Service

2006-09-19T16:12:00.000+07:00

คอลัมน์ Food for Thought
นิตยสาร s-exchange

ด้านหนึ่งของอิสรภาพ คือ ความเหงา

หนีเรียน ไม่คุยกับพ่อแม่ เที่ยวคลับ ลักขโมย ติดผู้ชาย ขายบริการ เป็นดาวโป๊

ทั้งหมดที่ว่ามา ติดอันดับในท็อปลิสต์ที่ผู้ใหญ่กลัวว่าเด็กจะเป็น

เช่นเดียวกัน ที่กล่าวมาทั้งหมด ก็บรรจุเต็มสูตรอยู่ในชีวิตจริงของผู้หญิงคนหนึ่ง

‘รักหลากมิติ ของ ไอ อีจิมา’ (Platonic Sex) บันทึกเรื่องราวเหล่านี้โดยไอ อีจิมา เจ้าของเรื่องเอง

ไอ อีจิมา เคยเป็นเด็กที่เรียนเก่งติดอันดับของโรงเรียน การพยายามเรียนดีของไอ เป็นความตั้งใจที่ไม่อยากให้พ่อแม่โมโห ท้ายที่สุด ไอก็ผ่านวัยเด็กมาโดยไม่เคยได้คิดถึงความฝันของตัวเอง ความปรารถนามีเพียงความต้องการได้รับคำชมและการยอมรับจากใครสักคน แต่ก็ไม่เคยได้รับการตอบสนองจากพ่อแม่ที่คาดหวังอยากให้ลูกต้องเก่งแบบไม่เป็นสองรองใคร

ไอ ไม่ได้เป็นเด็กวัยรุ่นคนเดียวที่เจอชะตากรรมเช่นนี้ เธอมีพรรคพวกที่เป็นจุดรวมของคนที่กระหายความรักและมิตรภาพ เป็นจุดรวมหัวใจของเด็กเปลี่ยวเหงาเร่ร่อน ไอติดอยู่กับแสงสี เตร็ดเตร่กลางดึก ยาเสพติด การค้าประเวณี
และแน่นอน พฤติกรรมเหล่านี้ ยากที่พ่อแม่จะยอมรับได้ จากการเลี้ยงดูแบบเข้มงวด จึงเปลี่ยนเป็นการบังคับ และนำไปสู่การตบตีให้หลาบจำ

‘ปกติลูกก็อยากจะสื่อสารพูดคุยกับพ่อแม่ แต่สำหรับฉันแล้ว ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่ฉันตั้งใจจะสื่อสารด้วยคำพูดกับพ่อผู้แสนเข้มงวดคนนี้ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้’

…แล้วไอ ก็หนีออกจากบ้าน เมื่ออายุ ๑๔ ปี เข้าสู่สังคมที่พ่อแม่ห้ามนักหนา

สิ่งเดียวที่ตรึงให้ไออยู่กับเรื่องเหล่านี้ได้คือ ชีวิตอิสระ และเสรีภาพที่ได้เลือกด้วยตัวเอง โลกที่ให้ความสนุกสนานจนห้ามไม่อยู่ แต่ลึกๆแล้ว ไอรู้ทั้งรู้ว่า มันคือความเจ็บปวดที่แทบทนไม่ได้

แต่ความอิสระก็อย่างหนึ่ง เพื่อให้อยู่รอดได้ไอจึงต้องทำงาน เริ่มจากงานในคลับ ต่อมาก็ขายบริการ จนกระทั่งเป็นนางเอกหนังเอวี (Adult Video) จากคนที่เคยเกลียดความพยายามกลับกลายเป็นคนมานะเพื่อให้มีชีวิตที่โอ่อ่าหรูหรา

ไอกลับมาบ้านอีกครั้ง หลังจากที่เธอใช้ชีวิตอย่างคนเหลวแหลกมาสิบปี ที่บ้าน ความรักในครอบครัวยังคงมีอยู่เปี่ยมล้น สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาคือ เธอได้รับการยอมรับและพูดคุยในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่ และเธอเองก็ตระหนักได้ว่า เรื่องเลวร้ายที่ได้ทำลงไป รวมถึงความคิดที่มีอยู่ตลอดว่าตัวเองเป็นเด็กที่ไม่มีความสุขนั้น อีกด้านที่เธอไม่เคยรู้คือ ความรู้สึกของพ่อแม่ว่าจะทุกข์ทรมานเพียงใด

เด็กหญิงคนหนึ่งหนีออกจากบ้านเมื่ออายุ ๑๔ ปี ด้วยความว้าเหว่ ช่างแตกต่างกับเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งออกจากบ้านด้วยความลิงโลดเมื่ออายุได้ ๑๓ ปี

Kiki’s Delivery Service ภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องราวของ กิกิ แม่มดฝึกหัด อายุ ๑๓ ปี ซึ่งถึงวัยที่กำหนดไว้ในธรรมเนียมของแม่มดว่า ได้เวลาต้องออกจากบ้านเพื่อฝึกฝนตัวเอง

กิกิผู้ซึ่งมีความกระตือรือล้นเต็มเปี่ยม ตัดสินใจออกเดินทางเพื่อเรียนรู้การเป็นแม่มดที่ดี เธอเลือกคืนที่ฟ้ากระจ่าง จันทร์เต็มดวง ออกเดินทางพร้อมกับ ‘จิจิ’ แมวดำคู่ใจ และไม้กวาดสำหรับบิน สิ่งที่เธอต้องทำคือ ค้นหาเมืองที่ยังไม่มีแม่มด และอาศัยอยู่ในเมืองนั้นให้ได้

สำหรับคุณพ่อคุณแม่ของกิกิแล้ว ดูจะลังเลว่า กิกิเด็กเกินกว่าที่จะเริ่มบทเรียนนี้ เหมือนที่คุณพ่อคุณแม่ทุกคนมักจะรู้สึกว่าลูกๆ ของตัวเองยังเป็นเด็ก

ในวิถีของแม่มด แต่ละคนมีความสามารถแตกต่าง บ้างสามารถผสมยาวิเศษขนานต่างๆ บ้างทำนายอนาคต สำหรับกิกินั้น สิ่งที่เธอรู้จักก็มีเพียงการบินด้วยด้ามไม้กวาด และเธอก็ใช้ความสามารถของเธอสร้างความสุขให้แก่คนอื่น ซึ่งก็พลอยทำให้กิกิมีความสุขไปด้วย

มิยาซากิ เจ้าพ่อวงการแอนนิเมชั่น ผู้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ บอกว่า ถึงกิกิจะมีเวทมนตร์ แต่ก็ไม่ทำให้เธอประสบความสำเร็จชั่วข้ามคืน เวทมนตร์ของกิกิที่ทำให้เธอบินได้ ไม่แตกต่างจากพรสวรรค์ที่ติดตัวเด็กทุกคน และกิกิ คือ เด็กที่กำลังที่ค้นหาความเป็นตัวของตัวเองผ่านภารกิจการบิน

ถึงกิกิจะกระตือรือล้นฝึกฝนตัวเอง แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญโลกใหม่กลับไม่ใช่เรื่องง่าย สิ่งที่ทำให้ท้อที่สุดคือ คนที่เมืองใหม่ไม่ได้ยอมรับใครง่ายๆ และแม่มดฝึกหัดอย่างเธอดูจะไม่เป็นที่ต้องการสำหรับคนที่นี่ มีหลายเหตุการณ์ที่กิกิต้องเผชิญกับอุปสรรคและความล้มเหลว ซึ่งเป็นธรรมดาของชีวิต และหลายครั้งที่เธอรู้สึกเปลี่ยวเหงา ขาดความมั่นใจในตัวเอง และเขินอาย แต่มันก็คือความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับวัยรุ่นทั่วไป

แม้ไอ และ กิกิ จะมีเหตุให้ต้องออกจากบ้านในช่วงวัยที่ไล่เลี่ยกัน แต่ชะตาชีวิตของทั้งสองต่างกันสุดขั้ว คนหนึ่งออกจากบ้านด้วยจิตใจที่ชอกช้ำ อีกคนโลดแล่นและพร้อมกับการเผชิญโลกใหม่ แต่สิ่งที่สะท้อนว่าสำคัญสำหรับคนรุ่นนี้ คือ การมีความฝันเป็นของตัวเอง และเมื่อฝันแล้ว ก็อยากมีอิสรภาพที่จะได้เรียนรู้ให้สมความตั้งใจด้วย

รักหลากมิติ ของ ไอ อีจิมา (PLATONIC SEX) ,๒๐๐๑
นวนิยายญี่ปุ่น
เขียน : ไอ อีจิมา
แปล : แทนเทา
สำนักพิมพ์ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, ๒๕๔๗
(Platonic Sex ตีพิมพ์ในญี่ปุ่นเมื่อปี ๒๐๐๑ ติดอันดับหนังสือขายดีจนมีคนทำเป็นซีรียส์ฉายทางโทรทัศน์ ทุกวันนี้ ไอ อีจิมา เป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ที่โด่งดัง และกลายเป็นวีรสตรีที่อยู่ในใจของวัยรุ่นสาวทั่วญี่ปุ่น)

Kiki's Delivery Service
(Majo no Takkyubin) ,๑๙๘๙
ภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่น
กำกับภาพยนตร์ : Hayao Miyazaki
เรื่อง : Kadono Eikoบทภาพยนตร์ : Hayao Miyazaki
อำนวยการผลิต : Hayao Miyazaki เพลงประกอบ : Joe Hisaishi